«داریوش همایون» عامل اهانت شرم‌آور رژیم ستم‌شاهی به حضرت امام خمینی - روحی له‌الفداء - در مقاله 17دی56 روزنامه اطلاعات، پس از 82 سال خدمت به شیطان و زندگی نکبت‌بار و 30 سال دربه‌دری و آوارگی در دیار غربت، بامداد شنبه 9 بهمن در بیمارستانی در ژنو، هلاک و به جهنم برزخی‌اش وارد شد.
«وطن امروز» پس از آنکه امر بر حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی رفسنجانی مشتبه شد و ایشان، منتقدان مطبوعاتی خویش را، «رشیدی‌مطلق»ها نام نهادند، در سلسله‌مقالاتی، به بازخوانی زندگی داریوش همایون یا همان احمد رشيدي‌مطلق– و به قول ظریف و دقیق شهید محراب مرحوم آیت‌الله حاج سیدعبدالحسین دستغیب‌شیرازی(رض)، احمقِ رشیدی‌مطلق ـ اقدام کرد و جالب آنکه؛ از قضا انتشار بخش پایانی این مقالات، همزمان شد با به درک رفتن این اهانت‌کننده به امام عظیم‌الشأن. اما نکته اساسی این است که گرچه رشیدی‌مطلق مرد؛ ولی مشی وی هنوز هست و رشیدی‌مطلق‌های جدید همچنان به کار مشغولند. گرچه تشابهات فراوانی میان داریوش همایون(وزیر اطلاعات و جهانگردی رژیم پهلوی) و همتای هم‌پستش، عطاء مهاجرانی (وزیر فرهنگ دولت تجدیدنظرطلبی) وجود دارد، اینکه بازوی فکری، مشاور و نویسنده هر دو نیز، یک نفر است، از همه جالب‌تر است؛ از این رو جهت یادآوری به آقای هاشمی و همچنین چند پرسش از ایشان، تاریخ را در چند سطر، بازمی‌خوانیم.
وقتی داریوش همایون، مورد وثوق و اطمینان جناح صهیونیست فراماسونری، آژانس یهود ایران و انجمن بازرگانان کلیمی قرار گرفت، صهیونیست‌ها، وی را برای بنیان‌گذاری، راه‌اندازی، صاحب‌امتیازی و مدیرمسؤولی روزنامه آیندگان در نظر گرفتند. داریوش همایون نیز برای سازماندهی روزنامه خود، از «مسعود بهنود» که روزنامه‌نگاری توانا ولی غرب‌زده بود، به عنوان یکی از روزنامه‌نگاران و پس از مدتی سردبیر آیندگان بهره گرفت. بهنود، همان ضد‌انقلاب و سلطنت‌طلب فراری مقیم لندن است که در اواخر دوران ریاست‌جمهوری حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی به دعوت عطاء مهاجرانی معاون حقوقی- پارلمانی رئیس‌جمهور وقت، برای قلم زدن در هفته‌نامه مهاجرانی- بهمن- پاسخ مثبت داد و در دولت تجدیدنظرطلبی، با حمایت وی که اینک وزیر فرهنگ و ارشاد شده بود، در بیشتر روزنامه‌های زنجیره‌ای، نقش مشاور ارشد مدیران مسؤول و سردبیران دوم‌خردادی را برعهده داشت و در ضمن برای آنها می‌نوشت. در اینجا پرسش‌هایی با توجه به یادداشت 19 دی جناب آقای هاشمی‌رفسنجانی به‌نظر نگارنده می‌رسد. ایشان در آن یادداشت، نسبت به ظهور مجدد «رشیدی‌مطلق»ها در مطبوعات هشدار دادند ولی خوب بود جناب هاشمی پیش از آن به این پرسش‌ها پاسخ می‌دادند: «معاون چه‌کسی پای سردبیر لندن‌نشین روزنامه رشیدی‌مطلق را مجددا به مطبوعات باز کرد و به او بها داد؟!»؛ «سردبیر مورد اعتماد رشیدی‌مطلق، در دوره ریاست‌جمهوری چه‌کسی و در نشريه معاون کدام رئیس‌جمهور مي‌نوشت؟!»؛ «سردبیر آیندگان در دوره وزارت رشیدی‌مطلق، در دوره وزارت چه کسی در مطبوعات ایران، احیا شد؟!»؛ «غیر از این است که روزنامه‌نگار مورد اطمینان داریوش همایون و همتایش عطاء مهاجرانی، مسعود بهنود بود؟!»؛ «راستی! چرا در دوران 8 ساله دوم خرداد که دولت آن، مورد حمایت قطعی جناب آقای هاشمی‌رفسنجانی بود و اصلا ایشان آن را روی کار آورد، 8 سال قلم زدن ده‌ها رشیدی‌مطلق که توسط «داریوش همایونِ دولتِ اصلاحات» -عطاء مهاجرانی- وارد پایگاه‌های دشمن (روزنامه‌های زنجیره‌ای) شدند و به خداوند متعال، پیامبر اعظم(ص)، ائمه اطهار(ع)، دین، وحی، امام راحل، ولایت فقیه، مرجعیت، روحانیت و تمام آنچه مقدس است، جسورانه و بی‌پروا حمله می‌بردند، ایشان نسبت به ظهور رشیدی‌مطلق‌ها احساس خطر نمی‌کردند؟ به هرحال، پرسش‌های بی‌پاسخی از این دست، فراوانند ولی باید در نظر داشت، اگرچه داریوش همایون مُرد؛ ولی مشی رشیدی‌مطلق، همچنان ادامه دارد و نویسندگان موهن – که مورد حمایت برخی افراد خاص و سران فتنه هستند و از اواسط دهه 70 هجری خورشیدی، ظهور کردند – رشیدی‌مطلق‌های جدید هستند؛ امثال مهاجرانی، گنجی، سروش، نیک‌آهنگ کوثر، ابراهیم نبوی، کدیور و... ای کاش رشیدی‌مطلق‌های فعلی، از سرنوشت تلخ و زبونانه داریوش همایون، عبرت می‌گرفتند... .