بردیا یادگاری:
نه! فاجعه نیست، قهرمان نشدن در جام ملت‌ها تلخ است، سخت است، اما فاجعه نیست همانطور که نرفتن به جام جهانی پایان دنیا نیست، مدال نگرفتن تیم امید، حذف تیم‌های نوجوانان وجوانان و... اینها همه خاطرات تلخی است که حافظه ما را سیاه کرده اما باختن یک سوی فوتبال است و فاجعه لغت بزرگی است که مصداق بزرگ‌تری می‌خواهد مثل: «عادی شدن باخت» یا «تن دادن به شکست» این هدیه فدراسیون کفاشیان به فوتبال ایران است. به پرتغال باختیم، شکست هنوز عادی نبود، برایمان مهم نبود که تیم اسکولاری با فیگو و کریس رونالدو آمده تا آخرین مراحل جام بالا رود، باختیم وناراحت شدیم آنقدر ناراحت که سازمان تربیت بدنی به قیمت تعلیق فوتبال رسما از همه عذرخواهی کرد، به پرتغال باخته بودیم اما از زور لج و عصبانیت طعنه‌های نیشدار را بین گوشی‌های موبایل تقسیم می‌کردیم، یادتان هست؟ داستان روز بازگشت تیم ملی مثل پاورقی‌های جنایی-پلیسی روایت شد... از جام جهانی ۲۰۰۶خیلی نگذشته اما حالا... هیچ! ناراحتی؟ در حداقل ممکن... انگار نه انگار اتفاقی رخ داده... اما چرا یک اتفاق رخ داده: «به باختن عادت کرده‌ایم» آنقدر عادت کرده‌ایم که بردن دیگر برایمان تبدیل به شگفتی شده و صعود از گروه به اندازه یک معجزه نمود کرد. وقتی تیم ملی به کره باخت آب از آب تکان نخورد، انگارهمه منتظرش بودند و اشعار مرثیه خوانی را هم آماده کرده بودند... . عادت به باخت یک پیامد بدتر هم دارد و آن کاهش اعتماد به نفس است، این روزها خود کم‌بینی بیماری به نظر علاج‌ناپذیر فوتبال ماست که از علی پروین تا مهدی مهدوی‌کیا تا من و شما داریم دچارش می‌شویم، این روزها همه فتیله توقع تا شمعک پایین آورده‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند که دیگر قدرت درجه اول آسیا نیستیم، در 4 سال از انتظار پیروزی مقابل پرتغال به جایی رسیده‌ایم که باختن به کره را عادی می‌دانیم این هنر را فقط کفاشیان و یارانش داشتند و بس. دهداری را با گلوله برف زدند، علی پروین 5 سال خانه‌نشین شد، مایلی‌کهن با تیتر «خدا را شکر رفت» بدرقه شد، ایویچ عمرش به جام جهانی نرسید، جلال طالبی دیگر هیچگاه به طور جدی مربیگری نکرد، بلاژویچ کم آورد، از برانکو شکایت شد و دیگر هیچگاه برنگشت، قلعه‌نویی محاکمه شد، دایی که تا دقیقه 80 محبوب‌ترین مردفوتبال ایران بود، بعد از گل عربستان با یک پیامک برکنار شد و حالا افشین قطبی... .
انگار این «رها کن و حیا کن» جزئی لاینفک از فوتبال ماست، یک ناگریزگاه تاریخی... در پایان هر شکست تمام فریاد ما بر سرمربی خالی می‌شود... اگر شما عقیده دارید که قطبی در اندازه تیم ملی ایران نبود من هم با شما هم عقیده‌ام اما تکرار این جمله اکنون چه سودی دارد؟ افشین قطبی تا آن قدر مقصر است که در پاسخ به یک پیشنهاد وسوسه‌انگیز گفت: «بله»... او بیشتر مقصر است یا کسانی که بستر را برای این بله گفتن مهیا کردند، همان‌ها که این روزها پشت سر قطبی مخفی شده‌اند... . قطبی رفت، انرژی خودمان را بی جهت صرف او نکنیم، او چنان رفته که حتی برای مشخص شدن تکلیف داستان مالیات زمان حضورش در باشگاه پرسپولیس هم دست کسی به او نمی‌رسد... .
اما برای رهایی از این حس عادت به شکست بهتر نیست مقصر را آن تفکری بدانیم که قطبی را به عنوان سرمربی انتخاب کرد؟ همان تفکری که تاکنون تاوان هیچ یک از انتخاب‌های اشتباهش را نداده... هر چند در بعضی از این انتخاب‌ها مثل انتخاب سرمربی تیم نوجوانان تفکری دیده نمی‌شود! این همان تفکری است که در ته کوچه بن‌بست نشسته و تنها به در دست داشتن لیوان فکر می‌کند و برای همین آن را چنان فشار داده که ترک برداشته و در آستانه شکستن است... اگر صاحب تفکر می‌دانست که این لیوان ترک خورده، زمانی لبریز از هیجانی بود که همه ما را سیرآب می‌کرد قطعا آن را بر زمین می‌گذاشت... کفاشیان روزی گفت «اگر خوش بگذرد در فوتبال می‌مانم» نمی‌دانم خوش گذشتن نزد او چه معنایی دارد، اما به ما خیلی وقت است که خوش نمی‌گذرد.