چه سخت است؛ پس از 2 ماه، حالا باید خداحافظی کنیم با لباس مشکی؛الوداع،الوداع، الوداع. اول محرم، اجازه گرفتیم از فاطمه زهرا (س) که برای عزای عزیزش، مشکی‌پوش شویم و حالا گیرم که در آستانه عیدالزهرا سفید بپوشیم؛ چه کنیم با این دل که هنوز عزادار حسین است؟... امشب وقتی می‌خواهیم لباس عزای ارباب را از تن درآوریم، خوب است نجوایی کنیم با این پیرهن. تمام وجود ما پاره تن این لباس است. هنوز 2 دست بریده در خاک کربلاست و هنوز زینب جز زیبایی چیزی نمی‌بیند... و ما امشب درمی‌آوریم این پیرهن را اما مهر حسین، از دل ما بیرون نمی‌رود. خداحافظ محرم و صفر سال همت مضاعف. آیا زنده می‌مانیم که باز هم برای سیدالشهدا سینه بزنیم؟... دیدم در صلاهًْ آدینه هنگام «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست»، مولای ما هم بر سینه می‌زند. خطبه «آقا» به زبان عربی، مرا یک سر به کوفه برد. کوفه شقشقیه جغرافیاست اما تهران ام‌القرای جهان اسلام است که انقلابش 30 سال پیش از این و پس از این تا ظهور، «اسلامی» است. اگر از نماز خاورمیانه عربی –چه شیعه و چه سنی- صدای انقلاب به گوش می‌رسد و اگر نوچه‌های مبارک، مثل بازیچه‌های داخلی، حتی به نماز مسلمین رحم نمی‌کنند، باید از خشم توده‌ها منتظر رفتن دیو بود. «دیو» چو بیرون رود اما به این راحتی‌ها «فرشته» در نمی‌آید. غرب در آستانه بیرون رفتن دیو از خاورمیانه عربی، حالا که می‌بیند یارای نگه داشتن دیو را ندارد، می‌خواهد خودش را با انقلاب ملل عرب شریک کند، اما «نه» به مبارک، همان «نه» به غرب است. آنچه الان مهم است رفتن مبارک است. آمریکا در عراق به خوبی سنت تاریخ را فهمید که پس از صدام، پس از دیو، حتی اگر فرشته هم سر کار نیاید، اما دولت مردمی، بی‌شک با آرمان‌های جمهوری اسلامی، بیش از عقاید غربی‌ها احساس قرابت می‌کند. اگر چه عراق هم‌مرز با خاک جمهوری اسلامی است اما مصر در همسایگی انقلاب اسلامی قرار دارد. مصر بیش از 30 سال در همسایگی ما بوده و از صدقه سر همین مجاورت، خوب می‌داند که چه نمی‌خواهد. مصری‌ها صرف نظر از هر اختلافی که با هم دارند و ندارند، در «نخواستن مبارک» متفق‌القولند. «نه» به مبارک دامن آمریکا و اسرائیل را هم بالطبع خواهد گرفت، اگر البته بگذارند مصری‌ها همچنان که «آزادانه» رای به محبوبیت سیدحسن نصرالله دادند، آزاد باشند که به حکومت اسلامی «آری» بگویند. حتی اگر انقلاب اسلامی بهمن 57 الگوی مصری‌ها باشد که چنین است، اما سرنوشت هر قوم به دست خود آن قوم نوشته می‌شود. باورم هست از آمدن «سیدجمال» تا رفتن «جمال مبارک» می‌توانست راه کوتاه‌تری پیش پای مصری‌ها گذاشته باشد. مصر باید مُصِر باشد به آنچه نمی‌خواهد و بیشتر، به آنچه می‌خواهد. عزیز مصر این بار به جای مصر، در ایمان و اراده و قلب مصری‌های عزیز باید متجلی شود. ترجمه عربی خطبه خامنه‌ای به زبان انقلاب اسلامی خمینی، بیش از آنکه «فارسی» باشد، به زبان «اسلامی» است و زبان اسلام، بنا به تجربه «هیهات منا الذله» است؛ چه زمان «نه» گفتن و چه آن زمان که می‌خواهی «آری» بگویی.
***
محبوبیت سیدحسن در جهان عرب را باید تجربه کرد و نه ترجمه. جهان اسلام قائل به «مانیفست مبارزه» است.