خورخه امليانو:
معمولا در حالتهای عجولانه، نمیتوان تصمیمهای معقولی گرفت و اصلا عجله مشاور خوبی نیست. مثال بارز همین ماجرا، این است که تورس از تیمی که برایش به سان یک مدرسه آموزشی بود جدا شد و به تیمی پرآوازهتر رفت ولی با آیندهای پر شک و شبهه. انتقال او یک اشتباه بود. پول، چیز خوبی است. تصور این را میکنم که قرارداد تورس، مبلغی نجومی دارد و از همین رو سطح توقعات از او برای موفقیت نیز خیلی بالا خواهد بود. از سوی دیگر هم لیورپول به فکر خودش بود. ولی ما سر خودمان را کلاه نمیگذاریم؛ تورس با ضعیفترین فرمش در طول 6 یا 7 سال اخیر گام به چلسی گذاشت و با این کار درهای برگشت را به روی خودش بست و لیورپول زخمخورده را در میانه فصل رها کرد و به تیم دیگری در همان لیگ رفت. آبراموویچ هم بموقع دست به جیب شد چرا که این طور به نظر میرسد که این چلسی هم تاریخ انقضا دارد. تری، لمپارد و دروگبا و خیلی از بازیکنان دیگر در سالهای پایانی کارنامه ورزشیشان هستند و در طول رقابتهای نیمفصل اول نگرانکننده ظاهر شدهاند و افت چشمگیری در عملکرد آنها احساس میشود. شخصا حس میکنم ال نینیو، باید دستکم تا پایان رقابتهای این فصل صبر میکرد و پیشنهادهای دیگر را مورد بررسی قرار میداد، پیشنهادهایی که بدون شک کم هم نبودند. او الان به تیمی پیوسته که مربی تیم، خودش زیر سوال است. تیمی که شرایط بغرنجی را در لیگ برتر سپری میکند و باید با آنلکا و دروگبا رقابت حساسی در ترکیب تیم داشته باشد. تورس با شیوهای که آنفیلد را ترک کرد، وجهه محبوبش میان هواداران تیم «قرمز» را نابود کرد و تعهدش به باشگاه لیورپول را زیر سوال برد. این ماجرا او را مجبور خواهد کرد خود را با سیستمی متفاوت تطبیق دهد و خود را زیر فشاری ببرد که حتما باید به نتیجه برسد. مطمئن باشید که به تورس یادآوری خواهند کرد که برای خریدش 58 میلیون یورو پرداخت کردهاند. از دید من تنها کسی که در این میان سود کرد، باشگاه لیورپول بود. گفتنی است، لیورپولیها با پول فروش تورس، کارها را به خوبی پیش بردند چون برای خرید کارول دست به جیب شده و 40 میلیون یورو از این پول را صرف خرید این ستاره توانا کردند.
منبع: مارکا