او دومین خرید جذابی است که کنی دالگلیش این هفته برای لیورپول انجام داد ولی هنوز خیلی مانده که لوئیس سوارس بتواند خود را جانشین طبیعی فرناندو تورس در آنفیلد معرفی کند. دوشنبه گذشته در حالی‌که همه به سادگی غرق هیجان ناشی از ورود 35 میلیون پوندی اندی کارول به آنفیلد بودند، سرمایه‌گذاری 8/22 میلیون پوندی لیورپول روی سوارس می‌توانست خرید بسیار مهم‌تری قلمداد شود، چراکه او ثابت کرده یک فوق‌ستاره بین‌المللی است و عملکردی تضمین شده در مقایسه با جئوردی (لقب کارول) خام دارد که هنوز باید سرد و گرم روزگار را بچشد.
تابستان گذشته قهرمان خبیث اروگوئه در یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی، برای خود جایی در تالار مشاهیر فوتبال دست و پا کرد. خطای هند او جلوی حضور غنا را به عنوان نخستین آفریقایی در نیمه‌نهایی جام‌جهانی گرفت و در عوض اروگوئه را به بالا فرستاد. در 24 سالگی حالا این بازیکن مستعد لحظه‌ای فرا رسیده که او را با نخبگان فوتبال اروپا مرتبط می‌کند تا ارزش خود را به رخ بکشد.
سوارس پس از آنکه چهارشنبه‌گذشته به محض ورودش به لیورپول دروازه استوک‌سیتی را گشود، گفت: «می‌دانم آنجا مردمی هستند که تردید دارند من می‌توانم در یکی از بهترین لیگ‌های جهان موفق باشم ولی این موقعیتی است برای من تا نشان دهم می‌توانم در یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های جهان بازی کنم. هدف من گل زدن به همان نرخی است که در آژاکس می‌زدم شاید این کار در لیگ‌برتر دشوار به آن آسانی‌ها هم نباشد. این لحظه‌ای راستین در سابقه من برای اوج گرفتن است. دوران من در آژاکس از بسیاری جهات کامل بود و من همیشه به آن باشگاه دینی بزرگ خواهم داشت که به من شانس پیشرفت کردن در فوتبال بخشید ولی لیورپول یک جای ویژه است. گل زدن در حضور کوپ (هواداران لیورپول) مشهور و پوشیدن پیراهن شماره 7 که خیلی از اساطیر لیورپول می‌پوشیده‌اند برای من استثنایی است».
حتی با اینکه رکورد 81 گل او در 110 مسابقه با پیراهن آژاکس، سوارس را به بازیکنی با‌کلاس فراتر از دسته اول هلند در دوران معاصر بدل ساخته ولی این لیگ سابقه این را هم دارد که ستاره‌هایی معرفی کند که در هلند مثل آب‌خوردن گل می‌زنند ولی وقتی به لیگ‌های رقابتی‌تر اروپا می‌روند مشکل پیدا می‌کنند. ماتیا کژمان، آلفونسو آلوز و کلاوس یان هانتلار جزو همین‌ها هستند. بازیکنانی که با راه‌یافتن به مراحل بالاتر و باشگاه‌های نخبه‌تر اروپا از ادامه آنچه در هلند انجام می‌دادند ناتوان نشان دادند و از پا درآمدند ولی سوارس این ویژگی را دارد که قبل از ترک آژاکس یک قهرمان بین‌المللی محسوب می‌شد و به نظر می‌رسد او در سطحی باشد که بتواند در لیورپول هم ستاره بماند.
سوارس که مدت‌ها هدف باشگاه‌هایی چون بارسلونا، والنسیا و میلان بود در نهایت مسیر شمال را در پیش گرفت و پس از پاگذاشتن به جزیره فوتبال در نخستین مصاحبه کاملا انگلیسی‌اش، تصویری از یک الگوی حرفهای از خود به نمایش گذاشت، حتی اگر در فوتبال هلند به جای این تصویر، او خاطره‌ای از یک پسر بد را از خود به یادگار گذاشته باشد، چرا که آخرین ردپاهای او در آری دیویزیه (لیگ برتر هلند) به جای آنکه شکوهمند باشد تاسف‌برانگیز است.
این چیزی شبیه تراژدی است که سوارس در آخرین روزهایش در آژاکس اعتبار قابل ملاحظه خود در این تیم را با برجای گذاشتن اثر دندان‌های خرگوشی معروفش بر بدن «عثمان باکال» بال پی‌اس وی آیندهوون در جدال خشمگینانه نوامبر گذشته زایل کرد اگرچه می‌توان او را با این فرض بخشید که رفتار شیطنت‌آمیزش بخشی از همان غریزه جواهرآسای مهاجم اروگوئه‌ای در گلزنی است. هنوز باید صبر کرد و دید که آیا حرف‌هایی که درباره در افتادن با مربیانش پشت سر او می‌زنند در انگلیس هم درست از آب درمی‌آید یا نه و همینطور حرفهای دیگری درباره سابقه خرابش در شیرجه زدن و پنالتی گرفتن ریاکارانه. ضمن اینکه دست شیطانی او در جام‌جهانی طوری به پرونده حرفهای او ضمیمه شده است که حالا بخشی از اعتبار او را به‌عنوان شخصیتی متفاوت و جدید شکل می‌دهد، چیزی که البته او اصرار دارد آن را انکار کند.
او که در نخستین بازی ملی‌اش برای آسمانی‌های اروگوئه در سال 2007 اخراج شده بود حالا سعی می‌کند گذشته‌اش را توجیه کند: «هنوز درباره آنچه در یک‌چهارم نهایی جام جهانی اتفاق افتاد از من سوال می‌شود و جواب من به بازیکنان و خبرنگاران این سوال است که آیا تا به حال نشده خودتان کاری مشابه را انجام دهید؟ آن واکنش غریزی بود و در آن لحظه برای من هیچ گزینه دیگری وجود نداشت. شخصا بهای سنگینی هم برای آن کار پرداختم و از حضور در نیمه‌نهایی جام‌جهانی محروم شدم در حالی که دیگر هم‌بازی‌هایم (به لطف همان خطای هند) توانستند به رویایشان برای بازی در آن مرحله از جام جهانی جامه عمل بپوشانند. من از اینکه هیچ‌کس بازی‌های درخشانم در جام‌جهانی را به یاد نمی‌آورد و فقط در روزنامه‌ها آن خطای هند چاپ می‌شود ناراحتم. این تازه غصه کوچک‌تر من است، چون مشکل بزرگ‌تر آن است که حالا هر کسی دلش می‌خواهد چیزی برای انتقاد کردن از من در زندگی‌ام پیدا کند. من در همان زمان گفتم و حالا تکرار می‌کنم که برای یک بازیکن این خیلی عیب بزرگ‌تری است که رقیبش را وقتی در حال گل زدن است بزند یا اینکه سعی کند او را با زور متوقف کند. این اتفاق در بازی با غنا برای من رخ داد و هر بار که بازی می‌کنم هم روی من چنین خطاهایی انجام می‌شود ولی هیچ‌کس روی اینها متمرکز نمی‌شود.
درباره برخورد با باکال هم باید بگویم که به نوبه خودم اشتباه کردم. رفتار او هم در آن روز تاسف‌برانگیز بود ولی من کاپیتان آژاکس بودم و رفتارم غیرقابل قبول. همگی ما در آن لحظات کنترل خود را از دست داده بودیم ولی کماکان می‌پذیرم که آنچه انجام دادم واکنش درستی نبود».
داستان سوارس ما را به یاد ماجرای کسی می‌اندازد که دست به سرقت می‌زند، چرا که والدینش به سختی می‌توانند او را تامین کنند. او و 6 خواهر و برادرش بعید بود بتوانند تحت سرپرستی تنها یک مادر که از بی‌پولی رنج می‌برد دوام آورند ولی هرچه بود آن زن توانست خانواده‌ای را عاقبت به خیر کند که سرشناس‌ترین چهره‌اش مهاجم امروز لیورپول است. البته برادر او پائولو قبل از او از اعتبار فوتبالی خود در آمریکای‌جنوبی بهره‌مند شد و لوئیس جوان پا جای پای او گذشت تا از آن هم فراتر رود و با بالا بردن پرچم خانواده در اروپا میلیون‌ها دلار برای خانواده به ارمغان بیاورد. این یکی از آن خانواده‌هایی است که مرهون فوتبال محسوب می‌شوند.
او هنوز پندهای مربی خود در تیم‌های پایه را به یاد می‌آورد که نصیحتش کرد اگر می‌خواهد بازیکن بزرگی شود باید از خوشگذرانی‌های شبانه بپرهیزد و روی سال‌های نوجوانی‌اش سرمایه‌گذاری کند و از آن روز به بعد سوارس دیگر هرگز به پشت سرش نگاه نکرد.
«فوتبال به من خیلی چیزها بخشیده تا من هم به خانواده‌ام ببخشم و برای همین من فوتبال را با تمام وجود لمس می‌کنم».