اطلاعیه گری نویل مبنی بر اینکه از فوتبال بازنشسته شده است دست‌کم در مرسی‌ساید لیورپول کسی را عزادار نکرد. هواداران سراسر کشور هم که با شنیدن نام او پوزخند و نیشخند می‌زنند ناراحت نشدند. او بازیکنی بود که باورهای دیگران نسبت به خود را دوپاره کرد. اگرچه این پایان دوران بزرگ او است ولی پایانی که نشان می‌دهد چگونه می‌توان فقط به اتکای خواستن و اراده به موفقیت دست یافت.
تصمیم نویل مغتنم و مطمئن بود. این یک بازنشستگی سرگیجه‌آور نیست، آنچنان که وقتی اریک کانتونا با تنها 29 سال از اولدترافورد به بیرون گام می‌گذاشت.
هر کسی که بازی نویل جلوی استوک در ماه اکتبر را تماشا کرده باشد، در ششصدمین حضور او برای باشگاه، با بازیکنی مواجه شده است که بدل به سایه‌ای از گذشته خویش شده ولی کماکان متعهد به تیم خود است.
در آن مسابقه عملکرد توام با اشتباه او به جایگزینی بین 2 نیمه‌اش توسط سر الکس فرگوسن انجامید و حالا او برای آنکه تصویری که هواداران یونایتد از او ساخته‌اند را حفظ کند، دست به جابه‌جایی خودش از ترکیب تیم اول می‌زند، در حالی که کمتر از نیمی از فصل هنوز
باقی است.
اما یک پایان بی‌‌شکوه نباید بر یکی از کارنامه‌های بزرگ یونایتد سایه بیندازد، دوران مردی که در کودکی مرتبا در «استرتفورد اند» آفتابی می‌شد. در مقایسه با دوستانش در دسته «جوجه‌های نوپرفرگی»، یعنی
دار و دسته‌ای جوان با استعدادهای برجسته که از اوایل دهه 90 آفتابی شدند، نویل نه هرگز قابلیت ستاره شدن مثل دیوید بکام را داشت، نه نبوغ پل اسکولز در تفکر فوتبال و نه مهارت‌های انفجاری رایان گیگز را. در عوض آنچه او دوران بزرگش در یونایتد را بر آن بنا نهاد کیفیات دیگری داشت: حرفه‌ای‌گری خالص، اراده ذهنی خلل‌ناپذیر و تمنای پیشرفت مطلق در بیشتر قابلیت‌هایش. بدون تردید او به هدفش رسید.
در دوره‌ای که مدافعان کناری بیشتر و بیشتر رشدی هجومی داشتند، جز دوره پایانی نویل در تیم ملی انگلستان که جایش را به گلن جانسون داد، او یک دفاع عقب‌دار بود. دفاع راستی که قدرت برترش در دفاع بود نه حمله! او بسیار هم مورد تمجید قرار گرفت و تبدیل به یکی از قابل اتکاترین مدافعان در جهان فوتبال شد همانطور که در دوره‌ای از لیگ برتر بهترین بود.
تداوم قابل توجه نویل در پست خودش که در میان انبوهی از جوایز، 8 عنوان قهرمانی لیگ برتر را برایش به ارمغان آورد قطعا توسط هواداران بومی اولدترافورد قدر دانسته می‌شد ولی آنچه از او در منچستریونایتد یک قهرمان ساخت شور مطلقش بود، چیزی که در ضمن او را به نمادی از تنفر یا مسخرگی در خارج از دروازه‌های باشگاه تبدیل می‌کرد. البته این نگاه خارجی دوران ملی درخشانش را شامل نمی‌شد از جمله روزهای خوش با تیم ملی انگلستان در یورو 96 که تا 2 جام‌جهانی و 2 جام ملت‌های اروپایی دیگر کمابیش ادامه پیدا کرد. پس چرا چنین احساسات متناقضی نسبت به یک خدمتگزار ملی وجود دارد؟ خب این درباره یک هوادار یونایتد که با تعصب آواز سر می‌دهد «گری نویل که سرخه از قیچی‌ها (لقب هواداران رقیب) بیزاره!» صدق نمی‌کند ولی جای هیچ توضیحی نیست که چنین جملاتی از سوی نویل در نفرت دیگران بی‌تاثیر نبوده است: «من نمی‌توانم لیورپول را تحمل کنم، نمی‌توانم مردم لیورپول را تحمل کنم، نمی‌توانم هیچ‌چیزی در رابطه با تیمشان را تحمل کنم».
جملاتی که در عین نفرت طرف مقابل ستایش جماعت «منکانی» (لقب اهالی منطقه منچستر بزرگ) را برایش به ارمغان می‌آورد.
البته حس ناهمگون نویل نسبت به اهالی لیورپول دوجانبه بود، رابطه‌ای خصمانه حول نفرت در فوریه 2006، زمانی که او به‌خاطر توهین به هواداران لیورپول در اولدترافورد آن هم پس از گل پیروزی‌بخش وقت‌های اضافه ریو فردیناند مبلغ 5000 پوند جریمه شد، شکل گرفت.
واکنش نویل به تنبیه اتحادیه فوتبال انگلیس در حد یک بیانیه بود که در آن ظاهرا زبان در قفا فرو برده بود ولی اثر جملات او بسیار زیاد بود: «یک ربات بودن، عاری از روح و احساس، کاملا همان راهی است که پیش‌پای یک فوتبالیست دوران مدرن نهاده شده است!»
اما هیچ‌کس گری نویل را به ربات بودن متهم نمی‌کرد.
در حقیقت کارلوس توز وقتی بعد‌ها به توصیف هم‌تیمی سابقش پرداخت بیانی بسیار طعم‌دارتر از او به‌کار برد.
او در جریان جنگ لفظی‌اش، با نویل در ژانویه 2010 همبازی سابقش را با عناوینی چون «مشت‌خور» و «کودن» خطاب کرد. درگیری این 2 زمانی رخ داد که نویل، دایره تنفرش را از مرسی ساید به طیف آبی شهر خودش منچستر گسترش داد. او در نخستین داربی توز با پیراهن منچستر‌سیتی مقابل تیم سابقش یونایتد، با یک حرکت دست توهین‌آمیز به توز، شور بیش از حدش را دوباره به نمایش گذاشت.
کار راحتی است که نویل را یک الگوی ضعیف در این حوادث بدانیم یا حتی وقتی او به همراه برادرش «فیل» خوسه‌آنتونیو ری‌ریس مهاجم آرسنال را کتک می‌زدند، نویل‌ها را قلدر یا تبهکار بخوانیم ولی واقعیت این است گری نویل هیچ یک از اینها نبوده است، همانطور که هرگز ربات نبوده است. بلکه او تنها آدمی است که زود دچار غلیان احساسات می‌شود و به همین خاطر هم هست که به چهره‌ای قابل ستایش در اولدترافورد بدل شده است. بله سبیل او خنده‌دار است، اسم پدرش «نویل نویل» است و یک عالمه جوک درباره این چهره‌های جدی ساخته شده ولی بازنشستگی نویل اصلا موضوع خنده‌داری نیست بلکه به معنای پایان دوران یک مرد وفادار به باشگاه است و یک حرفه‌ای متعهد به شغلش که به نهایت ظرفیت کاری خود رسید.
حالا اگر شما نهایت انتظارات را از نویل دارید تا به ذهنیتی واحد درباره او برسید یا اگر شما جزو آن دسته از کسانی هستید که احساس می‌کنند شخصیت نویل دچار سوء‌برداشت شده، این مقاله شاید کمی در شناخت او به شما کمک کند.
منبع: Soccernet.com