همه بازیکنان بزرگ زمان درست بازنشستگی را می‌دانند و گری نویل هم این هفته نشان داد از این قاعده مستثنا نیست. اگرچه این پسر منچستری مطمئنا از هیچ محبوبیتی در مرسی‌ساید برخوردار نیست ولی حتی سختگیرترین هواداران لیورپول هم بی‌شک اعتراف می‌کنند دلشان می‌خواسته مثل او را در تیمشان داشته باشند. او اعتبار فوتبال، باشگاه و کشورش بود. اعلام بازنشستگی پنجشنبه به یک سابقه طولانی و موفق پایان بخشید و حالا گری می‌تواند به دورانش با منچستریونایتد و تیم ملی انگلستان با نهایت افتخار بنگرد. با این وجود شاید او ترجیح می‌داد در پایان این فصل با حالتی پیروزمندانه فریاد سر دهد و جام قهرمانی لیگ برتر را بالا ببرد اما حقیقتا در ماه‌های اخیر کاری برای یونایتد نکرده بود و پس این تنها ژستی بود برای عذرخواهی. اگر بخواهید عملکرد پرانتقاد این فصل او را ارزیابی کنید به وضوح رای می‌دهید که نویل در اوج قدرتش نبوده است.
در گذشته بازیکنانی را دیده‌ایم که بیش از حد مانده‌اند و بازنشستگی گری در این مقطع نشان از قدرت شخصیتی دارد که در خلال سابقه حرفه‌ای‌اش هم از او شاهد بوده‌ایم، چون می‌توانست به بازی کردن ادامه دهد یا حتی به دسته‌ای پایین‌تر برود که این کار را نکرد. در عوض او حالا 20 سال است در اولدترافورد بوده و من او را به خاطر تصمیمی که گرفته ستایش می‌کنم. الان خارج شدن از بازی قطعا تصمیم درستی است از سوی او.
من در سطح ملی گری را مربیگری کرده‌ام و به یورو 2000 برده‌امش و وقتی کشورش را نمایندگی می‌کرد همیشه به‌عنوان یک نمونه پیشتازی می‌کرد. او الگوی حرفه‌ای‌گری در تمرین بود. در واقع فیل (برادرش) هم چنین بود و نویل نویل (پدرشان) باید به 2 پسرش افتخار کند چون آنها بازیکنانی بودند که حداکثر بهره ممکن را از توانایی و ظرفیت
خود کشیدند.
آنها نخستین بازیکنانی خواهند بود که اعتراف می‌کنند مستعدترین افراد در جهان فوتبال نیستند ولی از طریق کار سخت و قدرت اراده، خودشان را به صورت بازیکنانی برجسته شکل می‌دهند. گری همیشه خیلی سریع یاد می‌گرفت و هشیار بود تا نکاتی را از بازیکنان و مربیان پیرامونش بقاپد و در نتیجه سابقه‌ای فوق‌العاده در بالاترین سطح بر جای گذاشت. هواداران لیورپول شاید با سرالکس فرگوسن موافق نباشند که او را بهترین دفاع راست انگلیسی نسل خود می‌دانست ولی هر چه درباره مردی به نام گری نویل می‌خواهید فکر کنید چون همین طور هم هست اگر شما کنار هواداران لیورپول می‌نشستید و زندگی آنها بسته به برگزیدن بهترین دفاع راست جزیره طی 20 سال اخیر بود، هیچ رقیب دیگری جز نویل وجود نداشت.
او یک سر و گردن بالاتر از دیگران می‌ایستد چون در بزرگ‌ترین باشگاه حضور داشته، اغلب عناوین را برده و 85 بازی ملی برای انگلستان انجام داده است. پس هیچ‌کس نزدیک او هم نمی‌شود.
روشن است که گری باورها را پیرامون خود به 2 دسته تقسیم کرده است. هم حرف و حدیث‌هایی پشت سر خود بر جای گذاشته و هم تردیدهایی را برانگیخته و نه فقط در لیورپول، اما همه اینها به خاطر شور وافری بوده که نسبت به باشگاهش داشته است. به یاد می‌آورم در 1996 زمانی که منچستریونایتد بر نیوکاسل من در جام خیریه اول فصل چیره می‌شد او داشت در تلویزیون داد سخن می‌داد: «سلامت باد کوین کیگان! آه این چه معنایی دارد؟» ولی گری به نوبه خود برای جبران، زحمت نامه نوشتن به مرا بر خود هموار کرد همانطور که فیل نیز به زبان آورد که چقدر از این بابت شرمسار است و اینکه او و برادرش جوگیر شده بودند.
رفتار او از سر شوری بود که نسبت به بازی و یونایتد داشت و قطعا موجب آزردگی من نشد. گری صرفا رقابتی بود و اگر این روحیه را از او می‌گرفتیم امروز نباید با چنین آب و تابی راجع به او حرف می‌زدیم. در چند موقعیت، گری خودش را درگیر مشکلاتی دید ولی بعضی وقت‌ها آدم‌ها در کوران حوادث از کوره درمی‌روند.
من هم لحظاتی اینچنین را به نوبه خود در جنجال جام خیریه داشته‌ام. هنگامی که در 1974 لیورپول بودم با کاپیتان لیدز یعنی بیلی برمر دست به یقه شدم و به محض اینکه اخراج شدم پیراهنم را به زمین پرتاب کردم. مردم از من می‌پرسیدند چرا چنین کاری کردم و من تا امروز هنوز نتوانسته‌ام بگویم چرا. نمی‌دانم. بر اثر سرریز حس رقابتی به جایی می‌رسی که کارهای آنچنانی می‌کنی و بعد از تامل آرزو می‌کنی که کاش چنان کاری نکرده بودی. حالا این مساله وجود دارد با «تماشای این فاصله» دریابی گری می‌خواهد به چه جهتی برود. این روزها وقتی بازیکنان دورانشان به پایان می‌رسد بشدت پولدار هستند و مشکل‌شان تصمیم‌گیری درباره کار بعدی است و اینکه چه چیزی انگیزه‌بخش آنهاست.
من پیش‌زمینه‌ای درباره آنچه نویل می‌خواهد انجام دهد ندارم ولی اگر مربیگری مسیری است که او تصمیم به پیمودنش گرفته، باید بگویم که خصوصیات لازم برای موفقیت در آن را دارد و شکی در این باره وجود ندارد که یک عالمه پیشنهاد در این باره دریافت خواهد کرد. گری مایه مربیگری را دارد؛ ذهنیت درستی دارد و از همه پیش‌نیازهای لازم برخوردار است، پس بازیکنان بلافاصله به او احترام می‌گذارند. گری می‌تواند یک مربی جوان فوق‌العاده برای هر باشگاهی باشد که این به خاطر دانش و تجربه‌اش است و همچنین به خاطر اینکه او 20 سال با سرالکس فرگوسن کار کرده و کاپیتان یک باشگاه بزرگ بوده است. این مشروعیت پیشینه یک بازیکن بزرگ است.