علی عالی:
«شما وارد بحث نشو! شما که از اول نبودی! من جوابتو نمی‌دم، اصلا حرف نزن! الان بحث ما وارد یک جریانی شده و من نمی‌تونم جریان دیگه‌ای را هم کنترل کنم، پس حرف نزن! از من ناراحت نشو! اما حرف نزن!» اینها حرف‌های جواد خیابانی، گزارشگر بازی‌های تیم ملی ایران در جام ملت‌ها به یکی از خبرنگارانی بود که می‌خواست در بحث میان خبرنگار و گزارشگر شرکت کند. جواد خیابانی اینگونه است: فردی بشدت توجیه گرا، استاد بازی با کلمات، کلی گو، تکیه کردن بر موضوعی خاص، خودش را نماینده مردم دانستن و شما را نماینده رسانه‌ای خاص دانستن، خبرنگاران را به بیسوادی متهم کردن و البته عاشق مردم ایران!
نمی توانم ببینم و ننویسم، این شغل من است و باید بنویسم. مطمئنم جواد خیابانی ناراحت می‌شود اما خودش به من یاد داده که مردم مهم‌ترند. می‌خواستیم از دوحه به تهران پرواز کنیم، خبرنگاران در حال دریافت بلیت و تحویل ساک‌ها بودند، آن طرف‌تر بازیکنان تیم ملی هم همین کار را می‌کردند، کار خبرنگاران زودتر تمام شد و اکثرا برای ورود به ترمینال پرواز به گیت رفتیم، همان گیتی که پشتش «free shop» بود و جواد خیابانی به همراه خیلی‌ها برای خانواده شکلات خرید، همه در صف ایستاده بودند، صف نسبتا طولانی هم بود، همه با هم حرف می‌زدند و می‌خندیدند که آقا جواد ناگهان آمد، بی توجه به مسیر تعیین شده و آدم‌هایی که در صف انتظار برای چک پاسپورت و بلیت بودند، از لابه‌لای مانع‌ها گذشت تا آن جلو در صف نفرات اول قرار بگیرد(!)... ناگهان پلیس آمد و صدایش کرد، حتما دیده بود، مگر اینکه خیابانی ادعا کند خبرنگاران ایرانی او را لو داده بودند، پلیس او را به بیرون هدایت کرد و جوادخان جلوی در خروجی نشست و پاهایش را گرفت، یعنی پایش خیلی درد می‌کند، پلیس او را سرزنش می‌کرد و خیابانی می‌گفت پاهایش درد می‌کند و توروخدا «no problem» و «so sorry»... یک ساعتی معطل شد، بالاخره پلیس رضایت داد، او دوباره به صف برگشت و این بار آخرین نفر ایستاد تا کارش انجام شود. مازیار ناظمی پیش من ایستاده بود، سرش را تکان می‌داد، به من گفت: «می‌خوام برم پیش جواد بگم واقعا ارزش داشت؟» نمی‌دانم! شاید ارزش داشت... .
من باسوادم
خیلی‌ها نوشته‌اند که گزارش‌های خیابانی ناشی از «نخواندن» است، ناشی از فعالیت‌های شرکت تبلیغاتی‌اش، ناشی از مطالعه بسیار کم، ناشی از نوعی بی تفاوتی اما خودش اصلا آنها را نمی‌پذیرد و دقیقا برعکس فکر می‌کند: «اینجارو ببین (به کاغذهایش اشاره می‌کند) 3تا لپ‌تاپ و 6تا مجله اینجاست، من این همه نکته برداشته‌ام، یکی از مواردی که در دادگاه مطبوعات ایرانی از من انتقاد می‌شود این است که مطالعه نمی‌کنم، ببین! 3روز است در حال مطالعه هستم و اطلاعات جامعی از کره جمع‌آوری کرده‌ام، در هر مساله‌ای من اطلاعات دارم اما شاید خیلی از آنها را به کار نبرم. اینها به نظر من یا غرض است یا بیسوادی، من درباره یوروم، همسر قطبی می‌گویم او اهل کره شمالی هست، شما می‌نویسید خیابانی اطلاعات ندارد(برای خیابانی توضیح می‌دهم که میان ما و شما تفاوت است، شما نماینده مردم هستید اما دسته دیگر به عنوان خبرنگار نماینده رسانه‌ها هستیم برای همین نباید درباره ما خبرنگاران لفظ «شما» را به عنوان همه به کار ببرید، همین بحث چند دقیقه‌ای طول می‌کشد) یوروم اهل کره جنوبی است اما من اطلاعات دقیقی دارم، اینکه او زاده کره شمالی است و در کره جنوبی و هلند بزرگ شده است، خودم با قطبی حرف زدم اما شما می‌نویسید (باز هم برای او توضیح می‌دهم که نباید بگویی شما...) من سواد ندارم. من سواد ندارم حالا؟ خیابانی بی‌سواد است؟ هنوز هم می‌گویم یوروم اهل کره شمالی و بزرگ شده کره جنوبی و هلند است (دست‌کم در طول گپ زدن 4بار این ماجرا را تکرار می‌کند!)»
...و اعتراف‌های خیابانی
جواد خیابانی خیلی حرف‌ها زد که به رسم امانت قول دادیم ننویسیم، اینکه تحلیل او از اینکه بعضی از مردم دوستش ندارند چیست، اینکه چرا تا این میزان از او انتقاد می‌شود، اینکه چرا برخی اوقات منفور می‌شود و حرف‌های او درباره این علت بسیار جنجالی و جذاب است اما او اعتراف‌های جالبی هم داشت، اینکه آنقدر مغرور نیست تا اعتراف به اشتباهاتش نداشته باشد: «ببین! من هنوز از اینکه در برنامه 90در90 با حاج رضایی درباره قطبی چنان حرف‌هایی زدم و زده شد ناراحتم. انتقادات را می‌پذیرم، نباید آنطور برخورد می‌کردم. خودم که ادعا دارم باید همه چیز را خاکستری دید، چرا سیاه و سفید دیدم؟ بله! می‌پذیرم».
خیابانی به نظر من همین بود، مثل بازیکنی که موقعیت بسیار خوبی را خراب می‌کند و پاهایش را می‌گیرد، همان پا برای او «توجیه» می‌شود، زمانی می‌گوید «آسیب دیدگی»، زمانی می‌شود «طلسم»، زمانی «بدشانسی»، زمانی «تمرین زیاد» و زمانی هم تبدیل به عامل «مظلومیت»... هرچه هست خیابانی نشان داده که اصلاح نمی‌شود و انتقادات را به شخصیتش مرتبط می‌داند.