دولت یازدهم موضوع حجاب را نباید مساله‌ای تنها مذهبی ببیند، شاید از لحاظ مذهبی عده‌ای بتوانند بهانه‌ای برای رعایت نکردن حجاب در کشور بیابند اما وقتی صحبت از قانون است، دیگر هیچ بهانه‌ای را برای کسی ایجاد نمی‌کند تا افراد حجاب را رعایت نکنند. دولت باید حد میانه‌ای برای حجاب تعریف کند و شکل مناسبی به پوشش جامعه بدهد. البته به نظر می‌رسد بهتر است ابتدا دولت از کارهای فرهنگی ـ اجتماعی شروع کند، دلیلی که برای این ادعا دارم این است که حجاب مهمی
فرهنگی ـ اجتماعی است. سازمان‌ها و نهادهایی در کشور هستند که می‌توانند روی این موضوع برنامه‌ریزی دقیقی داشته و کارهای دقیق و تاثیرگذار اجتماعی ـ فرهنگی انجام دهند. اینگونه مسائل زمانبر است؛ اینکه در ذهن مردم جا بیفتد که حجاب چه مزایایی دارد و اینکه در ذهن مردم جا بیفتد که امنیت اجتماعی ـ روانی جامعه مهم‌تر از درخواست‌ها و تصمیم‌های آنی ما است. اگر در برنامه‌های فرهنگی ـ اجتماعی بیشتر بر امنیت اخلاقی و روانی تکیه شود مطمئن‌تر و تاثیرگذارتر خواهد بود. گشت ارشاد تاثیرگذار بوده و توانسته تا حدودی وضعیت پوشش جامعه را کنترل کند اما کنترل تمام موضوع حجاب از توان گشت ارشاد خارج است. موضوع حجاب یک امر ملی است و باید سازمان‌ها و وزارتخانه‌های گوناگونی در این زمینه فعالیت کنند.
به‌نظر می‌رسد زمانی که پای مردم به میان آید آنها بهتر از هر قانون و وظیفه‌ای عمل کنند. مردم خود راه چاره را بهتر می‌دانند. مردم خود بهتر می‌دانند که حل مشکل چگونه امکان‌پذیر است. دولت نباید فقط مسائل اقتصادی را برعهده مردم بگذارد، مسائل اجتماعی‌ـ فرهنگی نیز باید با مشارکت نزدیک و مستمر مردم حل شود. اگر مردم بخواهند حتی اگر قانون اشکال داشته باشد آن معضل و مشکل حل خواهد شد اما برایم همیشه این پرسش مطرح بوده که چرا دولت‌ها از ابتدا تاکنون در مشارکت و قدرت مردم برای حل مشکلات فکر نکرده و حساب باز نکرده‌اند، چرا دولت یازدهم درباره تشکل‌های غیردولتی و مدنی (NGO) درباره حجاب فکر نکرده و جامعه را تشویق نکرده است که این تشکل‌ها ایجاد شود تا مردم در آنها فعالیت کنند. وقتی مردم ببینند خودشان هستند که می‌خواهند شکل پوشش در جامعه را اصلاح کنند، وقتی مردم ببینند که در حل مشکلات اهمیت یافته‌اند، آیا حل آن مشکلات راحت‌تر نخواهد شد؟ یکی دیگر از نکات مهمی که باید توجه داشت این است که چرا دولت به تولیدکنندگان اجازه می‌دهد هرگونه مدل یا شکلی از لباس‌ها را تولید کنند. اگر تولیدکنندگان هم در یک چارچوب مشخص و دقیق که خواسته فطرت ناب بشری و خواسته قانون کشور است فعالیت کنند و وقتی کالای مناسب با شخصیت اجتماعی کشور تولید شد، آیا گام بزرگی برای حل مشکل حجاب برنداشته‌ایم؟ به‌نظر می‌رسد باید مردم را راهنمایی کرد اما باید تولیدکنندگان را تحت فشار قرار داد و از آنها خواست که کالاهایی مناسب با شأن و شخصیت اجتماعی کشور تولید کنند. به‌نظر می‌رسد دولت به‌جای ترس از اجرای قانون حجاب اگر آن را برعهده مردم بگذارد و به وظایف قانونی خود در این زمینه عمل کند، بهتر و مطمئن‌تر در این زمینه به نتیجه مناسب خواهد رسید.