علی کفاشیان در بدترین روزهای فوتبال ملی خودش را مقصر شکست‌ها نمی‌داند و مشکلات فوتبال را فراتر از مدیریت فدراسیون می‌بیند. او در گفت‌وگو با مهر صراحتا گفت که ناخواسته به فوتبال آمد اما امروز دیگر یک مدیر فوتبالی است و می‌خواهد بماند تا چهره فوتبال را هم خنده‌رو ببیند. رئیس صادق و خنده‌روی فوتبال با گریزی به 17دی ماه سال 86 و روزهای ابتدایی ریاستش در فدراسیون می‌گوید: برخی لجبازی‌ها فوتبال ما را دچار تعلیقی کرد که لطمات آن هنوز روی فوتبال ما سنگینی می‌کند. دوره انتقالی هم با کشمکش و تعارض بین نمایندگان فیفا و سازمان سپری شد. بعد در این فضای پرتنش اساسنامه فدراسیون تدوین شد و بحث انتخابات پیش آمد. کفاشیان ادامه می‌دهد: آن روزها من دبیرکل کمیته ملی المپیک بودم و وقتی اساسنامه جدید را دیدم گفتم وای به حال کسی که می‌خواهد طبق این اساسنامه مدیریت کند، غافل از اینکه چند ماه بعد خودم رئیس فدراسیون شدم و باید آن را اجرا می‌کردم! او تصریح می‌کند: «ناخواسته به فوتبال آمدم اما ذره‌ای برای فوتبال کم‌کاری نکردم. اگر زحماتم نبود همین امروز جانم را برمی‌داشتم و از فوتبال می‌رفتم. ولی تردید نکنید با رفتن من مشکلات فوتبال حل نمی‌شود».
آقای کفاشیان ما به واسطه ناکامی‌های فوتبال قصد محاکمه شما را نداریم بلکه دنبال راه‌حلی هستیم برای خروج فوتبال از بحران و بن‌بست کنونی. به نظر شما چه کسی باید گام اول را برای این تغییرات بردارد؟
طبیعی است که بانی این کار فدراسیون فوتبال است چرا که فدراسیون بالاترین مرجع در فوتبال کشور محسوب می‌شود. البته این کار شروع شده اما می‌دانید که برنامه‌ریزی در فوتبال زودبازده نیست و این کار نیاز به نهادهای پایه، کار تشکیلاتی و سیستماتیک دارد.
به نظر می‌رسد با این شرایط فوتبال ملی ما به این سادگی نمی‌تواند از بحران نتیجه‌گیری خارج شود؟
بله این وضع نگران‌کننده است. متاسفانه فوتبال ما کیفیت لازم را ندارد. شما ببینید بازیکنان ما در لیگ بیشتر از 8-7 کیلومتر نمی‌دوند در حالی‌که این استاندارد در دنیا 15-14 کیلومتر است و این نشان می‌دهد که ما چقدر با فوتبال روز دنیا فاصله داریم. در همین تیم ملی زمانی که قطبی یک مقدار فشار تمرینات بدنسازی را زیاد می‌کرد بازیکنان اعتراض می‌کردند و نگران بودند که مصدوم نشوند.
به نظر می‌رسد ظرف چند سال گذشته تحت فشارهای AFC مجبور شدیم به سمت استاندارد‌سازی باشگاه‌ها حرکت کنیم و به فکر ساختن باشگاه‌های حرفه‌ای باشیم؟
بله اگر این فشارها نبود ما همین شرایط نیمه‌حرفه‌ای باشگاه‌ها را هم نداشتیم. AFC هم این را می‌داند که فاصله بین امکانات کشورهای شرق و غرب آسیا زیاد است و بیش از اندازه نمی‌تواند به کشورها فشار بیاورد. ما هزینه‌های فدراسیون را یا باید از طریق نهادهای اقتصادی تامین کنیم یا دولت آن را بدهد یا حق پخش تلویزیونی واقعی را جذب کنیم.
با این شرایط چه تدبیری برای خروج فوتبال از بحران کنونی دارید؟
ما باید به فکر برنامه‌ریزی بلندمدت باشیم. فدراسیون فوتبال چشم‌انداز 20 ساله فدراسیون را تدوین کرده و باید خودمان را با ساختار فیفا تطبیق دهیم. در ساختار جدید باشگاه‌ها رکن اساسی فوتبال را تشکیل می‌دهند و باید از زیرساخت‌های قوی برخوردار باشند ولی تحقق این شرایط در فوتبال ما در کوتاه‌مدت امکانپذیر نیست و یک پروسه زمان‌بر است.
در لیگ دهم حق پخش تلویزیونی مسابقات لیگ رقمی معادل 12 میلیارد تومان می‌شد، پیش‌بینی شما این است که با واگذاری این مسابقات به شبکه‌های خارجی این رقم به چه میزانی افزایش خواهد یافت؟
پیش‌بینی ما این است این رقم حداقل به 50 میلیارد تومان برسد که تصور می‌کنم این رقم بتواند بخشی از مشکلات فوتبال را حل کند ضمن اینکه ما در نظر داریم علاوه بر این حق پخش مسابقات لیگ دسته اول را نیز واگذار کنیم و از این طریق درصدی هم در اختیار تیم‌های لیگ دسته اول قرار بگیرد تا بتوانیم کیفیت این مسابقات راهم افزایش دهیم.
یکی از اشکالاتی که منتقدان به مدیریت شما وارد می‌دانند قراردادهایی است که با مربیان تیم‌های ملی منعقد کرده‌اید و مهم‌ترین آن قرارداد علی دایی بود که به جنجال کشیده شد. آیا قبول دارید که در این زمینه فدراسیون سهل‌انگاری داشت؟
در قرارداد علی دایی می‌پذیرم که فدراسیون مقصر بود، ما در مضامین با یکدیگر توافق نکردیم اما در سایر قراردادها طبق عرف بین‌المللی عمل کردیم و مشکل خاصی هم نداشتیم. قرارداد قطبی یک سال و نیم بود و اگر قبل از جام ملت‌ها با او فسخ قرارداد می‌کردیم باید تمام حق و حقوق وی را پرداخت می‌کردیم. این را هم باید در نظر بگیریم که اگر فدراسیون قرارداد یک مربی را فسخ کند طبیعی است که باید خسارت او را بدهد و این در همه جای دنیا عرف است.
این روزها بحث پرداخت پاداش برانکو ایوانکوویچ هم جدی شده است و فدراسیون تا 16 اسفند فرصت دارد مبلغی بالغ بر 450 هزار دلار به وی پرداخت کند، برای این مشکل چه تدبیری دارید؟
این موضوع به لجبازی آقای دادگان بازمی‌گردد که زمانی که می‌خواستند بروند عنوان کردند که عملکردشان رضایتبخش بوده و باید این میزان پاداش به ایشان تعلق بگیرد. در واقع مقصر اصلی درباره این پاداش تحمیلی آقای دادگان هستند که فقط به خاطر لجبازی با رئیس وقت سازمان خواسته‌اند حرف خودشان را به کرسی بنشانند.