مصر بزرگ‌ترین کشور عربی است که در طول یکصد سال گذشته به عنوان قطب‌نمای جهان عرب و به زعم ملک عبدالله، مغز جهان عرب شناخته شده است. گرچه مصر؛ سرزمینی که در امتداد مرزهای فلسطین اشغالی قرار دارد از زمان انور سادات، رئیس‌جمهور سابق این کشور چرخش 180 درجه‌ای کرد و جزو کشورهای تحت هژمونی بلوک غرب قرار گرفت (به دلیل قرارداد صلح با اسرائیل) اما قابل تامل آنکه این کشور طی چندین دهه گذشته در سال‌های 1948، 1956، 1967 و 1973 علیه رژیم صهیونیستی در خط مقدم جبهه قرار داشته و کشوری بوده که اتحادیه عرب را در 1946 تشکیل داده است. از این رو بوده است که جریانات اسلامی و جهاد اسلامی مصر در نهایت، ترور انور سادات را بهای امضای وی بر پیمان آمریکایی - صهیونیستی کمپ دیوید قرار دادند. اکنون موج بیداری اسلامی در مصر که به نوعی پژواک فریاد آرمانخواهی و اسلام‌خواهی ملت ایران در 3 دهه گذشته است به‌طور گسترده و عمیقی، غرب و بویژه سران آمریکا و اسرائیل را نگران کرده است، چه؛ مصر به لحاظ استراتژیک و موقعیت ژئوپلتیک خود برای غربیان همواره منطقه امن و حیاط خلوت آنها در طرح خاورمیانه جدید و نیز ابزار افزایش قدرت منطقه‌ای اسرائیل بوده است. نخستین گزینه غرب برای برون رفت از چالش مصر تاکید سران دول غربی بر باقی ماندن حسنی مبارک در قدرت بود که با مقابله سرسختانه ملت انقلابی مصر، به شکست انجامید. دومین گزینه غربی‌ها برای روبه‌روشدن با این واقعیت طرح عمر سلیمان به عنوان گزینه آلترناتیو حسنی مبارک بود. عمر سلیمان که یکی از ارکان اصلی قدرت مصر در حکومت حسنی مبارک است نیز از سوی ملت انقلابی و آگاه مصر طرد شد. گزینه سوم غرب برای مدیریت بحران موجود در مصر، طرح غیر‌محسوس محمد البرادعی یکی از چهره‌های لیبرال و علاقه‌مند به غرب بود. البرادعی که برنده جایزه صلح نوبل است و چهره بین‌المللی او بر چهره مصری‌اش می‌چربد وقتی که در اتریش بود سریعا از سوی غرب برای هدایت اعتراضات مردمی مصر فراخوانده شد و با مردم مصر چندین بار در میدان تحریر حضور پیدا کرد و با حضور رسانه‌ای به‌طور ضمنی و زیرکانه‌ای جهت برعهده گرفتن رهبری قیام مصر عرض اندام کرد. البرادعی به دلیل مولفه‌های مزبور و به دلیل آنکه از پایگاه مردمی برخوردار نیست و اصولا بسیاری از مردم مصر افکار، آرا و مدیریت او را نمی‌شناسند در نظر معترضان مصری و لیدرهای رسانه‌ای و حزبی مصر مورد قبول واقع نشد. اما گزینه نهایی که غرب آن را پیش روی خود قرار داده است استراتژی «هرج و مرج سازنده» است تا هزینه‌های بالای اعتراض مردم را خسته کند ...
.. و در نهایت به خانه‌های خود بازگرداند و غربی‌ها از شرایطی که از آن به دوره گذار تعبیر می‌شود استفاده کرده و با معرفی عناصری مانند ارتشبد محمد حسین طنطاوی یا ژنرال سامی اعنان که از چهره‌های نظامی و از خانواده‌های مذهبی و به‌ظاهر موجه هستند، دوره گذار را مدیریت کنند و از سونامی سیاسی که ممکن است پس از مصر، یمن، اردن و تونس و کل خاورمیانه را فرا گیرد جلوگیری کنند. نگرانی تل‌آویو از صدور انقلاب اسلامی و سونامی سیاسی خاورمیانه به حدی است که اخیرا در‌صدد پیاده‌سازی و مسلح کردن ارتش خود در صحرای سینا برآمده است تا مانند همیشه دموکراسی و حقوق بشر را با گلوله و تانک‌های آمریکایی و اسرائیلی معنا کند.