دارد می‌رسد از راه یوم‌الله. بهترین روز بچگی‌های پر از خاطره ما، که تا به میدان آزادی نمی‌رسیدیم، قبول نبود راهپیمایی. دست‌مان را با هزار زحمتی که بود قلاب می‌کردیم به ستون‌های اوریب میدان آزادی و هر که بیشتر بالا می‌رفت، برنده بود. کار خطرناکی بود اما می‌ارزید ملت را از چند متر بالاتر نگاه کنی. از چند متر بالاتر، ملت را نگاه کردن عیبی ندارد اما عده‌ای از فاصله خیلی دور، از شمال شهر تبختر، به رای مردم نگاه می‌کنند. نسل من، آن چند متر را خیلی راحت سُر می‌خورد و می‌آمد پایین اما در فتنه 88 اشراف فخرفروش با مخ به زمین خوردند. سران فتنه هنوز گرم‌اند، صدای سردردشان بعد از محاکمه بلند می‌شود. سال گذشته، نمی‌دانم در کجای خیابان آزادی، توماری به چه بلندی، من هم امضا کردم که سران فتنه باید محاکمه شوند. تومار من چه شد؟ آن همه امضا داشت! سال گذشته، خوب یادم هست که درست زیر برج آزادی 500 تومان لبو خریدم و خوردم. خیلی هم خوشمزه بود. چسبید. سال‌های دور، خوب یادم هست که وقت سخنرانی روسای جمهور، الکی تکبیر می‌فرستادیم و بزرگترهایمان «هیس» می‌گفتند! خب، بچه بودیم! ما با شعار «مرگ بر آمریکا» بزرگ شده‌ایم. «الله‌اکبر» شعار ماست. «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست». ما از همان بچگی، آدمک عموسام را آتش می‌زدیم. اول، یک حال اساسی به پرچم اسرائیل می‌دادیم، بعد بادبادک هوا می‌کردیم. ما از همان بچگی در رکاب انقلاب اسلامی بودیم. کاش در کوران فتنه 88 هم صدا و سیما عقل می‌کرد و باز هم «علامتی که می‌شنوید، علامت خطر است» پخش می‌کرد. اگر علامت خطر بعثی‌ها در جنگ تحمیلی، صدای آژیر داشت و با یک پناه بردن به راه‌پله حل می‌شد، علامت خطر بعضی‌ها در جنگ تحلیلی، «این عمار» بود. «بصیرت» پناهگاه ما بود. حضرت ماه به درستی، راه را نشان ما داد. ما خامنه‌ای را از اول دوست داشتیم. ولایت، یعنی محبت، دوستی. حتی زمان امام هم برای ما خامنه‌ای، با خیلی‌ها فرق داشت. لابد جبهه که می‌رفت، اخلاص داشت که به دل ما می‌نشست. لباس رزم به بعضی‌ها نمی‌آید. خدا را شکر که من با این کلمه «بعضی‌ها» و «بعثی‌ها» وقتی بازی می‌کنم، مخاطب منظورم را می‌گیرد که چه کسی را بیشتر مدنظرم است. مخاطب «دل نوشت» بصیرت دارد. با من همه آن 22 بهمن‌های رویایی را تا میدان آزادی آمده. با من لبو خورده. باقالی خورده. مجانی ساندیس خورده. بادبادک بازی کرده. عشق کرده. کی بود که می‌گفت؛ 22 بهمن 88 با اسب تروا جمهوری اسلامی سقوط می‌کند؟! زر مفت می‌زنند، جایزه پولیتزر می‌گیرند. زر می‌زنند، پول می‌گیرند. آن 22 بهمن که جمهوری اسلامی سقوط نکرد، این 22 بهمن اما شاید «مبارک» نباشد! مبارک یعنی میمون و این میمون در فتنه 88 از سران فتنه حمایت کرد. محمودعباس هم یعنی میمون. اوباما اما بوزینه است. شیمون پرز، گوریل است و کودکان خردسال غزه را می‌کشد. یک مشت جانور، سال گذشته از سران فتنه حمایت کردند تا 22 بهمن، میدان آزادی خلوت باشد. ما حاضریم برای شکوه این روز بمیریم. یادش به خیر! 22 بهمن، برف که می‌آمد، «BBC» می‌گفت؛ آمده‌اند برف بازی. هوا که خوب می‌شد، جروزالیم پست می‌نوشت؛ آمده‌اند آفتاب بگیرند. یادش به خیر! هم برف بازی می‌کردیم، هم آفتاب می‌گرفتیم و هم شعار دادیم «مرگ بر آمریکا». آن سال که برف آمد، چه هویجی گذاشتیم، به جای دماغ، روی کله آدم برفی جورج بوش! دیده‌ای یک مادر، نوزادش را چگونه در آغوش می‌گیرد؟... جمهوری اسلامی بغل خداست و خدا هوای ما را دارد. جمعه 22 بهمن ماه سال 1389هوای دل ما ستاره‌های حضرت ماه، چند درجه بالای بصیرت، اما بارانی است! باران گاهی چه عاشقانه می‌بارد. فتنه کنند علیه یاران، اما باران، سیل‌آسا می‌آید. آن مرد در باران آمد. آن زن در باران آمد. بعضی‌ها علیه 22 بهمن‌های عاشقانه ما فتنه کردند، مجبور شدیم در 9 دی نباریم جز به سیل. عمار هم بود. تقصیر ما نبود؛ دشمن و بازیچه‌هایش پا روی دم شیر گذاشته بودند. از روز انتخابات تا یوم‌الله 9 دی، ما زیاد صبر کرده بودیم انگار. روز عاشورا اما دیدیم صبر ما دارد حمل بر سکوت می‌شود. بد معنی می‌شود. از سکوت ما، امر بر عده‌ای مشتبه شد که علی تنهاست. گفتند علی تنهاست. خیمه عباس سوخت. خشم ما به جوش آمد. اسلحه بصیرت چسبید دست ما. با سلاح باتوم رفتیم به جنگ آشوبگران عاشورا که به توپ و تانک و ماهواره و سایت و دروغ و فتوشاپ مجهز بودند و 9 دی را غریبانه آفریدیم. 9 دی محل قرار ما، میدان انقلاب اسلامی بود. آنچه داشت متاثر از آزادی زیادی بعضی‌ها مخدوش می‌شد، انقلاب اسلامی بود و الا سال‌هاست که میدان آزادی محل قرار ماست. آزادی محل قرار ماست اما نه آنقدر که سنگ‌ها بسته باشد و سگ‌ها آزاد که در حاشیه بیرق عزای حسین، سوت بزنند و هلهله کنند. عاشورا خط قرمز ماست. ولایت فقیه، اتمام حجت ماست. آنجا که پای «آقا» در میان باشد، ما هر سکوتی را می‌شکنیم. ما برای دفاع از ولایت، اذن از عباس بن‌علی داریم. حضرات مسؤولان اگر به دعوا و مرافعه جلوی چشم ملت پایان ندهند، آنجا ما دیگر ناچاریم سکوت خود را بشکنیم. ما احدی را بیشتر از رهبر دوست نداریم. ما در راه دفاع از ولایت، آزادیم. «آزادی» شعار ماست. آنها که دموکراسی را آزادی معنی کرده‌اند، به غرب لطف کرده‌اند. دموکراسی، یعنی تو آزادی در انتخاب کردن، اما آزادی یعنی اختیار تام تو در انتخاب حق و باطل.
دموکراسی یعنی تو آزادی در انتخاب گزینه‌های محدود ولی آزادی یعنی جز گزینه‌های محدود غرب و شرق، حق رای دادن به جمهوری اسلامی. پاسدار این آزادی، ولی‌فقیه است، چون تقوای سیاسی دارد.
دموکراسی غربی‌ها کاریکاتوری از آزادی ماست. مجسمه آزادی کاریکاتوری از میدان آزادی است. در دموکراسی غربی‌ها، تو هم می‌توانی از مبارک حمایت کنی و هم می‌توانی وقت تنگ دیدن قافیه، قیافه حق به جانب بگیری. بهترین واژه فارسی، معادل دموکراسی، فریب است. فتنه است. دموکراسی غربی‌ها قرن‌هاست که روی نیزه پروپاگانداست. به اسم دموکراسی، خیلی بیشتر از اسم دین، نسل کشی کرده‌اند. مشتی دیکتاتور در همین فتنه‌ای که گذشت، مگر علم دموکراسی بلند نکرده بودند؟! مدعیان دروغین دموکراسی، بر خلاف منادیان راستین آزادی، خوی دیکتاتوری دارند. سابقه حمایت از کدام دیکتاتور در پرونده سیاه این غربی‌های پرادعا نیست؟! فرقی هم نمی‌کند؛ چه آن دیکتاتوری که در راس حکومت است، مثل مبارک و چه آن بچه دیکتاتوری که با زَر و زِر و زور و تزویر، خودش را می‌خواهد به رای اکثریت تحمیل کند، مثل سران فتنه خودمان! سران فتنه باید از حال و روز امروز مبارک، درس عبرت بگیرند و ببینند که آمریکا روز واقعه، پهن هم بارشان نمی‌کند. آمریکا الان دارد از خاتمی حمایت می‌کند، اما روزی می‌آید که همین آمریکا پهن هم بار خاتمی نمی‌کند. هر کس که روی کمک آمریکای بی‌معرفت نامرد نالوطی، حساب باز کند، هر کس که می‌خواهد باشد، این از خریت اوست! کسی که شعور سیاسی داشته باشد، جمهوری اسلامی را به آمریکا نمی‌فروشد. این از بی‌شعوری خاتمی بود که میدان آزادی را به مجسمه آزادی فروخت. هر کدام از سران فتنه که جرأت کنند و روز 22 بهمن همپای ملت ایران تا میدان آزادی راهپیمایی کنند، در صورت سالم ماندن، می‌توانند به نظام بازگردند؛ چرا که نظام ما یک نظام مردمی است و اگر خاتمی می‌خواهد به نظام بازگردد، باید بیاید راهپیمایی 22 بهمن و دم ملت را ببیند. دم ملت را ببین، به جمهوری اسلامی بازگرد. خاتمی هنوز آنطور که باید و شاید آدم نشده. گاهی نشانه‌هایی نشان می‌دهد؛ این کافی نیست. مگر می‌شود کسی از راهپیمایی 22 بهمن بترسد و در عین حال قصد بازگشت به نظام داشته باشد؟! 22 بهمن، یوم‌الله پیروزی همین جمهوری اسلامی است که خاتمی فعلا صلاحیت و لیاقت رد شدن حتی از شعاع چند کیلومتری‌اش را هم ندارد. خاتمی حالاحالاها باید افسوس بخورد از فراق میدان آزادی. هنوز هم گشتن گرد میدان آزادی برای ما حکم طواف دارد. میدان آزادی، میدان مقدسی است. امام می‌گفت: «اسرائیل به دریا دست بزند نجس می‌شود». بر اساس جمله امام، سران فتنه که مورد حمایت رژیم کودک‌کش غاصب قدس هستند، باید خودشان را آب بکشند. آری، راهپیمایی ما در صحن مسعای انقلاب اسلامی است. ما با وضو در این فریضه شرکت می‌کنیم. هر یک قدم ما در راهپیمایی 22 بهمن، به زبان حج، «لبیک اللهم لبیک» و به زبان کربلا «لبیک یا حسین» است. هر یک گامی که ما در یوم‌الله 22 بهمن برمی‌داریم، برای ما عینا قدم‌زدن در بین‌الحرمین عباس و حسین است. ما برای سیدالشهدا گریه می‌کنیم تا بیشتر از خامنه‌ای پاسداری کنیم. راهپیمایی ما که جای خود دارد، روضه ما، اشک ما هم حکومتی است. سعی ما هم حکومتی است. سعی را در مسیری از مسعا اما باید هروله کرد. هروله، نه دویدن است و نه راه رفتن.
هروله را عده‌ای دویدن آرام و یا راه رفتن تند معنی کرده‌اند. هروله اما چیزی بین راه رفتن و دویدن نیست. هروله، هروله است. هروله یعنی اضطرار قلب زینب، آن زمان که داشت سر از تن برادرش جدا می‌شد. هروله یعنی بیتابی بنت‌الحسین، وقتی هنوز حسین بود و دیگر عموعباس نبود. هروله یعنی از اشک، آرام‌تر بودن و از عشق، محزون‌تر بودن. هروله یعنی حسین را دیدن اما قطعه قطعه. هروله یعنی راس‌الحسین اما بالای نیزه. هروله یعنی هروله. یعنی آزادی آدمی در انتخاب میان گلوی طفل 6 ماهه حسین و تیر 3 شعبه حرمله. هروله یعنی بیم از سراب و امید به آب. هروله یعنی تحیر انسان از نزدیکی مرز میان حق و باطل، آنقدر که خنجر شمر به حنجره حسین نزدیک است... و نزدیک بود کسی شک کند که در کربلا، حق با فرزند علی است یا جانباز علی. هروله یعنی زینب. سعی هاجر بصیرت می‌خواست اما اسارت نداشت. هروله یعنی بصیرت که بفهمی در جمل، حق با علی است یا با اصحاب پیامبر. هروله یعنی تمام گام‌های عاشورایی یک ملت. هروله یعنی 22 بهمن هروله یعنی 9 دی... 9 دی 9 دی 9 دی. اتفاقا جای این حرف‌ها همین جاست؛ در آستانه 22 بهمن، راحت‌تر می‌توان از 9 دی نوشت و نوشت: خمینی، ما را از شر شاه، آزاد کرد و خامنه‌ای، ما را از شر اشرافی‌گری. خمینی ما را از شر باطل آزاد کرد، خامنه‌ای ما را از شر باطلی که لباس حق پوشیده. خمینی به محمدرضا پهلوی گفت «نه» و خامنه‌ای... آه که دوران امام ما چقدر شبیه دوران پر مخاطره حضرت علی علیه‌السلام است. برای 22 بهمن راحت می‌شود سرود ساخت، اما برای 9 دی، چه سرودی می‌توان ساخت؟ای مجاهد،ای مظهر شرف! بارها درباره 9 دی دکلمه‌ای، شعری نوشته‌ام اما چون هر کدامش به یکی از حضرات استوانه برمی‌خورد، خودم سانسورش کردم و این روزها به این نتیجه رسیده‌ام که 9 دی،
یوم الاسرار انقلاب اسلامی است.
اگر جای سر، درون سینه است، 9 دی یک روز استثنايی بود. گفت: «ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه/ مست از خانه برون تاخته‌ای، یعنی چه؟!» اگر 22 بهمن، عاشورای ما بود، نهمین روز دی‌ماه سال 80 و اشک، فاطمیه انقلاب اسلامی است. در ایام فاطمیه بیشتر باید برای «مدینه رفته‌ها» روضه خواند. 9 دی روضه نزدیک‌ترین یاران علی است. کسانی که روز 9 دی در خیابان انقلاب اسلامی، «هو» شدند، آدم‌های برجسته‌ای بودند. برجسته‌تر از شکم عبدالله بن زبیر. تار مختار، خوب تنیده شد در پود طلحه‌های امروز، که به جای درد دین، سودای سود دارند و غم بود و نبود. اگر زبیر را عبدالله بدانجا کشاند، اینجا اما عده‌ای به آقازاده‌های خود خط خطا می‌دهند. اینجا کرم از تاریخ نیست. از خود درخت است. چه نازک خیالند کسانی که به قاضی‌القضات نامه می‌نویسند که به احترام شخصیت برجسته آقای هاشمی، مهدی هاشمی را محاکمه کنید! نمی‌دانم بیش از یک سال بعد از آن 9 دی عاشورایی، مصلحت هست اینها را بنویسم یا نه؟... خیلی وقت است محاکمه نشده‌ام؛ ما که سابقه داریم، پس هر چه باداباد! بعضی‌ها اغلب با امام عکس داشتند، جز یکی‌شان که ظاهرا امام با وی عکس داشت. این «یکی» شطرنج بدی دارد با ما بازی می‌کند این روزها. نماز جمعه نمی‌آید اما هنوز هم موضعش همان حرف‌هایی است که در نمازجمعه زد. این یکی، دست می‌گذارد روی مهره‌های مساله‌ساز. کسانی که حجاب را امر شخصی می‌دانند، مهره این آدمند؛ خواه در تهران سنگر گرفته باشند و خواه در حلقه لندن ماوا گرفته باشند.
سران فتنه مهره این آدمند. خاتمی از همه بیشتر مهره این آدم است. خواص بی‌بصیرت لااقل هنگام بی‌بصیرتی، مهره این آدمند. این آدم فکر می‌کند ما خامنه‌ای را مدیون خبرگان هستیم. ما خبرگان قانون اساسی، خبرگان رهبری و خود قانون اساسی را مدیون ولایت فقیه و مصداق حکیم آن خامنه‌ای عزیز هستیم. کسی که بر صندلی ریاست مجلس خبرگان رهبری تکیه زده است، باید به جای دوست، با دشمن شطرنج بازی کند. مهدی هاشمی، بخش کوچکی از پرونده بزرگ نامه سرگشاده است. ما هی می‌خواهیم سکوت کنیم، آقای هاشمی متاسفانه نمی‌گذارد. ما به امر ولایت فقیه سکوت می‌کنیم اما حد و مرز این سکوت، آنجاست که عده‌ای سکوت ما را به تنهایی علی، ترجمه کنند. سقف سقیفه کوتاه بود در تاریخ. وسط خطبه علی، جای تکبیر است. دیگر شقشقیه نمی‌تواند 2 شقه کند کلام مولا را. دیگر علی مجبور نیست به خاطر اصل اسلام و انقلاب اسلامی، با هر عمرو و زیدی وحدت کند. سیدعلی در موضع اقتدار است. موضع ما همان موضع مقتدرانه رهبر است.
نمازجمعه، برپایی‌اش را مدیون اصل ولایت فقیه است. کسانی که با این اصل و مصداق آن در مقام عمل مشکل دارند و نامه سرگشاده می‌نویسند و برای فرزندان متهم‌شان بر دادگاه صوری اصرار می‌ورزند، با چه رویی و اصلا از کدام نماز جمعه سخن می‌گویند؟! اگر بنا بر طعنه زدن باشد، عده‌ای بگویند؛ چه شد که راهپیمایی 22 بهمن سال گذشته نیامده، فلنگ را بستند؟! عده‌ای چه کرده‌اند و خاندان‌شان چگونه مشی کرده‌اند که رمز پیروزی هر نامزدی در هر انتخاباتی، این است که طرف با شدت بیشتری بگوید؛ من با این فرد نیستم؟! ما آقای هاشمی! استثنائا با شما، هیچ وقت بر سر دین، بر سر روحانیت، بر سر اسلام، حتی بر سر ولایت فقیه دعوا نمی‌کنیم. قسم می‌خورم هرگز ما با شما جز بر سر رای اکثریت جدال نخواهیم کرد. دعوا سر روحانیت و ولایت و عدالت و حجاب و قرآن و قانون و دین و خدا، دعوای ما با شما نیست. هیچ وقت هم نخواهد بود. ما زیرکیم. این دعوا، دعوای ما با افراد دیگری است. محل تقاطع ما با شما جز رای مردم، چیز دیگری نیست. ما خوب می‌دانیم با شما سر کدام چهار راه تصادف کنیم. افسر باید میان ما و شما کروکی رای اکثریت را بکشد. دعوای ما با شما، لااقل با شما، تا همیشه تاریخ بر سر رای اکثریت خواهد ماند. ما با شما، بیشتر از هر چیز بر سر آزادی و حق انتخاب مردم دعوا داریم. دعوای ما با شما حتی در روز مبادای پیوندتان با هر جریان مساله‌سازی، دعوا بر سر مردمسالاری است. شما رویای دعوا با ما بر سر روحانیت و اسلام و حجاب و ولایت فقیه را بهتر است خوابی تعبیرناشدنی تفسیر کنید. اولین و مهم‌ترین و آخرین و جاودانه‌ترین نزاع ما با شما این است که ما در فتنه 88 طرف رای اکثریت بودیم و شما به رای مردم تمکین نکردید. اینجا مساله ما با شما برنتافتن رای مردم توسط شماست.
موضع شما قبل از آنکه همان موضع نمازجمعه باشد، همان موضع نامه سرگشاده خطاب به رهبر است که پای آرای 40 میلیونی ما به هر 4 نامزد ایستادند. پای رای اکثریت هم ایستادند. موضع شما با رهبر، و رهبر با شما هم، موضع رای اکثریت است. هر کسی با شما مخالفتی دارد، به خاطر رای ملت است. همیشه هم همین طور بوده. ملتی می‌گفت «جنگ جنگ تا پیروزی»، شما می‌گفتی «جنگ جنگ تا یک پیروزی». تحمیل نظر اقلیت بر اکثریت، دعوای ما با شماست. شما با ما با علامه پارسا حضرت استاد مصباح یزدی با توده‌های ملت، بر سر جریان ضد روحانیت دعوا ندارید. بحث این حرف‌ها نیست. ما اصلا شما را مدعی صادق اسلام، ولایت و فقاهت نمی‌دانیم که سر این مسائل با شما دعوا داشته باشیم. دعوای شما با ما بر سر فریضه واجبی چون حجاب نیست. دعوای شما با ما حتی بر سر ولایت فقیه هم نیست. شما اگر واقعا نگران جریان ضد روحانیت هستید، چرا به جای گریبان ما، یقه معاون خودتان، جناب مهاجرانی را نمی‌گیرید؟! ما به مشایی تذکرات خودمان را داده‌ایم، شما کجا گوش مهاجرانی را گرفته‌اید؟! حلقه‌ای که الان گرد این فرد متاسفانه هیز و هوسباز را گرفته، این روزها در سوگ داریوش همایون مرثیه می‌سراید. نماد روحانیت، امام بود و نماد جریان ضد روحانیت، رشیدی‌مطلق. امروز، عزادار مرگ توهین کننده به حضرت امام خمینی، همان حلقه‌ای است که اول بار در دوره سازندگی، با چراغ سبز شما مجوز گرفت تا علیه روحانیت مطلب بنویسد. یادتان هست؟!
شما اگر واقعا درد روحانیت دارید، اگر واقعا نگران دین هستید، اگر واقعا با جریان ضد حجاب مرزبندی دارید، طرف حسابتان ما نیستیم. چون شما را در این دعوا، صادق نمی‌بینیم، ما هرگز طرف حساب شما در این دعوا نمی‌شویم. بحث ما با شما، فقط بحث بر سر رای اکثریت است و بر سر رای اکثریت باقی خواهد ماند. شما اگر واقعا با جریان ضد روحانیت، مشکل دارید، چرا محسن کدیور متاسفانه بی‌غیرت و صد البته حامی داریوش همایون، شما را محرم راز خود می‌بیند و برای شما نامه فدایت شوم می‌نویسد؟! آن زمان که رهبر ما داشتند علیه شبیخون فرهنگی دشمن به امثال حضرتعالی تذکر می‌دادند، مع‌الاسف شما از جریانی حمایت می‌کردید و می‌کنید که امروز به «حلقه لندن» شهره‌اند و صاحب عزای رشیدی‌مطلق شده‌اند و در مرگ او شیون سر می‌دهند و ابراز تاسف می‌کنند. شما لابد باید داریوش همایون را جریان ضد روحانیت بدانید، اما اینکه چرا از موضع دفاع از روحانیت، به جای حلقه لندن، با ما سر دعوا بلند کرده‌اید، به خاطر درجه متفاوت تقوا، در سیاست‌ورزی بزرگان است. کسی که تقوای سیاسی داشته باشد و واقعا نگران جریان ضد روحانیت باشد، وقت موضع‌گیری علیه این جریان، به جای مصباح‌یزدی، بايد داریوش همایون را سرزنش کند و بگوید؛ «متاسفانه اشتباه کردم که برخلاف نظر رهبر به مهاجرانی در دولت سازندگی میدان دادم». تعصب شما اگر به جریان روحانیت، صادقانه بود به این جمله منتهی می‌شد، اما من مانده‌ام چرا جریان ضد روحانیت، چرا حلقه لندن هنوز هم از شما به نیکی یاد می‌کند؟! چرا این جماعت گاهی از سران فتنه ناامید می‌شوند، اما از شما نه؟! آن جریان که برای دولت فعلی، مساله درست می‌کند، چون مرزبندی ما را با خودش دیده، قصد دارد گرد این دولت را در حد وسع خود از سربازان راستین ولایت فقیه خالی کند، اما حلقه لندن، نه فقط به فرزند شما پناه می‌دهد، که گاهی در نامه‌ها و بیانیه‌هایی که می‌دهد، به خود شما پناه می‌برد؟!... و این وسط از همه بامزه‌تر این است که شما مدعی هستید رهبری از اوضاع جامعه مطلع است! البته رهبر عزیز از میزان تقوای سیاسی کسانی که خود را بزرگان انقلاب می‌خوانند، به خوبی مطلعند، اما مگر کسی در میزان اشراف ولی‌فقیه به اوضاع جامعه شک دارد؟! آن شک، که در ما مدت‌هاست به مرز یقین رسیده، بی‌احترامی شما به رای اکثریت و صادقانه نبودن تعصبتان نسبت به روحانیت است يكي از افراد زیرمجموعه و وابسته به همین حلقه لندن، روزگاری تقلید از مراجع را کار میمون خواند و شما ساکت بودید. آن همه در دولت فتنه‌گری به نام خاتمی، علیه پيامبر و ائمه و عاشورا و روحانیت و احکام اسلام و حتی خود خدا اراجیف نوشته شد، صدای شما کی درآمد؟! در فتنه 88 خیمه زینب را به آتش زدند، صدای شما کی درآمد؟! شما به ما زیاد اعتراض کرده‌اید، اما سخنی علیه فتنه‌گران بلند نکرده‌اید، چرا؟! این فرد که گفتم، در هفته‌نامه معاون پارلمانی شما مطلب می‌نوشت. به نوشتن باشد، ما هم بلدیم. ما هم بلدیم زخم بیندازیم. اصلا ما هم عاشق شما هستیم. شما هم از اوضاع جامعه باخبری. شک نکن!
***
دارد می‌رسد از راه یوم‌الله. لا یوم کیومیک یا اباعبدالله. «حسین حسین شعار ماست»، حتی در روز 22 بهمن. شهادت در این روز افتخار ماست. دهم محرم‌الحرام سال 61 هجری قمری، 22 بهمن دین خداست و 22 بهمن، عاشورای انقلاب اسلامی است. امسال خاورمیانه عربی، یکی از مسیرهای ششگانه راهپیمایی 22 بهمن شده است. وعده ما شاید التحریر قاهره باشد. «تحریر» از «حر» می‌آید. از آزادگی. از آزادی. از میدان آزادی. انقلاب اسلامی تازه دارد ترجمه می‌شود. جمهوری اسلامی تازه دارد تجربه می‌شود. ما همسن انقلابیم و 22 بهمن جشن تولد ماست. کیک تولد انقلاب ما «کیک زرد» انرژی هسته‌ای است. حالا نه فقط از 22 بهمن 1357 بیش از 30 بهار گذشته است، بلکه از یوم‌الله 9دی 1388 فقط یک سال گذشته است. انقلاب اسلامی به برکت نام بلند خمینی و به برکت زعیم امروز ما، سرور و سالار ما، خامنه‌ای حکیم، یک فرق اساسی با سایر انقلاب‌های دنیا دارد. انقلاب اسلامی هرچه می‌گذرد جوان‌تر می‌شود. انقلاب اسلامی اگر چه سال‌هاست به پیروزی رسیده، اما هنوز تمام نشده، که بشود علیه‌اش انقلاب غیراسلامی کرد. انقلاب اسلامی هنوز ادامه دارد؛ نشان به نشان خاورمیانه امروز. هر سال، خدای خمینی و خامنه‌ای، برای باشکوه‌تر برگزار شدن راهپیمایی 22 بهمن، به دست ما بهانه‌های قشنگ می‌دهد. سال گذشته، عدو با فتنه‌ای که کرد، سبب خیر شد و امسال، دوستان عربی انقلاب. این خط و این نشان. سال بعد باز هم خداوند منان بر سر ما منت می‌نهد و باز هم به فکر ماست. خدا بشدت جمهوری اسلامی را در آغوش گرفته است. خدا انقلاب اسلامی را دوست دارد. انقلاب اسلامی برای خدا، ادامه قیام حسین؛ خون خداست. خدا نسبت به انقلاب اسلامی تعصب دارد. نبودم و ندیدم و کوچک بودم و نفهمیدم این تعصب را در سوم خرداد اما بودم و دیدم و بزرگ بودم و فهمیدم این تعصب را در یوم‌الله نهم دی ماه 88 که به وضوح، خدا نشان داد عاشق جمهوری اسلامی است. خدا ما را دوست دارد. خدا از ایستادگی ما برابر ابرقدرت‌ها راضی است. خدا راهپیمایی 22 بهمن ما را دوست دارد. دست خدا بر سر ماست/ خامنه‌ای رهبر ماست. خدا را شکر، ما همان قومیم که «محمد» وعده داده بود آمدن ما را در آخرالزمان. چه بسیار جوان عرب که دوست داشتند به همان معنی– تاکید می‌کنم؛ به همان معنی- که ما خمینی و خامنه‌ای داریم، آنها هم پیر جمع، شمع انجمن داشتند اما ندارند و الا به معنای درست کلمه، رهبر ما «ولی امر مسلمین جهان» است. دشمن می‌خواهد اشتباه خود درباره خمینی را دوباره تکرار نکند و تمام زور خود را می‌زند تا بلکه خامنه‌ای را در رسانه‌های خبری دنیا بایکوت کند. ابر فتنه مگر چقدر یارای آن را دارد که ماه تابان را از آستان آسمان سانسور کند؟! یک چیزهایی در جهان هست که اساسا دست خداست. سید خراسانی ما از این جنس است. خامنه‌ای دست خداست. فتنه 88 جنگ احزاب بود با این دست. «جنگ تحلیلی» را درست می‌گویم. آمریکا و اسرائیل به کمک مشتی بازیچه، آمده بودند تا جمهوری اسلامی واقعی را تحلیل ببرند، کوچک کنند در حد یک جمهوری اسلامی قلابی. از اسلامش، مبارزه درنیاید و از جمهورش، مردم پای کار 9 دی. اگر در جنگ تحمیلی، «بعثی‌ها» بازیچه دشمن بودند اما در جنگ تحلیلی، «بعضی‌ها» بازیچه دشمن شدند که هنوز هم موضع‌شان همان حرف‌هایی است که در سابقه‌شان است! با آل‌علی، با دست خدا هر که درافتاد، ورافتاد.
بصیرت ما سرباز خدا بود در این جنگ. به من تا الان می‌گفتند؛ «چرا این همه از ولایت فقیه مایه می‌گذاری؟»، این بار می‌خواهم از خود خدا مایه بگذارم. ما به نام خدا علیه فتنه قیام می‌کنیم. ما خدایی هستیم. انقلاب اسلامی هم خدایی است. ما چون خدا را داریم، پیروزی‌هایمان مکرر است. علی چون خدا را داشت، فاتح خیبر شد. سیدعلی در فتنه 88 در جنگ شایعه‌ها، چون خدا را داشت «فاتح خبر» شد. «علی» نام بلندی است که خدا اعتلای آن را دوست دارد. ما مفتخریم که نام رهبرمان «علی» است. علی وقتی خطبه می‌خواند، «بازتاب» دارد. نه معاویه و نه مالک، هیچ یک نمی‌توانند بعد از خطبه علی سکوت کنند. بعد از محمد که سلام و درود خدا بر او باد، عده‌ای خواستند علی را بایکوت کنند، اما نشد! چه می‌خواستند، چه شد؟! در کربلا، یک طرف بغض علی بود و دیگر سو حب علی. اصلا میزان سنجش اعمال توسط خداوند، بر اساس ولایت علی است. ولایت علی را نداشته باشی، فرقی نمی‌کند موضع تو همان حرف‌های نمازجمعه باشد یا آواز شب جمعه. خدا به تو و به آقازاده تو و به نماز تو و به آواز تو و به جمعه تو و به شب جمعه تو می‌گوید: «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم». علی، اولی الامر است. ولایت فقیه هم اولی الامر است. بعضی از بزرگان ما بد بار آمده‌اند. بیشتر دوست دارند به اولی الامر خط بدهند تا خط بگیرند. عادت کرده‌اند. روز 9 دی، نامردی نکرد؛ زد، کاسه کوزه‌شان را شکست! 9 دی 9 دی 9 دی... موضع ما هنوز هم همان شعارهای 9 دی است. موضع ما در یوم‌الله 22 بهمن امسال و هر سال دیگری، همان بود که در 9 دی گفتیم. 22 بهمن 57 اگر سالی یک بار تکرار می‌شود اما 9 دی 88 غیرقابل تکرار است. ما دوست داریم فرزندان‌مان از ما درباره روز 9 دی 88 بپرسند که؛ «چه بود و چه شد؟» و ما به ایشان پز بدهیم که باید می‌بودید و می‌دیدید. متاسفانه چند سالی دیر به دنیا آمدید و 9 دی 1388 را ندیدید! 9 دی 1388 غیرقابل تکرار است. یک چیزی در مایه‌های کربلای 5. این درست که ما همیشه بسیجی می‌مانیم اما برای یک بسیجی، هیچ عملیاتی، جای کربلای 5 را نمی‌گیرد. ما نسل 9 دی می‌مانیم و هر روز در حال و هوای بصیرت، سیر می‌کنیم اما 9 دی 1388 غیرقابل تکرار است. این روز، پز نسل ما است. ما هر روز مثل یوم‌الله 9دی عمل می‌کنیم اما 9 دی 88، 9 دی سال هشتاد و اشک است. این روز تاریخی، تاریخی‌تر از آن است که به تاریخ بپیوندد. انقلاب اسلامی، یک روز پیروزی دارد؛ 22 بهمن 57 و جمهوری اسلامی، یک نقطه عطف دارد؛ 9 دی 88. تاریخ جمهوری اسلامی، یعنی قبل از 9 دی و بعد از 9 دی. مهم‌ترین فرق قبل و بعد از 9 دی این است؛ بعد از 9 دی اگر کسی به حسب عادت، قصد کند نظرش را به ولی امر، تحميل کند، ما ضمن نگه داشتن احترام سابقه این فرد، سیلی حیدری بر صورتش می‌خوابانیم. ما برای حفظ انقلاب اسلامی با احدی، حتی با خودمان تعارف نداریم.
ما انقلاب اسلامی را از خودمان بیشتر دوست داریم. بعضی‌ها خودشان را از انقلاب اسلامی بیشتر دوست دارند. ما خودمان را فدای ولایت فقیه می‌خواهیم. عده‌ای ولایت فقیه را هم فقط تا آنجا قبول دارند که رای اقلیت اشراف را ترجیح دهد بر رای اکثریت جامعه. ما خودمان را بدهکار انقلاب اسلامی می‌دانیم. عده‌ای از خون شهدا ارث پدرشان را طلب دارند. ما انقلاب اسلامی را از سران فتنه که جای خود دارد، از راس فتنه که بماند، حتی از سران قوای سه‌گانه جمهوری اسلامی هم بیشتر دوست داریم. ما انقلاب اسلامی را نه فقط از مجلس و قوه قضائیه، که حتی از دولت احمدی‌نژاد هم بیشتر دوست داریم. گاهی که قوای سه‌گانه، برخلاف امر رهبر، به دعوای با هم مشغول می‌شوند، اینجا چون پای امر رهبر در میان است، ما حق را به حقانیت هیچ کدام نمی‌دهیم؛ حق را به مظلومیت انقلاب اسلامی می‌دهیم. ما حتی از دولت مستقر هم فقط در شعاع انقلاب اسلامی دفاع می‌کنیم. ما فقط با انقلاب اسلامی عهد اخوت بسته‌ایم. در فتنه 88 به خاطر همین عهد، علیه خواص بی‌بصیرت موضع گرفتیم و الان هم باز به خاطر همین میثاق به حضرات می‌گوییم؛ مگر «آقا» نگفت جلوی چشم ملت دعوا نکنید؟! اینجا برای ما هیچ فرقی میان سران فتنه و سران قوا نیست، که اتفاقا ما ولایت‌پذیری را از سران قوا تمنا می‌کنیم، نه از سران فتنه. آن کس که ادعا دارد ولایی‌تر از بقیه است، باید ولایت‌پذیری خود را در عرصه عمل نشان دهد. اگر مجلس در آستانه دهه فجر، با استیضاح وزیر راه، هدیه خوبی به دولت نداد، دولت محترم هم با آن نامه‌ای که نوشت و دعوایی که جلوی چشم مردم با دیگر قوا کرد، نه هدیه خوبی به ملت داد و نه هدیه پسندیده‌ای به ولایت. اگر میزان، رای ما است، ما در آخرین رفراندوم این نظام 40 میلیون رای به پای انقلاب اسلامی نوشتیم. میزان برای ما انقلاب اسلامی است. ما آنجا که میان مجلس و دولت، از زد و خورد مسؤولان با هم، بیش از هر چیز انقلاب اسلامی دارد متضرر می‌شود، ناچاریم طرف انقلاب اسلامی را بگیریم. هر قوه‌ای که بیشتر با اهداف انقلاب اسلامی همسو بود، ما طرف او هستیم.
ما انقلاب اسلامی را دوست داریم. برخی مجلس را، عده‌ای دولت را، بعضی مجمع تشخیص را، یک نفر شهرداری را، دیگری روابط عمومی را، فلان نفر، بهمان دستگاه را و بهمان فرد، فلان نهاد را ظاهرا از انقلاب اسلامی بیشتر دوست دارند. ما ارکان نظام را جداجدا دوست نداریم که وقت اختلاف، هر یک برای جماعتی هورا بکشیم. ما کلیت انقلاب اسلامی را دوست داریم. دوباره می‌گویم؛ ما انقلاب اسلامی را دوست داریم، اما همین انقلاب اسلامی برای ما بدون ولایت فقیه، هیچ فرقی با هیچ انقلاب دیگری در هیچ کجای دنیا ندارد. ما انقلاب اسلامی را به شرط ولایت فقیه دوست داریم. لحظه‌ای تصور کنید؛ آیا بی وجود خمینی، اساسا انقلاب اسلامی به پیروزی می‌رسید؟! این را هم دمی درنگ کنید؛ آیا بی وجود خامنه‌ای– اینجا ولایت فقیه را نمی‌گویم ولی‌فقیه را می‌گویم- فتنه 88 اصولا به یوم‌الله 9 دی ختم می‌شد؟! خوب است فلان استاد جامعه‌شناس، این سوالات را هم در برگه امتحانی خود از دانشجویان این مملکت بپرسد.