پس از انتشار كاريكاتورهاي موهن، حدود 60 نفر در تظاهرات و اعتراضات در سطح جهان جان خود را فدای پیامبر اعظم(ص) کرده و به شهادت رسیدند. مردم در کشورهای عربی با تحریم محصولات دانمارکی فشار بی‌امانی را به اقتصاد این کشور وارد کردند. فروش محصولات دانمارکی در خاورمیانه کاملا متوقف شد. جبهه مسیحیان متعصب در هر 2 حادثه برای بسیج هواداران خویش به مجموعه‌ای از تاکتیک‌ها توسل جستند. ناشران کتاب آیات شیطانی در این راستا به ریسمان آزادی عقیده آویختند و ترویج‌کنندگان کاریکاتورهای موهن به یکی دیگر از مبانی جهان رسانه یعنی آزادی طنز توسل جستند. اما آنها در برابر به ظاهر دلایلی که برای توجیه این کار در جهان رسانه خلق کردند، نقدها و پاسخ‌های قوی‌تری دریافت کردند. روزنامه آلمانی «دی ولت» با چاپ یکی از جنجالی‌ترین کاریکاتورها در نخستین صفحه خود مدعی شد در رسانه‌های غرب حق کفرگویی وجود دارد. «فرانس سوآر» در صفحه اول زیر عنوان «بله، ما حق داریم کاریکاتور خدا را هم بکشیم» هم ادعا کرد در دنیای طنز آنها حتی حق هجمه به اعتقادات مجسم مذاهب را دارند. حتی پیش از آنکه صاحبان قلم و متفکران جهان اسلام به این استدلال‌های نخ‌نما پاسخ دهند، جمع بزرگی از روشنفکران واقع بین اروپا در مقام ابطال ادعای مروجان کاریکاتورهای موهن برآمدند. در این‌باره چندین بیانیه به امضای دانشگاهیان و اندیشوران مذکور منتشر شد که هر کدام کیفرخواستی علیه سوءاستفاده از اصول دموکراسی و آزادی قلم در قلب اروپا بود. این متفکران چاپ این نوع اثرها را مهلک‌ترین ضربه به پیکر آزادی خوانده و از دست‌‌اندرکاران آن به‌عنوان اغواگران دنیای رسانه یاد کردند. برخی دیگر از روزنامه‌نگاران اروپایی به رویه‌ها و قوانین خود اروپا در نفی توهین و برخورد با اهانت‌کنندگان استناد کردند؛ چنانکه در این زمینه به فهرستی بلند از تنبیه‌ها و مجازات دادگاه‌ها و محافل اروپایی علیه منتقدان آموزه‌های یهودی و مسیحی اشاره کردند به نحوی که فقط چندین اندیشمند و پژوهشگر به صرف تحقیق درباره هولوکاست و نقد آن مشمول مجازات محاکم اروپایی قرار گرفتند. از نمونه‌های جالبی که دراین باره فاش شد برخورد محافل اروپایی با مولف آثار تحریک‌آمیز علیه حضرت مسیح بود. آنها به خاطر همگان آوردند که چند سال پیش «کازانترکیس» که «آخرین وسوسه‌های مسیح» را به رشته تحریر درآورده بود، به‌درستی دچار خشم مسیحیان شد تا حدی که حتی اجازه دفن وی را در گورستان مسیحیان ندادند. نکته جالب در نقد اهل فن این بود که کاریکاتورهای موهن، فاقد ارزش حرفه‌ای شناخته شد. بسیاری از گرافیست‌های نامی با بی‌ارزش خواندن این آثار گواهی دادند ترسیم‌کنندگان این طرح‌ها فراتر از انگیزه‌های یک گرافیست بیشتر در پی تحریک و شوراندن اذهان مسلمانان بودند. این در حالی است که کتاب «آخرین وسوسه‌های مسیح» بسیار معتدل‌تر از کاریکاتورهای دانمارکی بود.