داریوش سجادی: اظهارات اخیر مبنی بر بی‌تکلیفی حکومت در بردن زوری شهروندان به بهشت چیزی جز مغلطه نبود. همچنین در جشنواره چهارم ارتباطات به منظور تبیین بی‌فرجامی مبارزه با تکنولوژی‌های جدید به تجربه مبارزه با ویدئو در دهه 60 اشاره و ابراز شد: «پس از پیروزی انقلاب اسلامی یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های کشور این بود که با ورود ویدئو، ایمان و هویت جوانان را نمی‌توان حفظ کرد اما دیدیم که وارد شدن ویدئو نه‌تنها اثری در ایمان جوانان‌مان نداشت، بلکه حضور آنها در محافل دینی و مظاهر راهپیمایی‌های انقلابی و مراکز ایمانی قوت پیدا کرد».
این اظهارات را در مسامحه‌آمیز‌ترین شکل ممکن تنها می‌توان اینگونه تلقی کرد که عمداً یا سهواً نخواسته یا نتوانسته نیمه دیگر لیوان را نیز مورد توجه قرار دهند و آن نیمه چیزی نیست جز آنکه در فانتزی «نبرد با ویدئو» برخلاف ادعای دکتر روحانی، این ویدئو و تبعات ویدئو بود که بر جمهوری اسلامی فائق آمد و جامعه را آغشته و مبتلا به آفات و مضرات و تبعات خود کرد.
بالغ بر 9 سال پیش ذیل گفت‌وگو با محسن کدیور به ایشان انذار دادم که نواندیشان دینی قبل از دغدغه روزآمد کردن دین، بایسته است اهتمام خود را صرف تعریف عقلانی از دین کنند.
در آن تاریخ و به استناد جولان سودآور «صنعت پورنو» در آمریکا، خدمت جناب کدیور تصریح داشتم: در ایالات متحده فرهنگ برهنگی و عریانی و استفاده تجاری از جاذبه‌های زنان حرف اول را در عموم مشاغل می‌زند. از جمله رشد و گسترش بی‌ضابطه نشریات و فیلم‌های پورنوگرافی که یکی از بزرگ‌ترین مشاغل درآمدزا در آمریکا محسوب می‌شود. این در حالی است که نتایج تحقیقات جامعه‌شناسانه نشان داده اثر مخرب این خرده‌فرهنگ مبتذل منجر به افزایش بیش از حد طلاق و اضمحلال کانون خانواده در جامعه آمریکایی شده است. طبیعتاً مردی که در بیرون از منزل (ایضاً به تناوب و تکثر در رسانه‌ها) مواجه با بازار متنوع زیبارویانی است که عرضه‌کننده صنعت سکس در نامتعارف‌ترین و بی‌پرواترین شکل آنند، نتیجه قهری چنین فضایی تغییر ذائقه جنسی ایشان از رابطه متعارف به وجوه متنوع سکس نامتعارف خواهد بود. این در حالی است که همسر ایشان نقش و رسالت همسری را در خانواده عهده‌داری می‌کند و از آن مهم‌تر نقش مادری فرزندان را نیز متقبل است، لذا چنین همسری منطقاً نمی‌تواند و نباید تن به چنان رابطه نامتعارف بدهد. بالطبع همین استنکاف قابل‌فهم و قبول، زمینه سردی مناسبات جنسی در زندگی زناشویی را فراهم کرده و مرد با نگاه زیاده خواهانه و نامتعارف جنسی که از بیرون به وی تزریق شده، ناخواسته کاوشگر سوداها و حاجات تحریک‌شده جنسی خود در بیرون از خانه خواهد شد. کاوشی که نتیجه قهری آن فروپاشی کانون خانواده و اخلاق در خانواده می‌شود. طبیعی است در چنین فضایی زنی که مواجه با سردمزاجی و بی‌توجهی همسر خود می‌شود، متقابلاً به جای جلوه‌گری برای شوهر خود تن‌آرایانه «خیابان» را محل تشفی خاطر نیاز توجه‌طلبانه خود خواهد کرد و خواسته یا ناخواسته مبدل به طعمه‌ای قابل دسترس و سهل‌الوصول برای هوس‌بازی مردانی می‌شود که می‌توانند با زبان‌بازی، اشباع‌کننده «خلأ توجه همسر» چنان زنانی شوند. شاید مطابقت اظهارات 9 سال پیش اینجانب با اظهارات اخیر علی‌اکبر محزون «مدیرکل دفتر آمار و اطلاعات جمعیتی و مهاجرت سازمان ثبت احوال کشور» بهتر و بیشتر بتواند ادعای رئیس‌جمهور مبنی بر عواید مثبت و مفید ویدئو را پرتوآمایی کند؛ وقتی به شهادت این مدیرکل، پدیده طلاق در کشور مواجه با رشدی تصاعدی شده تا جایی که 19هزار و 745 طلاق مربوط به جامعه شهری و نیز یکهزار و 955 طلاق مربوط به جامعه روستایی کشور است و بیشترین ثبت واقعه طلاق در 2 ماه نخست سال 93 مربوط به استان‌های خراسان رضوی، تهران و خوزستان است.
هرچند پدیده طلاق را طبیعتاً نمی‌توان تنها به یک عامل فروکاست و قطعاً مشکلات اقتصادی و اختلافات فرهنگی هم نقشی مهم در ترویج این بدآیند می‌تواند داشته باشد اما این نافی آثار و تبعات غیرقابل‌انکار بمباران انگیزشی و منحرفانه سلایق، سوایق و علایق جامعه از طریق تولیدات بصری رسانه‌های غربی نیست.
اتکای بر همین آمار تصاعدی طلاق در ایران اینک و آنگاه بهتر می‌تواند اعتراف و گلایه اخیر احمد سالک، رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس را مسموع کند، وقتی که ترشرویانه با انتقاد از اجرایی نشدن قانون «عفاف و حجاب» اظهار داشت: مشاهدات کمیسیون فرهنگی نشان می‌دهد دستگاه‌های مختلف در اجرای این قانون توفیقی نداشته‌اند. بر این اساس برخلاف تصور رئیس‌جمهور که ویدئو و ایضاً ماهواره را فاقد تالی فاسد و بلااثر در ایمان و هویت جوانان بیان کرده، واقعیت غیرقابل کتمان تحمیل‌کننده آن شده که دولت‌ها در نبرد با این پدیده و پدیده‌های مشابه «شکست‌خورده» و تالی فاسد آن تالی تلوی است از اپیدمی ویروس آلودگی و پلشتی فرهنگی نزد جوانان کشور.
اما پرسش محوری آنجاست که «آیا در چنین مبارزاتی باید قائل به موفقیت و پیروزی بود!؟»
پرسشی که با به رسمیت شناختن ماهیت یک«جامعه» در قامت یک تابع ریاضیاتی، پاسخ آن را می‌توان از بطن دستگاه مختصات انتگرالی کاوید که در اقتفای «مدینه فاضله‌جویی» غایت و «حد» آن جامعه را در «بی نهایت» احصا می‌کند!
نوعی انتگرالیزه کردن توابع اجتماعی که طی آن «حد توابع» هرچند هرگز به غایتش نمی‌رسند لیکن نفس نزدیک شدن و تلاش به منظور نزدیک شدن به آن غایت و حد، تعیین‌کننده مسؤولیت و رسالت نظام حاکم نسبت به ابتلائات جامعه می‌شود. با چنین رویکردی نباید اصالت را به پیروزی داد همچنان که نباید محزون از شکست شد و تنها باید نفس جنگ را به رسمیت شناخت. موضوع نزاع «خود نزاع» و اصالت و مانایی نزاع است. جدالی بی‌پایان اما بایسته و پیوسته.
شور یا شیرین زیست مومنانه را نمی‌توان حرکتی مفروض برای رسیدن از مبتدایی تا منتهایی فهم و اقبال کرد. برخلاف تصور، مومنانه زیستن یک «پروژه» برای حصول به یک بسته و منش و کنش اعتقادی نیست و باید آن را در قامت یک «پروسه» مستمر به‌منظور پایش و مانایی و هم‌افزایی اعمال اعتقادی یک مومن، فهم و درک و ایضا اعمال کرد.
زیست مومنانه بدان معنا نیست که عنصر ایمان‌ورزنده تحت یک فرمول و لگاریتم رفتاری از نقطه‌ای شروع و در نقطه‌ای به پارسایی می‌رسد. مومنانه زیستن یک تهذیب نفس و مراقبه و پارساکیشی مستمر و دائمی است که استمرارش دلیل بر عبث بودنش نیست و شرط شادابی و طراوتش است.
نوعی مدینه فاضله‌جویی که هر چند قابل حصول نباشد اما نفس جستنش محرکی است برای حفظ انگیزه و امید دائم به منظور تلاش مستمر جهت نزدیک شدن به آن غایت قصوی.
همان طور که نمی‌توان و نباید به اعتبار ناکامی در مبارزه با سرطان اصل مبارزه با این آفت را تعطیل کرد، در تلاش برای مومنانه زیستن نیز عنصر مومن به اعتبار ماهیت و سرشت ذاتی و بیرون از اختیارش، ملزم و مکلف به جدال دائمی با نفس و فساد و مفسده است.
لذا برخلاف «ژان پل سارتر» که انسان را محکوم به آزادی می‌دانست، به احتساب «نفس محاط بر انسان» و محکومیت انسان به جبر ذاتیات و اقتضائیات بیولوژیک و حوایج و غرایض تنانه، انسان را باید موجودی محکوم به جبر فرض کرد.
موجودیتی ناآزاد و «مقسور در قوت قاسر».
همانی که شیخ محمود شبستری «در گلشن راز» از آن تعبیر به «مختار مجبور» می‌کند:
کرامت آدمی را اضطرار است
نه زان کو را نصیبی ز ختیار است
نبوده هیچ چیزش هرگز از خود
پس آنگه پرسدش از نیک و از بد
ندارد اختیار و گشته مامور
زهی مسکین که شد «مختار مجبور»
با چنین خوانشی از انسان مقسور است که تقوی را نوعاً می‌توان شکلی از ستیزندگی دائمی با جبرهای حاکم بر انسان تلقی کرد.
بر این اساس اگر آزادی به معنای توانایی انسان در انجام دادن یا انجام ندادن ارادی افعال و افکار است بدین معنا انسان در قامت اسلام نه بالذات و نه بالعرض آزاد نیست. بالذات آزاد نیست چون اسیر حوائج و غرایز و طبایع بیرون از اراده‌اش خلق شده و محکوم به حظ، بهره، لذت و نصیب قسری از آن حاجات خداداد است.
بالعرض هم آزاد نیست که به اقتفای زیست مومنانه، تحت انقیاد پروتکل‌های اجرایی ملزم به فعلیت رساندن اراده و اوامر و نواهی «خداوند دینش» است.
لذا زیست مومنانه، زیستی ناخویش‌کامانه و نادلبخواهانه اما مخیرانه است! به اقتفای همین تقید نمی‌توان گریزی از این واقعیت داشت که اسلام یک انتخاب سخت است!
جمیع فلاسفه و عرفا و فقهای اسلام‌شناس هم چنانچه همه ادله اقناعی و برهانی جهان در اثبات حقانیت، شأنیت، موضوعیت، طریقیت و اصلحیت اسلام را به کار بندند و مخاطب خود را از این بابت اقناع عقلی کنند در نهایت نمی‌توان منکر این واقعیت شد که زیست مومنانه هر اندازه قابل دفاع عقلی، منطقی، برهانی و استدلالی هم باشد اما در نهایت محور زیست مومنانه مبتنی بر خویشتنداری است و همین عامل ظرفیت دافعه‌ای دارد تا چنان زیستنی را اکراه‌سازی کند! کراهتی که دلیلش قبل از سخت بودن زیست خویشتندارانه، لذت‌بخش بودن و شیرینی لذایذ زیست یله و غیرخویشتندارانه است. وقتی انسان در سه‌گانه سرکوب نفس و مدیریت نفس و رهایی در نفس (غرایض) به وضوح می‌بیند «زیست مومنانه» مستلزم چشم‌پوشی ارادی و پارساکیشانه وی از یلگی در کامجویی و لذایذ تنانه و نفسانه است بالطبع در مقابل بهره‌وری لاقیدانه و یله و دلبخواهانه از لذت‌ها، جذابیت زیست «رها در نفس» نزدش در مقابل دافعه «زیست خویشتندارانه» به صورت طبیعی محسوس‌تر و مقبول‌تر می‌افتد.
لذا واقعیت و جنس و جنم دین برای زیست مومنانه سخت بودن آن برای مومنان است و واقعیت هم همین است که زیست مومنانه سخت است و مستلزم پرهیز از لذت افسارگسیخته و مشروط کردن خود و لذت‌های مطلوب خود در ماتریس تقیدات دینی.
به عبارت دیگر مشکل دین، غیرقابل فهم و استدلال ناپذیر و غیرعقلی بودن مبانی آن نیست و این لذت‌بخشی زیست غیرمومنانه و غریضی است که متضمن بیشینه‌خواهی و نامحدودی در کسب لذت می‌شود. التذاذی که به صورت طبیعی زیست مومنانه را برای شل‌دینان و لاقیدان، کراهت‌آمیز می‌کند.
استوار بر چنین برآیندی است که آزادی در مفهوم دینی حریت را افاده معنا می‌کند. بدین معنا که به اعتبار اسارت انسان در ذاتیات و غرایض و میل طبعی‌اش به رفتار غریزی و بیرون از اراده‌اش، می‌توان قائل به 2 نوع آزادی (آزادی در- آزادی از) برای انسان شد.
نخست «آزادی در نفس» که به اعتبار تمایل ذاتی انسان به زیست لاقیدانه و دلبخواهانه و محکومانه و لذت‌بخشانه و سهل‌الوصولانه در غرایز، برخوردار از جاذبه ماکزیممی است.
دوم «آزادی از نفس» که مبتنی بر مدیریت غرایض و امساک و خویشتنداری و کف نفس و اجتناب از زیاده‌خواهی و یلگی در لذایذ و چشم‌پوشی از جاذبه‌های ماکزیممی زیست نامومنانه است.
«آزادی از- آزادی در» تنها یک اشتراک لفظ با نظریه آیزیا برلین است و برخلاف برلین که سطح بحث خود از آزادی را تنزل به سیاست داده، در اسلام آزادی دلالت دارد نه اصالت! و ماهیتی اکتسابی دارد تا اعطایی؛ از آنجا که در اندیشه دینی انسان به صورت طبیعی و برخلاف ظاهر «مجبور» خلق شده و محکوم به طبایع ذاتی خود است. چنین انسانی تنها زمانی می‌تواند مدعی آزادی شود که مخیراً خود را از قید اجبارهای ذاتی‌اش آزاد کند. لذا آزادی در فورمت دین، تحصیلی است نه ذاتی. تحصیل حـریت و مدیریت و انقیاد نفس. نفس، قاهر بر انسان نیست. شایق بر انسان است. شوقی که می‌تواند توسط انسان مدیریت شود یا در صورت یلگی، انسان را مدیریت کند.
با چنین مفروضاتی نمی‌توان منکر این واقعیت نیز شد که در مبارزه 35 ساله جمهوری اسلامی با بدآیندها و تبعات و مفاسد مسما به تهاجم فرهنگی و غریزه‌جویی مفسدانه، عنصر مفقود نابرخورداری حکومت از تعریف منقح صورت مساله است.
منجزاً و مصداقاً گریزی از این واقعیت نمی‌توان داشت که در برخورد ناکام دولت ها با پدیده بدحجابی طی 35 سال گذشته بخش عمده‌ای از این ناکامی را باید و می‌توان به احتساب فقد تعریف درست از «صورت قضیه» پیش از ورود و چالش با اصل قضیه گذاشت. برخلاف القائات عامه، مبارزه با بدحجابی نباید مبارزه با پوشش و آرایش زنان در سطح شهر را افاده معنا کند. از آنجا که حجاب به معنای اجتناب از جلوه‌گری تنانه در حریم عمومی است و به اعتبار آنکه «سکس» امری است کاملا خصوصی، بر این اساس، مبارزه با بدحجابی، مبارزه با ابراز جلوه‌گری و طنازی تنانه و زنانه در محیطی است که ملکی مشاع برای عموم شهروندان محسوب می‌شود. بدین معنا یک زن بدحجاب یا
شل حجاب یا حتی بی‌حجاب لزوما عنصری فاسد نیست بلکه محل نزاع آنجاست که زنان از طریق جلوه‌گری تنانه در حوزه عمومی خواسته یا ناخواسته اسباب مفسده و مُحرک ذائقه شهوانی و بالطبع فساد جنسی در شهر و کشاندن امری خصوصی به بخش عمومی در جامعه را فراهم می‌آورند؛ تمهیدی که دامن زننده به بی‌اخلاقی، ناامنی و طمع جنسی و تنوع‌طلبی و تزلزل بنیان خانواده از طریق تحریک، تحریض، تحریص و تغییر سلایق و علایق تنانه و زیاده‌خواهی‌های نامشروع جنسی و گسست وفاداری بین زن و شوهر و فساد اجتماعی می‌شود. بر این اساس اگر بر فرض بعید و در آینده‌ای غریب، جمهوری اسلامی بتواند جمیع زنان را متقاعد و ملتزم به رعایت حجاب اسلامی کند این امر بدان معنا نمی‌تواند باشد که کأنه فساد جنسی در چنان جامعه مفروضی ریشه‌کن شده و تکلیف حکومت در مراقبت از بهداشت اخلاقی جامعه منقضی شده است. لذت جنسی علقه‌ای است ذاتی که انسان بیرون از اختیارش، محکوم بدان است. لذا استبعادی ندارد در آن جامعه مفروض و آرمانی نیز آنک مواجه با آلودگی‌های جنسی فرای از جلوه گری تنانه باشیم.
میل به جنس مخالف امری است ذاتی و فاقد صفت که نه مذموم است و نه ممدوح و تنها شیوه تحصیل مشروع یا نامشروع آن محل مناقشه است. لذا زن و مرد ولو مقید به ظواهر اسلامی از طرق دیگر نیز کماکان از استعداد اعمال فساد جنسی و به فعلیت رساندن آن (فرای تقید یا عدم تقید به تن نمایی و بدحجابی) برخوردارند. این امر بدان معناست که برخورد با ابراز تنانگی هوسبازانه در حریم عمومی نبردی است ولو نافرجام اما ضروری، بایسته و پیوسته.
واقعیت آن است که زن ذاتاً طناز خلق شده هم چنانکه مرد نیز ذاتا «طنازطلب» خلق شده.
نفس این خصیصه بالذات مذموم نیست و تنها باید در بستر مشروع خود (جفت‌یابی و ازدواج و تشکیل خانواده) قرار گیرد. لذا تحت هر شرایطی ولو آنکه حکومت موفق شود جمیع زنان را بر فرض محال «محجبه» کند اما نبرد مستمر برای صیانت از حریم شهروندی در نظام مبتنی بر زیست مومنانه شهروندان، نبردی بی‌پایان است.
در چنین چالش مستمری طرفین موظفند ماهیت و موجودیت خود را به رسمیت بشناسند!
بدحجاب باید خود را مقام فتانه‌ای اغواگر و سرباز جبهه نفس اماره به رسمیت بشناسد و متقابلا بپذیرد با چنین تعریفی از خود، چینشی را تمهید می‌کند که به صورت قهری سربازان مبارزه با نفس را به نبرد با خود، فرا می‌خواند.
جنگی که برای هر دو طرف جبهه، احرازکننده هویت و ابرازکننده موجودیت و احصاکننده تشخص و معناست!
جنگی در حد فاصل «خوش باشی» و «پاک باشی». نبردی دائمی که طی آن قرار نیست شیطان را نابود کنند و تنها موظفند مانع از نابودی خود شوند.
هدف در این جنگ کشتن حریف نیست، سلطه بر رقیب (نفس) است. طنازی و اغواگری بیرون از اراده زن و در ذات وی و ناخودآگاهش تعبیه شده لذا بانوان نمی‌توانند متوسل به این استدلال شوند که تنها مردان موظفند خود را در مقابل جاذبه‌های تنانه زن حفظ کنند. به نسبت طنازی ذاتی زنان، مردان نیز نیل سکشوال به جنس مخالف در نهادشان و بیرون از اراده‌شان و به منظور تنازع بقا و تداوم نسل‌شان، تعبیه شده و تنها باید تسلیم این دو قسر و اجبار نشد و بر کرسی مدیریت آن نشست.
مبارزه با بدحجابی به مثابه مبارزه با وبا نیست که با ممارست و پژوهش و تحقیق در نهایت با تولید واکسن بر آن فائق آمد و ریشه آن را از طریق واکسیناسیون کند. این مبارزه‌ای است مستدام و ابدی به دلیل قدمت و اصالت ذات شهوت‌طلب و لذت‌جویی جنسی بالفطره در انسان که نه قابل سرکوب است و نه لازم به سرکوب تنها مستلزم یک مراقبت و مجاهدت دائمی برای مدیریت این ذات به منظور هدایت آن در بسترهای تحصیل مشروع و بهداشتی است.
جاذبه جنسی به مثابه باران است که می‌تواند منشأ برکت باشد مشروط بر آنکه آن را از طریق مسیل و کانال‌کشی مدیریت و هدایت کرد و با رانش آن به پشت سد و بهره‌وری از آن در مزارع از آن استفاده عمرانی و بهینه کرد در غیر این صورت باید چشم انتظار سیلی مخرب و ویرانگر از همان باران بالذات با برکت بود.
ذات زن بالفطره از طنازی سکشوال برای جنس مخالف برخوردار است و بر این اساس حجاب به معنای اجتناب از طنازی جنسی از طریق کلام و رفتار و اطوار و بدن در حریم عمومی است. این کمال مغلطه است تا تلاش قانونی به منظور حفظ و صیانت حریم عمومی از فساد و مفسده جنسی به «بردن اجباری شهروندان به بهشت» تلقی و تعبیر شود!
محل نزاع، بردن اجباری بدحجابان به قصوآی بهشت نیست. دعوا بر سر رسالت اخلاقی حکومت به منظور حفظ و صیانت از «حریم عمومی» و ممانعت از بسترسازی مشاطگان برای ایجاد مفسده در سپهر علنی اجتماع است. شاید حکومت مسؤول اخلاق جامعه نباشد(!) اما قطعا نمی‌تواند و نباید مسؤول ترویج بی‌اخلاقی در جامعه باشد یا در مقابل اپیدمی بی‌اخلاقی‌ها «به بهانه ما مسؤول بهشت اجباری شهروندان نیستیم» موضع بی‌طرف و مخنث اتخاذ کند. پاسداشت حریم عمومی از ابتلائات و اختلالات اخلاقی حداقلی‌ترین و بدیهی‌ترین وظیفه یک حکومت نسبت به حقوق شهروندانش است.
مصیبت بزرگ در ایران پوشش و آزادی پوشش نیست. درد اصلی مظلومیت «حریم عمومی» و سطح نازل شعور اجتماعی کسری از ایرانیان نسبت به حرمت، اعتبار، دأب، آداب، شأن و شئون حریم عمومی است.
پاسداشت حریم عمومی به معنای صیانت از حقوق عامه شهروندان در سپهر علنی است و کشاندن این وظیفه به حضیض و متلک شبه‌روشنفکرانه «بهشت زوری» مغلطه‌ای بیش برای فرار از مسؤولیت نیست!
طبیعتاً بیرون از حریم عمومی، حکومت هیچ مسؤولیتی نسبت به میل مومنان به رفتن یا نرفتن به بهشت ندارد و آن تصمیم و تکلیفی است شخصی و اختیاری بین مومنان با خداوند. محل اختلاف، احاله رندانه «مسؤولیت حکومت نسبت به حریم عمومی» به حوزه تکالیف شخصی و مومنانه یا ملحدانه شهروندان است! گذشته از آنکه اصرار مسؤولان دولتی بر لزوم به رسمیت شناختن و تقویت فناوری‌های مدرنی مانند ماهواره یا اینترنت به منظور «پیوستن به جریان تبادل جهانی و گردش آزاد اطلاعات» در کنار تخفیف و تشبیه مبارزه با استعداد آلایندگی این فناوری‌ها به «مبارزه با شمشیرهای چوبی» نیز اگر مغلطه نباشد؛ قطعا خودفریبی است!
چنین خوانشی از فناوری‌های نوین در دنیای رسانه از آن جهت خودفریبی است که مطابق آمار مشهود و موجود، بالاترین کاربرد ماهواره در ایران، بیرون از دغدغه دانش و پژوهش اتصال به جریان آزاد و فریبنده خوش‌باشی‌های جنسی و تنانگی بصری است.
از آن مضحک‌تر شعار یا ادعای پیوستن به شاهراه جهانی از طریق اینترنت به منظور تبادلات علمی و اطلاعاتی و خدماتی است.
این در حالی است که به استناد آمار موتورهای جست‌وجوگر، حجم بیشینه مطالبات کاربران در اینترنت برخلاف ادعای خودفریبانه یا مردم‌فریبانه، نه دانش است و نه پژوهش و نه پیوستن به عمق اطلاعات و کسب خدمات و نه آشنایی با فناوری‌های تکنولوژیک و مدرن، تلخ‌کامانه در این عرصه نیز «سکس‌جویی» نزد کاربران حرف اول را می‌زند! کـمیک‌ترین بخش ماجرا مطالبه اتصال به شبکه جهانی اینترنت به منظور بهره‌وری شهروندان از خدمات کامپیوترایز در دنیای مجازی است!
کمیک بودن چنین ادعایی از آن جهت مشهود و مسموع است که اینترنت به عنوان یک تکنولوژی مدرن غربی در خدمت شهروند به منظور تحصیل سهل‌تر و سریع‌تر خدمات متوقع شهروندان تعریف و تاسیس شده تا جایی که «من نوعی» در منزل خود در ایالات متحده به سهولت از این امکان برخوردارم تا از پشت کامپیوتر و با وصل شدن به شبکه جهانی اینترنت جمیع اقلام مورد نیاز خود اعم از مایحتاج روزانه تا تبادلات بانکی و خرید بلیت هواپیما و رزرو بلیت هتل و سینما و هرگونه خدمات متعدد شهری و اداری را تنها با یک کلیک و وارد کردن شماره کارت اعتباری خود ابتیاع کنم.حال در ایرانی که هنوز با الکترونیک شدن خدمات شهری سال‌ها فاصله است و طرفه آنکه با حضور فیزیکی و تمام‌قد خود در ادارات و موسسات و فروشگاه‌ها نیز نمی‌توان بدون سرعت و اشکال کالا و خدمات مورد نیاز را ابتیاع و احصا کرد اطبعاً در چنین فضایی صحبت از اولویت و ضرورت اجتناب‌ناپذیر جهانی شدن از طریق اینترنتی شدن، قبل از بلاغت ناظر بر ملاحت است!
واقعیت آن است که کامپیوتر، اینترنت و ایضاً جمیع مشتقات و مفردات تکنولوژی وارداتی در ایران قبل از آنکه شأن کاربردی داشته باشند اجسام و ادواتی لوکس محسوب می‌شوند که برخورداری از ظرفیت، تشخص‌زایی برای مالکان و صاحبان «پُر کمپلکس» این اسباب و ادوات را عهده‌داری می‌کند!
علی‌ایحال و علی‌الظاهر دولت زیرکانه می‌کوشد برای حل قضایای سخت به اصل طلایی «بهترین راه حل برای مسائل سخت، پاک کردن صورت مساله است» متوسل شده و بدینوسیله با پنهان شدن پشت شعارهای به ظاهر شیک و شبه‌روشنفکرانه تا اطلاع ثانوی از خود رفع تکلیف کند!
منبع: سایت سخن