جمعه عکس گرفتم با میدان آزادی. از آن ژست‌ها! فرستادم مصر تا به کوری چشم انورسادات، برسد دست مادرم که «خالد» را بزرگ کرده بود. فرستادم دست پدر دوستم؛ عزیز در روستای مصر. کویر، مزرعه‌ای است که در آسمان آن ستاره می‌روید. «اسلامبولی» ستاره‌ای است از صحرای سینا. دیشب «کانال یک» داشت «سوئز» را نشان می‌داد. «کانال دو» دعای کمیل، «کانال سه» والفجر 8 و در «کانال 4» حسین بهزاد داشت از «کانال حنظله» سخن می‌گفت... و همزمان با «الله‌اکبر» ملت ایران، مبارک سقوط كرد. حالا مصر «عزیز» می‌خواهد.
***
جمعه عکس گرفتم با میدان آزادی. از آن ژست‌ها! من مرکزنشین نیستم. اصالتم به جای دود، بازمی‌گردد به آبادی. کفش دارد می‌زند پای مرا. با همان گیوه راحت ترم. روزگاری مادرم در تنور، نان داغ می‌پخت و از شیر گاو، برایم ماست می‌گرفت. جمعه مادر خالد برایم نان و ماست درست کرد و من از قهر قاهره آمدم تا تهران را ببینم و با میدان آزادی عکس یادگاری بیندازم. عکاس با 100 تومان، در عرض 2 دقیقه عکس مرا ظاهر کرد. پرسید: از کجا آمدی؟ گفتم : اسکندریه.
***
جمعه عکس گرفتم با میدان آزادی. از آن ژست‌ها! من حالا با میدان آزادی، عکس دارم. میدان آزادی زیباست. میدان آزادی، حرم حضور ما در صحنه است. میدان آزادی برای من تازگی دارد... و حالا می‌ترسم که میدان آزادی برای من تکراری شود و دریا برای شمالی‌ها و عالی‌قاپو برای اصفهانی‌ها و کویر ناب برای مصری‌ها و غدیر انقلاب برای التحریر.
***
جمعه عکس گرفتم با میدان آزادی. از آن ژست‌ها! پشت عکس نوشتم: مادرم، «خالد» آنجاست؛ ایستاده در صراط مستقیم؛ نفر اول تا آخر.