فاصله فوتبال ما با قله فوتبال دنیا در یک دقیقه تا مساوی با آرژانتین نبود؛ این بدیهی‌ترین جمله بعد از 90 دقیقه‌ای است که می‌تواند و باید در تالار افتخارات فوتبال ایران ثبت شود. این جمله را اما باید در پایان این نوشته آورد. پیش از آن باید تمام‌قد ایستاد و تعظیم کرد به بچه‌هایی که خودشان را باور کردند و مهم‌تر، ما را به خودمان باوراندند. بعد هم نوبت افسوس و آهی عمیق از آنچه بهتر از آن هم ممکن بود. دلیل می‌خواهید؟ دروازه‌بان آرژانتین در مصاحبه بعد از بازی: ما امروز خیلی خوش‌شانس بودیم... . ناگزیر از تقدیر، باید از مرد بزرگ یاد کرد. مستشاری که همه این غرور را مدیون او هستیم. کارلوس کی‌روش؛ باید خدا را شکر کنیم که او مثل ما نشد. نه آن روز که مشت گره کرده‌اش برای مربی کره - قابل نقدترین رفتار او در همه این مدت - را نشانی از ایرانیت او شمردیم و نه در همه روزهای دیگری که با ما، با خود ما جنگید تا قبول کنیم که برای موفقیت باید برنامه ریخت و سخت و سخت و سخت، کار کرد. او هرگز مثل ما نشد تا ببیند چه پیش می‌آید و بعد براساس آن حرکتی بزند یا نزند. این تنها تیم خاورمیانه در جام‌جهانی را نمی‌شد با تفکر سطحی به اینجا رساند. او انگار همه این دقایق را دیده بود و برای تک‌تک آنها فکر کرده بود و کار سخت‌ترش این بود که به ما بقبولاند که می‌شود و می‌توانیم. اما کدام ما؟ به گذشته بازگردیم؟ به لیگ برتر. به همه آن روزهای کسل‌کننده و بازی‌های دوزاری. بازگردیم به همه آن لحظه‌های حرص و کینه، در چشم‌های مایلی و پرویز و دیگران؟ نه. چرا بازگردیم؟ امروز وقت لذت بردن است اما باید نیز یادمان بماند این لحظه‌ها را تا فردا روز شاید تردید کنیم در همان لحظه‌ای که طرف چشم در چشم ما، می‌گوید که تیم را بدهید به من؛ حتی اگر نتوانم و از دستم برنیاید. گیرم که اراجیف را در لفافه‌ای شیک بسته‌بندی کرده باشد. بگذریم از این گفت‌وگوی چروک و بازگردیم به حال. شب باشکوه بلوهوریزنته و لذت ببریم از اینکه تنها به مسی باختیم. تمام‌قد بایستیم به احترام آنها که این شب باشکوه را رقم زدند دست بزنیم.
دست مریزاد!