در میان گروه‌ها و دسته‌جاتی که با منطق مقابله با باورهای اسلامی پا به میدان گذاشته‌اند، طایفه نویسندگان لیبرال نقشی بسزا داشته‌اند. بویژه آن دست از مولفان که در حوزه رمان و داستان‌نویسی قلم‌فرسایی کرده‌اند. دلایل مختلفی برای پیشگامی این نویسندگان سکولار در جنگ‌های مذهبی بیان شده است اما به نظر می‌آید 2 عامل بیش از همه در مواجهه این طیف از نویسندگان در این راستا بیشترین تاثیر را داشته است: گرایش مفرط به هنجارشکنی و نیز تعصب به این که لیبرالیسم نقطه کمال ارزش‌هاست. البته چنانکه برخی منتقدان گفته‌اند، برخی از اینان نیز سودای قهرمانی در جنگ‌های عقیدتی در سر داشته و حس ماجراجویی را با غریزه به اصطلاح ناجی‌بودن درآمیخته‌اند. حتی اگر این افراد مانند «تسلیمه نسرین» در بنگلادش، ابتدا چهره‌ای گمنام بودند، بلافاصله با یاری رسانه‌ها و محافل متعصب غرب، تصویر افرادی قهرمان را در غرب پیدا کرده‌اند که رمان‌ها و تالیفاتشان در تیراژی میلیونی راهی بازار نشر می‌شود. از میان چهره‌های مختلفی که با سودای جنگ قلمی علیه باورهای اسلامی برخاسته‌اند، شاید شاخص‌ترین چهره در دوره ما، روزنامه‌نگار ایتالیایی «اوریانا فالاچی» باشد؛ کسی که شهرت و اعتبار مطبوعاتی خویش را یک باره در واپسین سال‌های زندگی‌اش صرف جدالی بی‌حاصل با ارزش‌های اسلامی کرد. او که زمانی به اعتبار مصاحبه با چهره بي‌نظير دنیای سیاست، حضرت امام خمینی و همچنين افرادي چون ذوالفقار علی بوتو، یاسر عرفات، سرهنگ قذافی، ایندیرا گاندی و هنری کیسینجر و ارسال گزارش‌های بی‌سابقه از جنگ ویتنام، جنگ هند و پاکستان، جنگ اعراب و اسرائیل و جنگ‌های آمریکای لاتین به ستاره دنیای رسانه تبدیل شده بود، ناگهان در فردای 11سپتامبر در صف ماجراجوترین چهره‌های مسیحی ایستاد و با نوشتن کتاب «خشم و غرور» تصویر یک ستیزه‌جو را در نگاه همه ناظران از خویش به جا نهاد. کتاب خشم و غرور، حاوی مجموعه‌ای از ادعاهای واهی بود که حتی سیاستمداران اروپا نیز از تایید آن امتناع کردند. فالاچی در این کتاب مدعی شد تمدن غربی اجازه داده است به وسیله اسلام نابود شود.