شکست‌های پیاپی و حذف زودهنگام تیم‌ملی فوتبال انگلستان در جام جهانی 2014 و عدم توفیق آنان در ادوار گذشته جام‌جهانی و جام ملت‌های اروپا، پرستیژ فوتبال انگلیسی را به چالش کشیده است. جز جام‌جهانی 1966 که خود میزبان بوده‌اند و با گلی مشکوک، بازی باخته به آلمان را به تساوی کشاندند و سپس در وقت اضافی قهرمان شدند و سال 1990 که به مقام چهارمی جهان رسیدند، نمایش دیگری از آنگلوساکسون‌ها دیده نشده است. در چند تورنمنت انگلیسی‌ها حتی در حد و اندازه قهرمانی بودند و با شکست در ضربات پنالتی یا بدشانسی‌های
عجیب و غریب از جام بیرون رفته‌اند ولی جدای از مسائلی مانند شانس یا خستگی مفرط بازیکنان انگلیسی که در سه جام داخلی و لیگ قهرمانان اروپا درگیر هستند و معمولا تیم ملی فدای باشگاه‌ها شده است، سه‌شیرها در طول تاریخ در سه ناحیه ضعف اساسی داشته‌اند و هنوز نیز دارند؛ داوری، مربی و دروازه‌بان. بهترین داور حال حاضر انگلیسی‌ها هاوارد وِب است که در برخی صحنه‌ها و تصمیم‌گیری‌هایش حتی از داوران درجه دوم و سوم نیز پایین‌تر می‌نماید و این بحران در لیگ برتر نیز هویداست. بارها اشتباهات فاحش داوران حتی بر مقام تیم‌ها در لیگ برتر تاثیرگذار بوده است. از نظر دروازه‌بان نیز بهترین آنها گوردون بَنکس بوده است که او نیز مربوط به خاطرات سال‌های دور است و با فوتبال امروز غیرقابل مقایسه.
مشکلات یک مربی
انگلستان 2014 تیمی جوان، شاداب و دونده است اما تفکر مربی حاکم بر آن بی‌ثبات، متزلزل و حتی غیرمنطقی. «روی هاجسون» مانند بازیگری است که از ابتدا برگ‌های خود را برای حریف رو می‌کند و پس از عقب افتادن و احتمال شکست، روی آنها را می‌پوشاند اما چه سود که دیگر دیر شده است. این مربی با ایجاد بحرانی خودساخته و غیرضروری، پُست وین رونی را از مهاجم مرکزی یا شماره 10 به بال چپ تغییر می‌دهد تا مهره‌های لیورپولی‌‌اش بتوانند در آن پست‌ها بازی کنند (رحیم استرلینگ و دنیل استوریج) و پس از اینکه تیم و رونی از کار گلزنی باز می‌مانند، به اشتباه خود پی برده و تغییر رویه می‌دهد، درست مانند آماتوری که در جام جهانی دست به آزمون و خطا می‌زند. مگر فوتبال جزیره چند بازیکن مثل رونی دارد؟ با نگاهی به تیم‌های دیگر می‌بینیم اصولا مربیان بازی تیم خود را حول محور بهترین و بزرگ‌ترین بازیکنانشان بنا می‌کنند ولی هاجسون عکس این
عمل را انجام می‌دهد. نکته دیگر نبود یک هافبک Play Maker در تیم است. با انتخاب نشدن مایکل کریک و عدم استفاده از لمپارد و نیز به عقب بردن استیون جرارد، عملا وظیفه بازیسازی به هندرسون واگذار شد که به هیچ عنوان کیفیت انجام این کار سنگین را ندارد. هندرسون در ارسال پاس‌های کوتاه و بلند و شوتزنی پشت باکس حریف عاجز است و این را به‌خوبی در این جام به نمایش گذاشت. تنها نکته مثبت هاجسون در این جام اعتماد به جوانان بود که آن نیز با خطا در انتخاب تاکتیک‌های تیمی و شکست‌هایش رنگی ندارد. لیورپولی شدن تیم ملی توسط هاجسون که خود نیز مدت کوتاهی مربیگری این تیم را برعهده داشته است، نکته دیگری در این تورنمنت است. اینکه لیورپول در لیگ برتر فصل گذشته بسیار موفق بوده است قابل انکار نیست اما تفاوت تیم ملی انگلستان و لیورپول در داشتن لوئیس سوآرز است که همین تفاوت در بازی انگلیس ـ اروگوئه به خوبی نمایان شد و... .
حذف انگلستان این‌بار نه با پنالتی، بدشانسی و نمایشی دلپذیر اتفاق افتاد بلکه با اشتباهات مستقیم روی هاجسون رخ داد. البته انداختن همه گناهان بر دوش وی نیز عملا درست نیست بلکه مقصر اصلی اتحادیه فوتبال انگلستان است که با نگرشی دُگم و سنتی به فوتبال معمولا انتخاب‌های درستی برای تیم ملی فوتبال انجام نمی‌دهد. حتی انتخاب مربیان غیرانگلیسی آنها نیز قابل انتقاد است، جایی که اریکسون سوئدی و کاپلوی ایتالیایی نیز نتوانستند حتی با نسل طلایی فوتبال انگلیس نتیجه قابل اعتنایی بگیرند. غرور کاذب F.A به‌عنوان مخترعان فوتبال و پافشاری بر افکار قدیمی و گاه غیرمنطقی، تیم فوتبال جزیره را که می‌توانست همچون برزیل، آلمان، ایتالیا، آرژانتین و... بزرگی کند به فوتبالی تبدیل کرده است که فقط نام بزرگی دارد و دگر هیچ. فوتبال را انگلیسی‌ها اختراع کردند ولی افتخاراتش را دیگران بردند!