حتی اصرار «پائولو بنتو» که پیش از بازی گفت «این رویارویی پرتغال با آرژانتین است نه رونالدو مقابل مسی» هم کارگر نیفتاد، بویژه پس از آنکه سوت آغاز بازی در زمین یخ‌زده ورزشگاه ژنو به صدا در آمد. در واقع مصاف چهار‌شنبه‌شب آرژانتین و پرتغال هیچ نبود جز همین تقابل 2 سوپراستار دنیای فوتبال.
پس حتی می‌توان نتیجه نهایی را در این قالب بیان کرد: لیونل مسی2ـ کریس رونالدو یک.
اگر تمام بلیت‌های ورزشگاه استاد دو ژنو سوئیس فروش رفته بود نیز دلیلی جز هیجان فوتبالدوستان برای تماشای این تقابل کم‌نظیر نداشت. کم‌نظیر نه از آن جهت که مسی و رونالدو رویاروی هم قرار نگرفته بودند بلکه بدین‌خاطر که آنها برای نخستین‌بار با پیراهن‌های ملی‌شان رودر‌رو می‌شدند آن هم در سالی که بعید نیست تقابل 10 بارسا و 7 رئال به 5 مورد (در لیگ قهرمانان، جام پادشاهی و لالیگا) برسد. اگر چنین شود شاید 2 اعجوبه پرتغالی و آرژانتینی نخستین بازیکنانی باشند که در 6 بازی رسمی در یک فصل باهم روبه‌رو شوند.
از اینها که بگذریم به یک دیدار فرادوستانه ملی می‌رسیم. این نهمین بازی ملی 2 تیم از زمان نخستین برخوردشان در یک مسابقه پر زد و خورد در سال 1928 بود که پرتغال توسط همتای آمریکا‌ی‌لاتین شکست خورد و این نتیجه در آخرین دیدار 2 تیم در 1972 نیز تکرار شد.
اما جذابیت دیگر آرژانتین‌ـ پرتغال در این بود که هر 2 تیم در دیدارهای دوستانه پس از جام‌جهانی 2010، اسپانیا قهرمان جهان را 4 گل کرده بودند و به همین دلیل انتظارات زیادی از این دیدار می‌رفت.
رونالدو می‌خواست در این مسابقه سرانجام از زیر سایه مسی بیرون بیاید، چرا که او در 3 مسابقه اخیر خود با پیراهن رئال در مقابل یاران آبی و اناری‌پوش مسی نصیبی جز تحقیر نداشته است.
این حساسیت ویژه از همان آغاز مسابقه نمود داشت و در حالی که بیشتر سکوهای ورزشگاه ژنو توسط پرتغالی‌ها تسخیر شده بود (مسافت طولانی آرژانتین تا سوییس باعث شد آلبی‌چلستی طرفداران کمی داشته باشند) هر بار که مسی صاحب توپ می‌شد با صداهای ناهنجار و سوت هواداران غاصب پرتغالی مواجه می‌شد، بنابراین از همان ابتدا این احساس در او به‌وجود آمده بود که پیراهنی که به تن کرده نه راه‌راه سپید و آسمانی که راه‌راه آبی و عنابی است و همین حس باعث شد «لئو» یک بار دیگر پس از نمایش درخشانش مقابل برزیل (یک بر صفر) در تیم‌ملی بدرخشد؛ چیزی که به ندرت از او دیده‌ایم. او دراین راه یک دشمن جدی داشت؛ چمن افتضاحی که از گردش توپ به آسانی جلوگیری می‌کرد.
اما او بر این رقیب بزرگ هم فائق آمد و با یک حرکت دیدنی و خلق پاس گل برای آنخل دی‌ماریا، با همبازی رونالدو در رئال جشن گل گرفت.
نخستین حرکت چشمگیر رونالدو را خیلی دیر‌تر از این شاهد بودیم اما او با همین کار توپ را به سقف دروازه سرخیو رومرو سنگربان آرژانتین دوخت. او در پیشانی خط حمله پرتغال فارغ‌البال که از دوران کارلوس کرش که سبکی بسیار ترسو داشت بازی می‌کرد و پرتغال پائولو بنتو بسیار خلاق‌تر و جذاب‌تر از قبل به چشم می‌آمد. در مقابل آرژانتین باتیستا هم بسیار کامل‌تر از تیم مارادونا در جام 2010 بود و با آرایشی شبیه بارسلونا بویژه در مثلث هجومی‌اش سرانجام از مشکلات عقب زمین سرخ‌های حریف بهره برد و در نهایت این پنالتی تعیین‌کننده لئو مسی بود که پیروزی را برای آلبی چلستی به ارمغان آورد.
رونالدو: نمی‌توان در زمین سیب‌زمینی بازی کرد
کریستیانو رونالدو، ستاره پرتغالی باشگاه رئال‌مادرید در پایان دیدار دوستانه روز چهارشنبه ژنو که با برتری 2 بر یک آرژانتین مقابل پرتغال به پایان رسید، گفت: «من بار دیگر برای تیم ملی کشورم گل زدم و از این بابت بسیار خوشحالم. باید برای صعود به مرحله نهایی رقابت‌های جام ملت‌های اروپا در سال 2012، در همین مسیر خوب حرکت کنیم».
رونالدو درباره دوئل رونالدو- مسی در دیدار چهارشنبه شب گفت: «هیچ برخوردی بین من و مسی نبود. من مقابل تیم ملی آرژانتین قرار گرفتم و نه مقابل مسی. چه من و چه مسی خوب بازی کردیم. ما می‌توانستیم در این بازی به برتری برسیم ولی در دقایق پایانی بازی، یک ضربه پنالتی آسیب زیادی به ما وارد کرد».
ستاره پرتغالی در بخش پایانی صحبت‌هایش با اشاره به شرایط بد زمین چمن ژنو که محل برگزاری این دیدار بود، گفت: «زمین چمن افتضاح بود. واقعا تاسف‌آور است که بازی پرتغال- آرژانتین در چنین زمینی برگزار شود. نمی‌توان در زمینی که مثل مزرعه سیب‌زمینی است بازی کرد».