محمدعلي گوديني درباره انتقال ادبيات انقلاب به جهانيان گفت: معتقدم مهجور ماندن زبان فارسي مهم‌ترين مشكل و علتي است كه نمي‌توان ادبيات را جهاني كرد، تعداد فارسي‌زبانان در دنيا اندك است بنابراين مخاطب كمي در دنيا دارد، يك جريان يكسويه ترجمه وجود دارد كه آثار ديگر كشورها به فارسي ترجمه مي‌شود اما آثار فارسي به ديگر زبان‌ها ترجمه نمي‌شوند. گوديني در اين راستا افزود: كم‌كاري‌هايي از سوي مسؤولان صورت مي‌گيرد چرا كه كمتر به اين موضوع پرداخته‌اند و اگر هم قصد پيگيري اين مساله را داشتند، راه‌حل مناسبي براي اين موضوع به دست نياورده‌اند اما ما نتوانستيم ادبيات خود را به ديگر كشورها انتقال دهيم، اين در حالي است كه ادبيات ما در حوزه دفاع مقدس و انقلاب توانايي طرح شدن در جهان را دارد. نگارنده «تالار پذيرايي پايتخت» در ادامه خاطرنشان كرد: براي انتقال ادبيات بويژه ادبيات انقلاب به جهانيان بايد مترجمان اين تعهد را بر دوش خود بگذارند تا در كنار ترجمه آثار ديگر كشورها به فارسي، آثار ايراني را هم به دیگر زبان‌ها ترجمه كنند، هرچند تيراژ كمي داشته باشند اما مي‌توان از طريق رايزني‌هاي فرهنگي انتقال كتاب‌هاي ترجمه شده به ديگر كشورها را انجام داد، حتي در نظر گرفتن يارانه براي اين موضوع به نفع ما و ادبيات است. گوديني با اشاره به انتقال انديشه‌هاي امام(ره) به جوانان تصريح كرد: انديشه‌هاي امام(ره) در جهان بهتر و بيشتر از داخل كشور شناخته شده است. با وجود اينكه بي‌بند و باري در كشورهاي ديگر فراوان است اما آزادي فكري و سياسي واقعي در آنها ديده نمي‌شود. اين نويسنده ادامه داد: 90درصد انقلابي كه در تونس و مصر در حال وقوع است از انقلاب اسلامي ايران و انديشه‌هاي امام(ره) و مقام معظم رهبري نشأت گرفته است. ما بايد انديشه‌هاي امام(ره) را به شيوه‌اي جديد براي جوانان بيان كنيم، اين برعهده مسؤولان است كه چه راهكارهاي براي آن پيدا كنند اما مي‌توان اين انديشه‌ها را در داستان‌ها منتقل كرد كه افراد متعهد اين كار را انجام داده‌اند، هرچند كافي نيست. گوديني در اين راستا عنوان كرد: متاسفانه تبليغات عليه نظام جمهوري اسلامي ايران و انقلاب در دست عده‌اي است كه حتي در داخل نيز عهده‌دار مسؤوليتي بودند، مانند فتنه سال 88 يا فتنه‌هاي ديگري كه هر چند سال يكبار عليه نظام از داخل شكل مي‌گيرد، ذهن برخي از جوانان ما را از دستاوردها و افكار امام(ره) دور مي‌كند و اين مشكل اساسي در جامعه است. البته مردم ما هوشيار‌تر از آنند كه عده‌اي فرصت‌طلب و فتنه‌گر بتوانند امام(ره) را از چشم آنها بيندازند يا افكار ايشان را زير سوال برند. گوديني درباره نقش نويسندگان در انتقال انديشه‌هاي امام(ره) به جوانان اظهار داشت: معتقدم شاعران به دليل اينكه بداهه شعر مي‌گويند در زمان و مكان تاثير بيشتري دارند و سريع عكس‌العمل نشان مي‌دهند اما نويسندگان متعهد تا حدودي توانسته‌اند وظيفه خود را انجام دهند اما برخي مشكلات از قبيل تيراژ اندك، دير منتشر شدن يا توزيع كتاب سبب مي‌شود برخي نويسندگان به‌‌رغم ميل باطني و اشتياق خود، كم‌كاري كنند و متوليان اين امر در اين زمينه تعلل مي‌كنند و اين مشكلات به ادبيات كشور آسيب مي‌رساند. وي با بيان خاطره‌اي از روز‌هاي انقلاب خاطرنشان كرد: در 12 بهمن‌ماه سال 57 براي استقبال از حضرت امام خميني(ره) همراه ديگر هموطنان به ميدان آزادي رفتم كه حدود 300 متر را از فرودگاه تا ميدان آزادي نيز پياده رفتم و در ميدان آزادي به ماشين حامل حضرت امام(ره) نزديك شدم و برخلاف اينكه قصد كنترل هيجان خود را داشتم اما تاب نياورده و خود را روي ماشين انداختم و تنها يك شيشه ميان من و امام(ره) فاصله بود كه به چهره ايشان نگريستم اما پس از آن از اين حركت خود خجالت‌زده شده بلافاصله پايين آمدم و در اين ميان كفش من در ميان جمعيت گم شد كه ديگر نتوانستم به همراهي امام تا بهشت‌زهرا(س) ادامه دهم. اين شيرين‌ترين خاطره بنده از آن روز‌هاست، هرچند پس از آن توفيق زيارت امام را در جماران داشتم، پس از آن داستانواره‌اي از آن روز را نيز نگاشتم و اين اتفاقات در حالي بود كه سن 22 سالگي را پشت سر مي‌گذاشتم.