همه چیز از انتهای این تونل شروع می‌شود، انتهای نامعلوم و درهم و برهمی که شکل گرفته و در آینده به دنبال شکل اصلی و خوشایند خودش است. قدم برداشتن برای فهمیدن انتهای این شکل نامشخص همراه با هیجان و اضطرابی خاص است؛ حسی که تا انتهای تونل تو را همراهی می‌کند و زمانی که به زمین می‌رسی سر و صدای عجیب و وحشتناکی که حاضران در ورزشگاه سرد المپیکو به راه انداختند «ما پيچ شمالی‌هستيم، هر جا که تو بازی داشته باشی ما آنجا حاضریم، ای تغییرناپذیر، اوله اوله یووه یووه» تو را به خود می‌آورد تا بدانی جدالی واقعی در پیش است؛ مبارزه‌ای حیاتی و سرنوشت‌ساز که تبدیل به داربی سرزمین چکمه‌ای شده؛ رقابتی میان بیانکونری و نرآتزوری. اینجا تفاوتی نمی‌کند تو در بالای جدولی یا در اواسط جدول رده‌بندی ایستاده‌ای، بهترین مربی دنیای فوتبال روی نیمکتت نشسته یا یک مربی متوسط یا حتی یک مربی تازه‌کار؛ اینجا انگیزه و روحیه حرف اول را می‌زند. انگیزه‌ای که تیمی را از عمق فاجعه و سیاهی به اوج بزرگی و غرور می‌رساند یا امید از دست‌رفته‌ای که راه را بیش از گذشته بر تو می‌بندد. حالا شرایط تو چیست؟ در اوج انگیزه‌ای یا در عمق ناامیدی فرورفته‌ای؟ اما باید در کالبد کدام تیم بیشتر به دنبال تاثیرگذاری یک یا هر دو حس انگیزه و ناامیدی باشیم؟ بی‌شک یوونتوس؛ تیمی با گذشته‌ای پرافتخار و بازیکنانی مطرح‌تر و قدرتمندتر که پس از تابستان 2006 یکباره از اوج قدرت پایین آمد و روند نزولی به خود گرفت و روزگارش به اینجا رسید که حالا می‌توان واژه ناامیدی را برای‌شان به کار گیریم. هرچند هیچ هوادار بیانکونری صحبت از ناامیدی را نمی‌پذیرد اما باید پذیرفت که شرایط یوونتوس کنونی با یوونتوس کبیر سال‌های گذشته هیچ همخوانی ندارد و این تیم چهره یک تیم قهرمان را به خود نمی‌گیرد و در اوضاع نابسامانی بسر می‌برد؛ در دیداری بازنده از میدان خارج می‌شود و با صحبت از انگیزه‌ای بالا راهی میدانی دیگر می‌شود، این بار نیز می‌بازد. چهره‌ها درهم و گرفته می‌شود و با تزریق روحیه و انگیزه این بار می‌تواند برابر یک حریف نه‌چندان مطرح پیروزی را از آن خود کند و شرایطش کمی بهتر از اوضاع وخیم و بغرنج هفته‌های گذشته شود.
اما این چهره واقعی یوونتوس نیست. همه می‌دانند؛ همه آنان که فوتبال را از سال‌های دور دنبال می‌کنند. بنابراین برای بدتر نشدن اوضاع باید دست به کار شد، هر چند کار ساده‌ای نیست. با این شرایط و این ترکیب نمی‌توان امید زیادی به قدرتمندی تیم یووه داشت. حتی اگر امتیاز این دیدار یا تمام دیدارهای باقیمانده تا انتهای فصل را نیز به نام خود واریز کند. شادابی و روحی که از بانوی پیر اروپا می‌شناختیم در یووه کنونی نیست. چهره‌ها از آن قدرت و اوج‌گیری که نشان از فلسفه‌ای عظیم در تاریخ و حیات این باشگاه باسابقه دارد، خبر نمی‌دهد. همه چیز تغییر کرده و این تغییرات با چهره ذاتی یوونتوس وکیل آنیلی همخوانی ندارد. قدرتی که در ساق‌ها و چهره بازیکنان کنونی یووه دیده می‌شود؛ بازیکنانی که وارث ستاره‌های بی‌نظیر دنیای فوتبالند برای تیفوسی‌های بیانکونری هیجان‌آور نیست. هیجانی که روزی با زیدان، داویدز، ندود، تاکناردی، ترزگه و دل‌پیرو به اوج می‌رسید و حالا تنها اثراتش را نزد آلکس می‌جوییم؛ گروهی که خود نیز وارث بزرگان نامی و افسانه‌های ماندگار تاریخ یوونتوس بودند. افسانه بونیپرتی، سیووری و چارلز که مثلث آتشین بیانکونری را در سال‌های 1957 تا 1962 تشکیل می‌دادند؛ مثلثی ویرانگر که در طول 5 سال حدود 300 گل به ثمر رساند. روزی که عمر سیووری از ریورپلاته با 93 هزار یورو به یوونتوس پیوست و گران‌ترین بازیکن جهان شد و فصلی که چارلز، ستاره ولزی یووه بهترین گلزن تاریخ یووه لقب گرفت یا بونیپرتی بزرگ که با 444 بازی و 178 گل زده در طول عمر رقابت‌های سری A تاریخی شدند، مدت‌هاست که در سکوت بسر می‌برند. حالا این تیم با وارثانی که کمتر نشانی از گذشتگان خود دارند برای رسیدن به پله چهارم جدول رده‌بندی دست و پا می‌زند؛ تیمی که روزی جز با قهرمانی آرام نمی‌گرفت برای چهارم شدن می‌جنگد؛ برای راهیابی به لیگ قهرمانان اروپا! یوونتوسی که روزی رسیدن به شرایطش برای دیگران آرزو بود آن دوران را برای خود و هوادارانش تبدیل به خاطره کرده و در آرزوی تکرار روزهایی است که پیش از این برای دیگران دست‌نیافتنی بود و خود به آن دست می‌یافت. همه چیز تغییر کرده، شاید کلید تغییر به فصلی که در پایانش اومبرتو آنیلی پست مدیریت را به ویتوره کاتلا داد و چارلز، ستاره ولزی و موفق آن زمان گفت «یوونتوس بدون آنیلی روح ندارد و از یووه جدا شد» بازگردد اما نه.
... و اینک پایان بازی
سوت پایان به صدا درمی‌آید و صدای حاضران در المپیکو همچون دقایق پیش از بازی چهره‌های مسخ شده یوونتوسی را به خود می‌آورد تا دستی به سمت آنان تکان دهند. مهره‌ها تک‌تک جدا از هر نتیجه‌ای که به دست آورده‌اند راهی تونلی می‌شوند که این بار نیز انتهایش مشخص نیست. فردا چه می‌شود؟ این روزها و لحظات درهم و به هم ریخته که ثباتی ندارند و نمی‌شود با یک پیروزی و یک شکست به آن اطمینان کرد چه زمان پایان می‌پذیرد؟ چه زمان چهره سیاه و سفیدهای شهر تورینو پوست می‌اندازد تا بار دیگر شاهد چهره ذاتی بیانکونری واقعی که با فلسفه وجودی‌اش همخوانی دارد، باشیم.
به یاد آن مثلث افسانه‌ای
اینجا مدتی است که پیروزی 9 بر یک برابر اینتر در فصل 61-60 تکرار نمی‌شود و دیگر خبری از مثلث افسانه‌ای نیست و بازیکنان هر روز به تیتر روزنامه‌ها و اخبار رسانه‌هایي فکر می‌کنند که ماه‌هاست شایسته آن نیستند. اندره‌آ آنیلی پست مدیریت را از آن خود کرده اما یوونتوس او به مانند زمان نبود آنیلی روح ندارد. اینجا به اصلی‌ترین نکته تغییر یوونتوس می‌رسیم. کلید تغییر ناخوشایند بیانکونری بی‌روحی این تیم است. بله، یووه کنونی حتی در زمانی که برنده زمین را ترک می‌کند در وجودش روح ندارد و تا زمانی که یوونتوس در این تونل به هم ریخته که انتهایش مشخص نیست قدم برمی‌دارد، بازی و نمایشش دارای روح نخواهد شد و آیندهای مبهم را از آن خود خواهد کرد. آیندهای که هیچ شباهتی با گذشته‌اش ندارد.