سعید علیپور:
این روزها بحث انتخاب جانشین افشین قطبی داغ است و به احتمال فراوان کارلوس کرش، سرمربی آینده تیم ملی فوتبال ایران خواهد بود. درباره سوابق او بسیار نوشته‌اند اما به نظر می‌رسد کرش بهترین گزینه برای قبول پست مربیگری تیم ملی ایران است. «کارلوس مانوئل بریتو لئال کرش» که تلفظ آن به زبان پرتغالی «کِیروش» خوانده می‌شود یک تئورسین بزرگ فوتبال و یک مربی با تجربه است، مربی‌اي که در 2 دوره دستیار الکس فرگوسن در منچستر یونایتد و دو دوره سرمربی تیم ملی پرتغال بوده و این تیم را در جام‌جهانی ۲۰۱۰ رهبری کرده است. او همچنین در فوتبال آسیا و جی‌لیگ هم مربیگری کرده و کمی با فوتبال آسیا آشناست. کرش جمله معروفی دارد که حتی دستیاری فرگوسن بسیار آموزنده‌تر از سرمربی بودن تیمی دیگر است و این جمله برای مربیان تازه به این عرصه وارد شده فوتبال ما بسیار جمله آموزنده‌ای است؛ همان مربیانی که تشنه نفر اول بودن هستند... کارلوس کرش مردی است که الکس فرگوسن را یاری داد که شماری از بهترین‌های اروپا را در سنین بسیار پایین کشف کند و به باشگاه منچستر یونایتد بیاورد و بعد‌ها از آنها ستارگانی بی‌همتا بسازد. کارلوس کرش مردی است که مردانی چون نانی، کریس رونالدو، آندرسون و… را بسیار زود کشف کرد. این نگاه تیزبین کارلوس کرش می‌تواند برای معدن طلای فوتبال ایران موثر باشد، امروز شاهدیم که بسیاری از مربیان ایران سخن از این دارند که استعدادهای ایرانی دیگر وجود ندارند اما همه بخوبی به یاد داریم مردانی چون رایکوف، استانکو، ایویچ و بگوویچ و حتی نمونه‌های داخلی نظیر دهداری، حسین فکری، مجید جلالی، غلام پیروانی و … چگونه بر این اندیشه‌ها خط بطلان کشیده‌اند. معتقدیم کرش اگر دل به این کار داشته باشد می‌تواند ستاره‌های زیادی در رده‌های نوجوانان و جوانان و امید به فوتبال ما بدهد. ما به دنبال چنین فرصتی علاوه بر نتیجه‌گرایی نیز هستیم. کرش از آن دست مربیان تقلبی خارجی و بدون کارنامه که دلال‌ها به فوتبال ایران راه می‌دهند نیست، کارنامه و سوابق او کاملا روشن است.
وسواس برای یک انتخاب بسیار مهم
نزدیک به 3 سال تا شروع جام جهانی برزیل مانده و فوتبال ایران در چنین موقعیتی از تاریخ خود ایستاده است با گذشته‌اي مملو از شکست، سال‌ها از پس هم گذشته و تمام فوتبال منتظر یک معجزه است تا بتواند این روزهای رکود خود را بشکند و از پیله شکست بیرون بیاید اما هنوز «آن» اتفاق رخ نداده است. آن اتفاق، شاید حضور یک مرد بزرگ مثل کارلوس کرش روی نیمکت فوتبال ایران باشد تا بتواند با نتایج تاثیربرانگیز فوتبال، مدیریت را نیز به جلو هل بدهد، مانند اتفاقاتی که در باشگاه‌هایی مانند ذوب‌آهن یا سپاهان رخ داد. حالا همه منتظر آنی هستند که جای افشین قطبی روی نیمکت می‌نشیند و تمام رویاهای نیمه تمام فوتبال بهت‌زده ایران را به سرانجام می‌رساند و شاید پیروزی بر تیم ملی روسیه با سرمربی‌اش دیک ادووکات سرآغاز این رویا باشد. فدراسیون کفاشیان در رده‌های مختلف شکست خورد و اگر روراست باشیم حتی نسبت به 3 سال پیش خود هم پیشرفت نداشته است، در این شرایط و در حالی که فرصت چندانی تا جام‌جهانی بعدی باقی نمانده است، انتخاب سرمربی خارجی خوبی مثل کرش تمام هم و غم فوتبال ایران است. انتخابی که شاید برای فراتر از یک نیمکت باشد.