زمانی که عنوان ارزشی بودن را بر سینه دوستان سابقی همچون ابراهیم حاتمی‌کیا مدال می‌کنیم و زیادی مدال بر گردنشان آویزان می‌کنیم، شاید این مدال‌ها روی سینه سردار زیادی سنگینی کند و دیگر دلش مدال نخواهد. تقصیر خودمان است، شاید زیادی پرداختن به یک نفر و آنقدر تقدیسش کردن و فیلمش را از محاق توقیف درآوردن و با او مهربانی کردن اپوزیسیون‌نوازی به نظر آید (تعبیر وحید جلیلی در برنامه دیروز امروز فردا). شاید تا دیروز سردار بر زبان نمی‌آورد اما امروز با زبان تصویری‌اش این اپوزیسیون‌نوازی را بر طبل می‌کوبد و بانوی شهر ما نمادی از مدار قانون‌گریزی می‌شود. و در میان این همه التهاب و بمباران رسانه‌ای مثل همان ماجرای قدیمی باید مارادونا را رها کرد و غنضفر را چسبید! من سال‌ها تریبون نداشتم این حرف‌ها را بزنم و همیشه در هر رسانه‌ای که می‌نوشتم سانسور می‌شدم اما امروز این مجال برایم رخ داده که بگویم: «آژانس شیشه‌ای» فیلم خوبی نیست. در آن فیلم از منظر استراتژیک همرزمان دیروز حق و حسابشان را می‌خواهند. حاتمی‌کیا در «موج مرده» هم با صراحت لهجه، آمریکایی‌ستیزی را نکوهش می‌کند؛ (قبل آنی که خاتمی با کلینتون در مستراح سازمان ملل از کنار هم بگذرند و از دور سری تکان دهند!) بعد از قتل‌های زنجیره‌ای نیز سازمان امنیت کشور را به چالش می‌کشد و... خلاصه حاتمی‌کیا آرام اعتراض می‌کند و چون مدال ارزشی بودن بر سینه دارد کسی جرات نمی‌کند بگوید «به نام پدر» در تقبیح سینمای دفاع ساخته شده است.آقایان در معاونت سینمایی سال گذشته فیلمش را از محاق توقیف درآوردند و هزاران مهربانی نثارش کردند اما دست مریزاد سردار! می‌دانی که فضا ملتهب است و امروز باید وحدت ملی استراتژی اصلی فیلمت باشد ولی تو راه دیگر می‌روی. خیلی بغض دارم و خیلی حرف‌ها می‌خواهم بزنم. این تنها یک مقدمه است. درباره «گزارش یک جشن» خواهم نوشت؛ محترمانه و فرهنگی. شاید به خود آیی با یاران همراه شوی، نه اینکه آن راه دیگر روی... .