بخش چهارم و پایانی:
لیلی امیرارجمند، زن هرزه‌‌ای که در قسمت‌های پیشین، رفتارهای مشمئزکننده‌اش را از زبان خاندان پهلوی و اطرافیان دربار آوردیم، پیشنهاد تشکیل سازمانی برای لیبرالیزه و غربی کردن رفتار ایرانیان را از همان دوره نوجواني به فرح پهلوی ارائه کرد که مورد پذیرش وی قرار گرفت. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که صورتی فرهنگی داشت، دی‌ماه 1344 تاسیس شد و اهداف آن از سوی بنیاد فرح، بالا بردن سطح فرهنگی کودکان، یاد دادن روش درست زندگی به آنها و پر کردن اوقات فراغت نوجوانان و جلوگیری از ایجاد تفکرات منحرف سیاسی- اجتماعی در اذهان اطفال، عنوان شد. نکته مضحک آنکه؛ موضوع دیگری که جزو اهداف این کانون عنوان شد، پیشگیری از آلودگی اخلاقی کودکان ایران‌زمین بود؛ در حالی که نفر اصلی و مدیرعامل کانون، لیلی امیرارجمند بود(!) همچنین ریاست عالیه این سازمان به اصطلاح فرهنگی- هنری بر عهده فرح دیبا (پهلوی) بود که همیشه سعی می‌کرد در هرزه‌گری و رفتار دون‌شأن انسان، از لیلی کم نیاورد(!) این کانون با عضویت لیلی امیرارجمند در هیات امنای آن و مدیرعاملی وی، در عمل ترویج زندگی آمریکایی و غیرمذهبی در میان کودکان و نوجوانان معصوم ایرانی را از ابتدای سال 1345کلید زد. گرچه اهداف اعلامی از سوی بنیاد فرح برای تاسیس کانون پرورش فکری، به ظاهر مطلوب بود اما چیزی که در عمل انجام شد، همان بود که از افرادی چون فرح پهلوی و لیلی امیرارجمند انتظار می‌رفت. برای تغییر دادن ذائقه کودکان و نوجوانان ایرانی از آموزه‌های دینی به لیبرالیستی، تعداد زیادی فیلمساز، هنرمند، نویسنده و روانشناس غربگرا با حقوق بسیار بالا، به استخدام کانون درآمدند تا کار انتخاب و خرید کتب، فیلم‌ها و دیگر وسایل سرگرم‌کننده کودکان و نوجوانان ایرانی را انجام دهند و از این طریق فرزندان خانواده‌های ایرانی مسلمان، غربی و لائیک بار بیایند. عده‌ای نیز مسؤول تهیه و تولید فیلم و نگارش کتاب‌های ویژه کودکان شدند. همه نیز افرادی به‌اصطلاح روشن‌فکر(و در حقیقت تاریک‌فکر) و از خانواده‌های مرفه و راحت‌طلب بودند. طبعا افرادی که خود چنین بالیده‌اند، هیچ شناختی از روحیات و نیازهای مادی و معنوی کودکانی که خانواده‌هایشان، متوسط رو به پایین(از لحاظ معیشتی) و مومن، متدین و باتقوا(از لحاظ ایمان) بودند – و بیشتر، تربیت شیطانی کودکان و نوجوانان همین خانواده‌ها، هدف کانون پرورش بود – نداشتند و در نتیجه، وقتی معلمان و مربیان و تهیه‌کنندگان لوازم فکری کانون، چنین افرادی باشند، معلوم است چه نوع شاگردانی تربیت می‌کنند.
دریافت هدایای غیرقابل شمارش!
یکی از خصوصیات شخصیتی لیلی امیرارجمند، خودخواهی، کیش شخصیت و ترجیح همیشگی منافع شخصی‌اش بر هر چیز بود و همانطور که در خاطرات «تاج‌الملوک آیرملو»، زن رضاخان و مادر محمدرضا اشاره شد، حتی اختیار کاخ و دربار پهلوی را هم از آن خود می‌دانست! اگرچه اولویت منافع فردی بر جمعی و ملی در عصر سیاه پهلوی‌ها، میان همه مسؤولان رژیم، عمومی بود اما برخی افراد چون لیلی امیرارجمند، گوی سبقت را از دیگران ربوده بودند. دریافت پول‌های فراوان، هدایای مختلف، اتومبیل‌های گوناگون و معافیت گمرکی – با توجه به سفرهای متعدد به خارج – در دوران تصدی مسؤولیت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان از سوی لیلی، موجب شده بود وی ثروتی هنگفت از قِبَل دوستی با فرح دیبا برای خود به هم بزند. امیرارجمند با توجه به ارتباطی که با دفتر فرح داشت، به‌رغم داشتن 2 اتومبیل مدل بالا و گرانقیمت، 6 اتومبیل ثبت‌شده نیز با استفاده از حق غیرقانونی معافیت از پرداخت عوارض گمرک از دربار دریافت کرده بود؛ 6 اتومبیل که دریافت آنها از دربار شاه ثبت شده بود و معلوم نیست چند ماشین دیگر نیز بدون آنکه ثبت شود، گرفته باشد. وی همچنین با توجه به ارتباطات ویژه(!) با عناصر و دیپلمات‌های سفارت‌های خارجی در تهران و همچنین مسؤولان و كاركنان سرویس‌های جاسوسی چندگانه‌ای که با آنها همکاری می‌کرد، به‌طور مرتب از آنها نیز هدایای متعدد و مختلفی دریافت می‌کرد که واقعا آمار دقیق این قبیل پول‌ها و هدایا از شدت کثرت، معلوم نیست. لیلی به طور مرتب و ماهانه از دفتر فرح، کانون پرورش فکری، شرکت نفت، آموزش و پرورش و دانشگاه تهران حقوق‌های گزاف دریافت می‌کرد و این جدا از پاداش‌های سالانه و حق ماموریت‌های سفر به خارج و همچنین سفرهای تشویقی(!) به خارج از کشور بوده است. در مجموع مشاهده می‌شود در عصر منحوس پهلوی، دوستی یک فاحشه با زن فاسد دیگری که همسر شاه و ملکه ایران شده بود، منجر به تصدی مناصب مهم و حساس و در کنار آن، کسب ثروت های کلان شده است. با تمام این مفاسد اخلاقی مشمئزکننده و حتی بی‌نظیر و دزدی‌های کلان و فساد مالی لیلی امیرارجمند، سلطنت‌طلبان و ضدانقلاب، از وی به عنوان فردی «کاملا فرهنگی» یاد می‌کنند! لیلی امیرارجمند، زنی بود که از شدت هرزگی و پرده‌دری، با هرکس و ناکسی ارتباطات سخیف و کثیف جنسی برقرار می‌کرد. وی با خرج محمدرضا و فرح از جیب ملت ایران برای خوشگذرانی‌هایش کانونی را تاسیس کرد که محل تجمع روشنفکران چپ شد و خود نیز آن را به یکی از اماکن فساد خود بویژه با میهمانان خارجی و دیپلمات‌ها مبدل کرد.
در سابقه کاری(!) لیلی که تا پیروزی انقلاب اسلامی در ایران بود و هم‌اینک 32 سال است آواره شده، علاوه بر مدیرعاملی سازمان پرورش که امثال (ب.ب)، (ن.ز)، (ع.ک)، (ا.ن) یا همکار کانون بودند یا نتیجه و محصول آن، موارد زیر هم وجود دارد:
عضو هیات موسس حزب [شاهساخته] رستاخیز / رئیس کتابخانه دانشگاه ملی / رئیس کتابخانه شرکت ملی نفت / مشاور مخصوص فرح پهلوی / عضو هیات امنای سازمان پرورش فکری کودکان و نوجوانان / عضو شورای آموزش کشور / عضو هیات‌مدیره موزه علوم و فنون / استادیار کتابداری دانشگاه تهران / مدیربرنامه‌های آموزشی و تربیتی ولیعهد (رضا ربع پهلوی).
در پایان باید به این نکته اشاره کرد که در بخشی از خاطرات مرحوم پروفسور محمد مُکری – که ضمن آنکه جزو دیپلمات‌ها، نویسندگان، مورخان و محققان برجسته معاصر کشور است، استاد دانشگاه بنام، مطرح و مهم «سوربُن» فرانسه هم بوده و به بسیاری از اسناد محرمانه دسترسی داشته – آمده است، «همسر یکی از سران فتنه 88»، قبل از انقلاب اسلامی ضمن آنکه از دوستان و همکاران نزدیک و صمیمی «لیلی امیرارجمند» بوده، از گردانندگان انتخاب زیباترین دختر ایران (دختر شایسته / ملکه زیبایی) و برگزارکننده
سورپریزپارتی‌های دانشجویی در دانشگاه‌ها بوده است؛ موضوعی که هرگز از سوی آن خانم تکذیب نشد.