11 دی‌ماه سال 1388 هجری خورشیدی، میرحسین موسوی، که 200روز بود مملکت را وارد بحرانی مصنوعی کرده بود، با انتشار بیانیه هفدهمی که به نام وی صادر کرده بودند، متهتکان عاشورای حسینی و اهانت‌کنندگان به حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام را، «مردان خداجو» نامید تا بار دیگر تاریخ تکرار شود و عمربنسعد جدید که در 7 ماه پیشین، مو‌به‌مو مانند فرمانده سپاه کوفه در مواجهه با حضرت امام حسین(ع) عمل کرده بود، به‌طور رسمی شعار وی را هنگام یورش به سپاه 72 نفره آن امام همام؛ «یا خیل‌الله ارکبی و بالجنهًْ ابشری»، به کار برد. شباهت‌های «عمربنسعد»ی که فرمانده لشکر «یزید‌بن‌معاویه» لعنت‌الله علیهم بود و علیه امام معصوم زمان خود حضرت حسین‌بن علی(ع) دست به شمشیر برد و «عمربنسعد» فعلی که به دستور «باراک اوباما» علیه نایب امام زمان(عج) قیام کرد، در نوع خود جالب است.
یک‌ـ پیشینه:
عمر‌بن‌سعد‌بن‌ابی‌وقاص، از بزرگان عرب بود. پدرش سعد، فرمانده سپاه خلیفه دوم در حمله به ایران بود و خود نیز از اعاظم و مشاهیر صدر اسلام در جنگاوری و تاکتیک‌های نظامی بود. وی فردی خوشنام بود و به سبب تدینی که داشت، از احترام بسیاری نزد عامه مردم برخوردار بود و اصلا، از همین‌رو یزیدیان، سعی فراوانی در کسب رضایت وی برای قتال با حضرت ثارالله(ع) داشتند. موسوی نیز از وجهه و محبوبیت قابل‌توجهی میان مردم برخوردار بود که او را نخست‌وزیر امام می‌دانستند. تلاش برخی خواص برای کسب رضایت وی برای کاندیداتوری در انتخابات دهم ریاست جمهوری پس از 20 سال حاشیه‌نشینی توأم با خوشنامی نیز به دلیل همین پیشینه مثبت بود.
دوـ خلق و خو:
هر 2 از اخلاقی مشابه برخوردارند. قدرت‌طلبی و مقام‌خواهی، این 2 فرد را به بدبختی و عاقبت به شرّی کشاند. عمربنسعد، پس از دریافت پیشنهاد حکومت بر ایران (آن زمان، به سراسر سرزمین ایران، مُلک ری می‌گفتند)، دیگر روز و شب نداشت و پس از رد اولیه آن، سرانجام دنیا را بر آخرت برگزید. موسوی نیز به تصور آنکه با توجه به سوابقش، ذهنیت خوبی نزد ایرانیان دارد، سودای ریاست جمهوری را در سر می‌پروراند.
سه- اسیر اطرافیان:
عمرسعد، وقتی با نهی برخی بزرگان عرب از جنگ با حضرت سیدالشهدا(ع) روبه‌رو شد که وی را از آلوده کردن دست خود به خون خدا، زنهار می‌دادند، از این کار منصرف شد اما ابن‌زیاد و شمر لعنهًْ الله علیهما، مجددا او را تهییج به این کار کردند. شب آخری که باید پاسخ مثبت یا منفی خود را برای تقابل با امام سوم شیعیان می‌داد، عمربنسعد تصمیم قطعی خود مبنی بر انصراف از این کار و نرفتن به مخاصمه با حسین‌بن‌علی(ع) را گرفته بود اما شمر و ابن‌زیاد که از روحیه مقام‌پرستی وی مطلع بودند، با اجرای یک نمایش، وانمود کردند، شمر‌بن ذی‌الجوشن حاضر است برای دریافت حکم ولایت ری، فرماندهی سپاه یزید را بر عهده بگیرد. عمرسعد، بلافاصله تحت تاثیر قرار گرفت و حاضر شد برای از دست ندادن ملک ری، به کربلا برود. معلوم می‌شود، وی به قدری تحت تاثیر اطرافیان بود که اراده خود را نیز به آنها واگذار کرده بود. موسوی نیز در داخل بشدت تحت تاثیر یک فرد خاص و همچنین گروهک‌های مشارکت، مجاهدین، کارگزاران و مجمع به اصطلاح روحانیون بود و اراده‌ای از خود برای تصمیم‌گیری نداشت. در خارج نیز سرویس‌های اطلاعاتی به وی می‌گفتند، چه کند.
چهار– توهم:
عمربنسعد، در کشاکش جنگ نفس لوامه و نفس اماره‌اش، با توهم شدیدی روبه‌رو بود. او متوهمانه با خود وعده کرد، به کربلا می‌روم و کار را یکسره می‌سازم و سپس، از اینکه فرمانده سپاهی بودم که خون پسر فاطمه را ریخت، توبه می‌کنم(!) توهم دیگر عمر سعد نیز این بود که یزید، امیرالمومنین(!) است و حسین بر وی که خلیفه مسلمین است، خروج کرده؛ پس ریختن خونش واجب است. وی با این قبیل توهمات، خود را راضی می‌کرد و در حقیقت سر خود را شیره می‌مالید. موسوی نیز نیک می‌دانست در برابر ولی فقیه و نظام جمهوری اسلامی که حق هستند، می‌ایستد ولی متوهمانه حق را به یکی از خواص که خیلی در رسیدن وی به منصب نخست‌وزیری و ابقایش کوشیده بود، می‌داد. موسوی در عین حال، با آنکه تمام نظرسنجی‌های معتبر، شکست سخت وی را پیش‌بینی کرده بودند، تحت تاثیر نظرسازی‌هایی قرار گرفت که مخاطبان و پرسش‌شوندگان آنها، اعضای مجمع روحانیون، مشارکت، مجاهدین و کارگزاران بودند! و با همین توهم بود که تصور می‌کرد، حقش خورده شده و دروغ و اتهام بزرگ تقلب را به نظام وارد کرد.
پنج – پشتیبان‌ها:
حامیان عمر سعد، افرادی از قبیل یزید، شمر، خولی، حرمله، سنان، ابن‌زیاد، زرعهًْ بن شریک، ابن‌وهب، ابن‌کعب، ابن‌اشعث، ابن‌جویریه، شریح قاضی، ابن‌حوبه حضرمی، بجدل‌بن‌سلیم کلبی، فلافس نهشلی و دیگر منافقان، فرصت‌طلبان، دنیاخواهان و اراذل و اوباش بودند؛ درست مثل موسوی. از آنجا که حامیان داخلی و خارجی موسوی، معلومند، از ذکر نام آنها خودداری می‌کنیم.
شش – روش:
عمربنسعد، بارها و بارها از سوی حضرت حسین‌بن‌علی(ع)، از قتل ایشان، حذر داده شد. امام مظلوم، حتی در صبح عاشورا به عمر سعد فرمودند: «اینها مرا می‌کشند؛ لااقل تو دستت را به خونم، آلوده نکن»؛ اما وی با بی‌منطقی، تندروی، عصبیت و بی‌رحمی تمام، با خواست امام که برای نجات او از لهیب جهنم بود، مواجهه کرد. موسوی نیز از سوی ولی امر مسلمین جهان، از آتش‌افروزی منع شد و حتی معظم‌له، ضمن آنکه به وی فرمودند: «شما از جنس این اغتششات نیستید»، با بصیرت، موسوی را از عاقبت کار و آنکه اختیار اعتراضات از دست وی، خارج خواهد شد، با خبر کردند ولی وی نیز در برابر منطق و دلسوزی رهبر حکیم انقلاب، با بی‌منطقی عمل کرد. وی در حالی که می‌توانست اعتراض خود را از راه قانونی، پیگیری کند، روش‌های آشوبگرانه را برگزید. برخورد موسوی با توصیه‌های پدرانه مقام شامخ ولایت، ناصحیح بود و راه خواری را انتخاب کرد.
هفت- بیان:
عمر سعد با آنکه می‌دانست دارد دست به فجیع‌ترین جنایت تاریخ می‌زند و در حالی که با توجه به آنکه از بزرگان عرب بود، آگاه بود حضرت امام حسین(ع) کیست، فرزند و نوه کیست و به همراه برادر بزرگوارش حضرت امام حسن مجتبی علیه‌السلام، دو سید جوانان اهل بهشتند، در بیانی که موجب خامی بیشتر عوام کوفی حاضر در لشکر خود شد، هنگام آغاز جنگ علیه سیدالشهدا، به لشکریان یزید گفت: «ای لشکر خدا! آماده شوید، به بهشت بشارتتان می‌دهم»، موسوی نیز خود می‌دانست، آنچه در آن 200 روز کرده، شورش علیه نایب امام غایب از نظر عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف است؛ او بهتر از هر کس می‌دانست، کسانی که به عزای سیدالشهدا و سوگواران حضرتش، اهانت روا داشتند، خود‌ِ ابلیسند ولی در بیان خود، آنها را «مردان خداجو» نام نهاد. به راستی موسوی در فردای محشر و حتی پیش از آن، در عالم برزخ، چگونه می‌تواند با پیامبر اعظم(ص)؛ حضرت امیرالمومنین(ع)، حضرت فاطمهًْ‌الزهرا(س) و امام حسن مجتبی(ع) روبه‌رو شود که هوادارانش به سوی نمازگزاران ظهر عاشورا سنگ پرتاب کردند و عزاداران خامس آل عبا(ع) را کتک زدند و او آنها را «خداجو» نامید؟
هشت‌ـ آلت فتنه؛ نه رأس آن:
عمر سعد، نه در جریان فتنه‌ای بود که یزید قصد داشت به راه اندازد و نه عامل آن چون ابن زیاد و شمر. وی به واسطه جاه‌طلبی و مقام‌دوستی، آلت فتنه‌جویان اصلی شد و لعن ابدی را برای خود خرید. موسوی نیز، واقعا در میان رئوس فتنه کاره‌ای نبود. او را هم به واسطه دنیاخواهی و مقام‌پرستی، خر کردند. وی واقعا تبدیل به آلت برخی خواص شد؛ از آن رو که «دوست داشت» رئیس‌جمهور شود.
نُه، تحت تأثیر زن:
یکی از کسانی که عمرسعد را مبتلا به جنایت عظیم کربلا کرد و وی را برای فرماندهی سپاه یزید و به تبع آن رسیدن به حکومت ایران، تشویق می‌کرد، همسر نگونبخت وی بود. عمربنسعد، هرگاه منصرف می‌شد، در دارالحکومه کوفه از سوی ابن زیاد و شمر و در منزل از سوی همسر خود، تحت فشار قرار می‌گرفت. نقش همسر عمر سعد که دوست داشت بانوی اول ایران باشد، در پذیرش فرماندهی سپاه کوفه از سوی ابن‌سعد، بسیار موثر بود. زهره کاظمی (زهرا رهنورد) نیز، هرگاه موسوی می‌‌خواست به فتنه‌ها پایان دهد و زمانی که از کرده خود پشیمان می‌شد، او را تحریک می‌کرد. رهنورد گاه حتی جلوتر از موسوی، مبانی اسلام و انقلاب را زیر سوال می‌برد.
دَه- ناکامی در خوردن گندم ری :
نکته جالب درباره هر دو آن است که در حالی که عمر سعد و موسوی، تمام خواسته‌های اربابان خود را برای به دست آوردن ملک ری اجابت کردند، در به دست آوردن آن هم، ناکام ماندند. بزرگ‌ترین و شاید تنها انگیزه عمربنسعد از پذیرش فرماندهی سپاه یزید برای جنگ با حضرت ثارالله(ع) وعده دریافت حکم ولایت بر ایران بود. امام غریب در روز عاشورا، بارها بر عمر سعد نهیب زدند: «یزید به وعده‌اش عمل نمی‌کند و تو به حکومت ری نمی‌رسی» اما ابن‌سعد همچنان بر قتال با ایشان، پای فشرد. سرانجام امام با اطمینان، عمر سعد را زنهار دادند: «تو از گندم ری نمی‌خوری و روزی تو حتی نان ایران هم نمی‌شود» که آن شقی دوجهان پاسخ داد: «ایرادی ندارد؛ از جُو ری می‌خورم». پس از شهادت حضرت اباعبدالله و یاران‌شان، ابن‌سعد به طمع دریافت حکم حکومت بر ایران، به کوفه بازگشت اما هرچه منتظر شد، یزید حکمی برای وی صادر نکرد. او بارها و بارها نزد ابن‌زیاد از خلف وعده یزید می‌گفت و نسبت به آن معترض بود اما یادآوری‌های او هم موجب نشد به آرزویش که آخرت خود را در راه آن تباه کرده بود برسد و در آخر، نه از گندم ری خورد، نه از جو آن و با کشته شدن به دست یکی از یاران مختاربن‌ابوعبیده ثقفی رحمهًْ‌الله علیه، آرزوی حکومت بر ملک ری را به گور برد. موسوی نیز، به‌طمع ریاست جمهوری ایران، 20 سال انزوا را کنار گذاشت. وی که با فریب داخلی‌ها به کارزار انتخابات پا گذاشت، پس از آنکه از راه دموکراسی و آرای مردم، موفق به کسب جاه نشد، رو به اربابان خارجی آورد. اوباما، کلینتون، پرز، نتانیاهو، سارکوزی، برلوسکنی، براون و مرکل هم انصافا برایش سنگ تمام گذاشتند و ربع پهلوی، شیرین عبادی، ریگی معدوم، مریم قجر عضدانلو ابریشمچی رجوی، مهاجرانی، گنجی، سروش، کدیور و بازرگان نیز به دستور ارباب بزرگ همه کار کردند و این 5 نفر آخر، حتی برایش اتاق فکر تشکیل دادند اما سرنوشت عمر سعد نوین نیز انگار همچون عمر سعد سال 61 هجری نگاشته شده بود و هر دو از خوردن گندم ری بازماندند.
و این داستان و عبرت‌دهی تاریخ و عبرت نگرفتن همچنان ادامه دارد...