شبکه ایران:
«پایان‌نامه» یک ویژگی خیلی مهم دارد و آن هم اینکه تکلیف مخاطب را با خود روشن کرده است یعنی آنکه کاملا مشخص است که مخاطب بناست یک فیلم سیاسی ببیند و هر آنچه در فیلم به نمایش در می‌آید بی‌بروبرگرد برشی است واقعی از اوضاع سیاسی اخیر جامعه.
داستان فیلم در بازه زمانی مرتبط با اغتشاشات پس از انتخابات 88 رخ داده و روایتی دردناک از زندگی 4 جوان دانشجو را روایت می‌کند؛ جوانانی که در پی یک کنجکاوی ساده و آن‌هم به طور کاملا اتفاقی سر از یکی از حلقه‌های سران فتنه درآورده و اینجاست که عوامل وابسته به فتنه‌گران که این دانشجویان را جاسوس می‌پندارند، می‌کوشند هر طور شده آنها را از بین ببرند. این مساله به فرار دانشجویان منجر شده و از اینجا به بعد یکی از نیروهای رده بالای سران فتنه مامور می‌شود این 4 نفر را یافته و از بین ببرد. از سوی دیگر یکی از عوامل متمرد نیروهای امنیتی نظام هم به دنبال آن است کسی را که از سوی فتنه‌گران برای کشتن این 4 جوان اجیر شده، از بین ببرد. جذابیت داستان فیلم به مخاطب کمک می‌کند تا خیلی راحت با فیلم ارتباط برقرار کرده و داستان آن را لمس کند. شاید اگر لحن فیلم قدری شعارگرایانه می‌شد، بدون‌شک مخاطب بین خود و فیلم یک حائل فرض کرده و از همذات‌پنداری با آن سر باز می‌زد اما این اتفاق نیفتاده تا درک فیلم از سوی مخاطب هم راحت‌تر صورت گیرد. «پایان‌نامه» به لحاظ تصویری و حتی جلوه‌های ویژه میدانی هم وضعیت خوبی دارد و به‌خوبی مشخص است که کلاهداری بنا بوده فیلمی باکیفیت و مفید بسازد.
این فیلم قرار است تصویری دقیق از آنچه به آشوب‌های بعد از انتخابات 88 منجر شده را ارائه کند و تا حد زیادی هم در انجام این مهم، موفق است. در فیلم به درستی از این مساله سخن گفته شده که سرنخ سران فتنه در دستان آمریکا و انگلیس است و بر این امر نیز تاکید شده که فتنه‌گران برخلاف ادعای دموکراسی‌خواهانه خود، انسان‌هایی بشدت دیکتاتورمسلک هستند و برای رسیدن به اهداف خود و به‌سادگی بر سر جان انسان‌ها معامله می‌کنند.