علی خماند:
کارلوس کرش در 2 روز اقامت خود در ایران رفتاری را دید که شاید تا پايان دوران مربیگری خود دیگر با این شرایط مواجه نشود. او هیچ‌وقت فراموش نخواهد کرد که نخستین سوالی که در ایران از او شد درباره چلوکباب بود؛ پرسشی که شاید دیگر هیچ‌وقت با آن مواجه نشود. او در محفلی خصوصی عنوان کرده بود که خبرنگار ایرانی یادش رفته بود من مربی فوتبال هستم نه منتقد آشپزی! او فراموش نخواهد کرد که خبرنگاری دیگر تلاش می‌کند تا دستگاه تلفن‌همراه خود را به گوش او برساند تا سردبیرش به او تبریک بگوید. کرش یادش نمی‌رود که در ایران و در همین 2 روز مهدی تاج وقتی دور یک میز با وی نشست اخم‌هایش هیچ‌وقت باز نشد. وقتی نشست تمام شد کرش تنها یک جمله گفت: «او از من خوشش نمی‌آید... دلیلش را نمی‌دانم». یادگاری که این مربی بزرگ پرتغالی که عمرش را در منچستریونایتد، رئال‌مادرید و تیم ملی پرتغال پشت سر گذاشته است مصاحبه‌های ناصر حجازی و خداداد عزیزی بود که او را مربی درجه 3 خواندند. لابد دیگر اگر بخواهیم هم نمی‌توانیم مربی بزرگ داشته باشیم. خبرنگارمان نمی‌تواند از مربی بزرگ سوال کند و سوال خود را به چلوکباب می‌کشاند. مدیرهایمان رفتار دیپلماتیک نمی‌دانند و البته بزرگانمان، چهره‌هایی مثل ناصر حجازی و خداداد عزیزی هستند که دیگر خسته شدیم از حرف‌های تکراری و غیرحرفه‌ای‌شان که حتی 4 روز نمی‌توانند سکوت پیشه کنند. با این شرایط همان بهتر که شانس مربيان داخلي برای نیمکت تیم ملی بیشتر از دیگران باشد چرا که آنها کاملا از جنس خودمان هستند. از جنس سوالات خبرنگاران، رفتار مدیران و حرف‌های کسانی که دیگر جریان آب را به سود خود تغییر داده‌اند!