شادی رستمی: «پنج ستاره» نخستین ساخته بلند «مهشید افشارزاده» است که در سالیان نه‌چندان دور بازیگر پرکاری بود و به گفته خودش، تحریم تهیه‌کنندگان او را از پرده سینما دور کرد. افشارزاده که پیش از این سابقه کارگردانی را در کارنامه‌اش داشت، این بار با داستانی از «علی‌اکبر قاضی‌نظام» و نیم دو جین ستاره‌های سینما و تلویزیون به میدان آمده تا فیلمی سرگرم‌کننده -و نه بیشتر- به مخاطبان عرضه کند.
«پنج ستاره» حقیقتا مضمون نویی دارد، بیشتر از آنکه زندگی مریم، دختری دانشجو را تعریف کند که به دلیل عدم تمکن مالی و ناتوانی در پرداخت شهریه به کار در هتلی 5 ستاره مشغول می‌شود، داستان زندگی چند زن نیازمند را روایت می‌کند که برای گذران زندگی به تلاش، مبارزه و رقابت می‌پردازند. اما کارگردان گویا اصلا به این اهمیت نمی‌داده که قرار است در نهایت سرنوشت این زن‌ها چه شود. قهرمانان زن «پنج ستاره» با ارائه چند جمله داستان زندگی خود را به طور مبهم بیان می‌کنند و هر یک در پایان بلاتکلیف رها می‌شوند. ملیحه (با بازی بهناز جعفری) مجسمه بدبختی، بیچارگی و آوارگی است که عجز و لابه‌اش کلیشه‌ای و از جنس فیلم‌های پر اشک و آه قبل از انقلاب است. مخاطب هیچ‌گاه نمی‌فهمد چه بلایی بر سر پدر او آمده یا چه مشکلی داشته است. همچنین مساله چاقو و 3 عدد گوشی همراه او که در دقایق پایانی فیلم مطرح می‌شود لاینحل می‌ماند. بهناز جعفری به‌رغم استعداد و سابقه خوب تئاتری‌اش سال‌هاست که در هیبت زن‌های مظلوم و بدبخت فرو رفته و انگار قصد بیرون آمدن از این جلد را ندارد. زری (با بازی بهنوش بختیاری) همان بختیاری شوخ و شنگ همیشگی است که با روحیه نشاط خود تا حد زیادی فیلم را نجات می‌دهد و اگرچه کاراکترش با اشکالات فراوانی روبه‌رو است اما انرژی این بازیگر بر کلیت فیلم سایه انداخته است.
رضا (شهاب حسینی ) یکی از ضعیف‌ترین و بی‌سرانجام‌ترین کاراکترهایی است که این بازیگر توانا را گویی به سخره گرفته و نگارنده با دیدن فیلم به این فکر افتاد که او با آن کارنامه پر و پیمان بی‌شک از سر رفاقت و دوستی کار را پذیرفته است. شاید که جوانمردی و حمایت از 3 زن نیازمند وجهه خوبی به کاراکتر بدهد اما هیهات که آنقدر سوراخ در فیلم هست که بازی متوسط حسینی را از میان ببرد. تا آن حد که رابطه عشقی و قول و قرار ازدواج رضا با فریبا (با بازی سحر قریشی) بسیار تصنعی و بی‌هدف نشان داده شود و مرد به طرز تخت و نچسبی فردین‌بازی(!) درآورد و خود را به مهلکه بیندازد! و فریبایی که با پرسش بی‌ربط و از اساس غلط «دانشگاه، روزانه یا شبانه؟» از مریم، نشان بدهد که نویسنده کمترین اطلاعی از برگزاری یکپارچه کلاس‌ها ندارد و یک دوست هم‌دانشگاهی کاملا بی‌ربط به نام شقایق (با بازی لیلا بلوکات) با سر و وضعی منشوری(!) و رفتاری بسیار غیر‌عادی که حذف کردنش هیچ چیز از اصل داستان نمی‌کاهد. جز اشکالات عمده در فرم روایی و نقش‌آفرینی‌ها، پنج ستاره از ضعف تکنیکی رنج می‌برد. کمترین خلاقیتی در فیلمبرداری و تدوین دیده نمی‌شود. «واروژ کریم مسیحی» که کارگردان نام‌آشنایی است، کمترین تاثیر مثبتی در تدوین اثر به جا نگذاشته است، موسیقی متن کمترین تناسبی با کار ندارد و در جای مناسب استفاده نشده است و در نهایت کارگردانی به قدری سهل‌انگارانه و سردستی انجام گرفته که پنج ستاره بیشتر به تله‌فیلم شباهت پیدا کرده تا یک فیلم بلند سینمایی! (این جمله را مخاطبان عام در سالن سینما مرتبا زمزمه می‌کردند.) داستان به قدری خطی و سرراست عرضه شده که کمترین کششی در بیننده ایجاد نمی‌کند. از خانم افشارزاده که ادعای ساخت 2 فیلم در باب دفاع مقدس (آغاز دوم و فیلم کوتاه موریانه) را دارد و از نادیده گرفتن کارهایش بسیار شاکی و رنجیده است باید پرسید آیا همین ضعف‌های تکنیکی و مشکلات عمده داستان‌پردازی را در آنها هم داشته؟ البته فیلم‌های ضعیف در سینمای ایران کم نیست و بسیاری هم بخت اکران را می‌یابند و با پر نکردن کف فروش ظرف یک هفته محو می‌شوند اما خانم کارگردان در مصاحبه‌های آتشین‌شان از بی‌مهری تهیه‌کنندگان و مسؤولان گله می‌کنند و عدم کاندیداتوری فیلم در جشنواره را از بغض و کینه‌ورزی‌های شخصی می‌دانند! اینکه حتی قول اکران برای عید فطر را برای این فیلم داده بودند ولی در زمانی غیر‌معمول به روی پرده راه یافته است. این در حالی است که تنها عکس و نام «شهاب حسینی» و «بهنوش بختیاری» بسیاری را به سالن‌های سینما می‌کشاند و البته نه‌چندان راضی بیرون می‌فرستد.
«پنج ستاره» با همه ایراداتش نکات مثبتی هم دارد. نشان دادن خانواده‌ای نیازمند اما شاد و امیدوار، دختر دانشجویی که کار را عار نمی‌داند و برای پرداخت شهریه‌اش به کار شرافتمندانه می‌پردازد که دستان کارکرده مادرش را می‌بوسد و رئیسی که فکر آبرو و اعتبار زیر دستانش است و به حمایت از آنها برمی‌خیزد و... همه و همه تصاویری زیبا و آرمانی هستند که هرچند کلیشه‌ای و پراشکال باز هم حس خوبی به بیننده می‌دهند و وفا، معرفت و انسانیت را با هدفی صحیح اما زبانی الکن نمایش می‌دهند. بنابراین اگر با دیدی خوشبینانه به فیلم نگاه کنیم حتی ایده کمدی حضور «آمیتا باچان» در ایران هم به نوعی سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد و شاید حتی تبلیغات گل‌درشت «هتل هما» هم زیر دل نزند! (با توجه به اسپانسر بودن احتمالی هتل هیچ چیز عجیب و بدی نیست). «پنج ستاره» فیلمی است خانواده‌پسند و
پاپ کورنی که در یک روز خوب می‌توانید با خانواده به تماشای آن بنشینید، شاید کمی به شیرینی بهنوش بختیاری بخندید، از شهاب حسینی تعجب کنید، از ساده‌ترین اشکالات تکنیکی فیلم حرص بخورید، مریم (با بازی دیبا زاهدی) را دوست بدارید و در نهایت بی‌هیچ حس خاصی سالن را ترک کنید.