دلم برای جورج بوش تنگ شده است. فردوسی باید جلد دوم شاهنامه را حماسی اما در ژانر طنز بسراید. دیشب ملای رومی رفت و از بلخ شناسنامه‌اش را تمدید کرد. رم پایتخت کشور برلوسکونی است که ما را یاد دست کج خاتمی می‌اندازد. «نی» اهل خاورمیانه است. یکی ـ دو فرسنگ آن طرف‌تر از آبادی «شمس». قونیه، مردمک چشم جمال، اسدآباد، زادگاه محمد عبده، کویر مصر، جاده ابریشم، جنگل میرزا، دریای تنگستان، کشتی نوح، تبر ابراهیم، اسلامبول، تفنگ خالد، عاشورای اهل تسنن استانبول، یک تار از سبیل اردوغان، یک قطره از اشک حاج منصور، عمامه شیخ عَمری، مسجد شیعیان مدینه، کنعان، قَرَن، نعلین اویس، تسبیح شاه‌مقصود و قریه حسنین هیکل بیش از اهرام ثلاثه جاذبه گردشگری دارد. عزیز مصر، مالک بود که در ایستگاه جام زهر نگذاشتند به قاهره برسد. پیراهن سفیر علی خونی شد و شهرتش یوسف برد. بزودی صدای داوود، مجسمه داوود را خواهد شکست و هیبت سلیمان، هیکل سلیمان را. اسرائیل در تپه‌های اطراف قبهًْ‌الصخره دارد از پیامبران بت شکن، بت می‌سازد. مورچه‌های سلیمان هر روز دارند در تل‌آویو سمفونی شهادت می‌نوازند. الان محور شرارت، روستایی است در جنوب منامه که تا همین چند روز پیش 257 نفر جمعیت داشت که 6 نفرشان با شلیک مستقیم «VOA» در هفته گذشته به شهادت رسیدند. نمرود عصر ما «ایهودباراک مبارک اوباما» است. دست عزرائیل از آستین پشه‌های جنوب درآمده است؛ الله‌اکبر!... راحله و بچه‌هایش دیشب زیر شنی تانک به شهادت رسیدند اما توپ نوجوانان بحرین در محوطه 18قدم اتاق بیضی کاخ سفید است. دروازه توری هیلاری مدت هاست که از جنس اوهن البیوت است. آن خانه‌ای که از جنس حدید است، «بیت رهبری» است؛ «من مستاجر نیستم؛ خانه‌ام بیت رهبری است». این جمله دارد بعد از 25 بهمن نوشته می‌شود! شاید تیتر این دل نوشت این باشد: 25 بهمن، خب؛ بعدش چی؟!... حالا بعد از 25 بهمن خالو حسن اخوانی و صبیه‌اش اخترسادات مساله امنیت ملی آمریکا شده‌اند. گفتم که؛ من دلم برای جورج بوش تنگ شده است. سطح جورج بوش بالاتر بود. هر حکومتی که دست نشانده دیکتاتورهای غرب است، از این پس «دولت موقت» است. حاکمان آمریکا دارند تن کریستف کلمب را در گور می‌لرزانند. «محمد بن زکریا» کاشف الکل بود. «دانشمندان ما» از آن استفاده صنعتی می‌کنند اما حکام عرب جملگی الکلی هستند. غبغبشان را نگاه کن! و ببین که روسای جمهور آمریکا یکی از یکی گوساله ترند. گوساله سامری با این حال و روز هیچ وقت گاو نمی‌شود. تلمود را موسی ننوشت. شلوار لی بر تن «ام موسی» کار موسسه تنظیم و نشر آثار کلیم‌الله بود. دغدغه سیدحسن نصرالله، خمینی است؛ نه کری تاج ـ پرسپولیس. تیم موسسه تنظیم با این متولی، در مسابقه بصیرت 6 تایی شده است از تیم سران فتنه، که خود قعرنشین جدول لیگ عنتر جزیره است. خمینی «فرزند صبح» نبود؛ «صبح صادق» بود و ما از «منشور روحانیت» صدای داوود شنیدیم. چرا جلوی این حنجره، مجسمه‌ای از موسسه کار گذاشته اند؟ نوشتیم موسس انقلاب، خوانده شد موسسه امام. بلال اهل حبشه بود. سیه چهره‌ای که لکنت زبان داشت. «الله‌اکبر» را موذن پیامبر آنقدر کشید که حالا لرزه بر اندام کسرای سفید انداخته است. ترک برداشته پوست گاو شیردهی که هیلاری کلینتون نام دارد. امسال، آخر سال در خیابان انقلاب اسلامی، بازیگر نقش حاجی فیروز، اوباماست و حالا پاپانوئل هم دارد فتنه فرعون را محکوم می‌کند. هیلاری با «میک آپ» دارد خودش را جوان نشان می‌دهد؛ زنیکه زغال‌فروش، عجوزه‌تر از آن است که قیافه‌اش نشان می‌دهد... و راس فتنه، فتنه‌ای را که خود کلید زده، هرگز محکوم نخواهد کرد. دیشب خواب دیدم عالیجناب را در حال گداپروری. داشت در راهروی مترو فال می‌خرید از دخترک فال فروش: ... یکی از بچه هایت فراری است و آن دیگری علاقه زیادی به ساندویچ دارد. به شطرنج علاقه زیادی داری. خودت کیش می‌دهی، خاندانت کیش می‌روند اما یک بار در 9 دی به همت مضاعف ملت، مات شدی. تو فیل داری. اسب داری. وزیر داری. نخست وزیر مهره توست. در خانه سیاه جورج سوروس، خاتمی مهره توست. موضع تو هنوز همان حرف‌هایی است که در نمازجمعه زدی. یک مقدار خودبزرگ بینی. بزودی در یک دو راهی گیر می‌کنی. میان مصلحت و عدالت، تن به قانون بدهی، به نفع توست. از گنج قارون کاری ساخته نیست. جز خونی که به دل ملت کردهای، خوشبختانه چیز دیگری به نام تو نیست. این روزها دنیا به کامت نیست و علیه تو شعار مرگ سر می‌دهند. این هفته اگر صدا و سیما سانسور نکند، شعار ملت به گوش تو خواهد رسید. در مجلس شب چهل داریوش همایون از تو به نیکی یاد می‌شود. فقط یادت باشد که احمق رشیدی معلق جریان ضد روحانیت بود. سعی کن دیکتاتور نباشی، تا مردم تو را «مبارک ایرانی» صدا نزنند. هنگام این شعار برای مردم دست تکان می‌دهی و به ولایت فقیه که ادامه ولایت رسول الله است، نامه سرگشاده می‌نویسی. با خمینی زیاد عکس داری و منافقین وقتی می‌خواهند عکس امام را آتش بزنند، چهره تو را دوربُر می‌کنند. سعی کن بیت خود را از عاقبت منتظری پاک کنی. وصیتنامه امام را یک بار دیگر بخوان. به موسسه تنظیم بگو پسته و فرش و فرزند صبح و یه قل دو قل را هم به دیپلماسی خمینی اضافه کند... از خواب که پریدم، فهمیدم سران فتنه عید نیامده بساط پهن کرده‌اند در خیابان منتهی به منهتن تا باز هم مالک به مصر نرسد.
کسی می‌داند «نخع» در کدام کشور است؟ من با خانواده سفیر علی یک کار کوچک دارم. امروز کوچک‌ترین کشور جهان شیعه مساله امنیت ملی آمریکا شده است. آمریکا دیر بجنبد، انرژی هسته‌ای حق مسلم شیعیان بحرین و اهل سنت تونس و اخوان المسلمین مصر و بچه‌های مسجد شیعیان مدینه هم خواهد شد. مبارک سال پیش لم داده بود جلوی ماهواره و با کنترل داشت این کانال آن کانال می‌کرد؛ از سکس به سیاست و از شکم به زیر شکم تا کی جمهوری اسلامی سقوط کند. (پیش‌بینی من: خنده خوانندگان!) حالا بشقاب پشت‌بام اهرام ثلاثه دارد الجزیره را نشان می‌دهد. چوب خدا عصای موسی است. صدا دارد. «از نیل تا فرات» دارد شکافته می‌شود. همان آتشی که بر ابراهیم، گلستان شد دارد می‌سوزاند پرچم انگلیس را. حق با خامنه‌ای است؛ جمهوری اسلامی دارد می‌درخشد. من دیگر به آمریکا ابرقدرت نمی‌گویم. در خاورمیانه نقشه را دارد ماه می‌کشد خامنه‌ای. کلاغ پر، گنجشک پر، نقشه راه پر. ثبت احوال باید قبل از «حول حالنا» کارت ملی سران فتنه را باطل کند. ملیت سران فتنه ایرانی نیست. اهل واشنگتن می‌خواهند علی تنها بماند. بعد از طرح هدفمندی یارانه‌ها، مهندس، عجبا که ارزان‌تر از لپ‌لپ شد و شیخ هنوز هم دارد خودش را می‌فروشد به آمریکا و در روز ولنتاین لب می‌دهد به سردبیر مجله تایم. سران فتنه از زنان خیابانی ارزان‌ترند و در کنار خیابان دارند دست تکان می‌دهند برای لیموزین بی‌شخصیتی مثل اوباما تا شاید جلوی‌شان توقفی کند. آمریکا دارد به شیخ تجاوز می‌کند. همبستری با میکروب سیاسی یعنی خطر ابتلا به ویروسی که نامش را ننویسم، بهتر است. پطروس فداکار انگشتش را به جای سوراخ سد، که صددرصد دروغ بود، فرو کرده در دماغ شیخ و همین طور دارد می‌چرخاند. اجازه دارم بگویم 25 بهمن، سطل آشغالی که سوخت، دماغ شیخ بیسواد بود؟! نه عزیزم، جمع کردن کف دهان شیخ از کف خیابان، سقف آرزوهای ما نیست. این کف مطالبات ماست. ما می‌خواهیم آن کنیم که «حاج احمد» گفت و پرچم اسلام را در انتهای افق بکوبیم. این روزها خاورمیانه، نام کشوری است که پایتخت آن جمهوری اسلامی ایران است. من می‌خواهم اعزام شوم به منطقه عملیاتی منامه. مقصد من انتهای افق است. من می‌خواهم از چشمان مادر خالد بخوانم که ظهور نزدیک است. چهارشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، کجاست؟