تام آدامز:
در تئاتر فوتبال میلان، ورزشگاه سن‌سیرو، هیچ‌کس نمی‌خواهد نمایش شرم‌آوری را که سه‌شنبه هفته گذشته اجرا شد دوباره به یاد آورد؛ شبی که تاتنهام در بازی رفت دومین دور لیگ قهرمانان به شکل غیر‌منتظره‌ای پیروزی یک بر صفر در خانه میلان را تضمین کرد. گنارو گاتوزو از کوره در رفت و با فوران خشم خود نقشش را به عنوان یک شرور به بهترین شکل ایفا کرد، هرچند که در عالم واقع او نابخردانه‌ترین کار را با درگیر شدن با جو جردن مربی تاتنهام انجام داد.
هافبک ایتالیایی که اغلب بهخاطر کم‌تحمل بودن و سبک درگیرانه بازی‌اش بحث و جدل‌هایی را برانگیخته است، به لقب باشگاه میلان یعنی ایل دیاوولو (شیطان) مفهوم خاصی بخشید و به قول خودش عقل خود را یکپارچه از دست داد.
او ابتدا با همبازی سابق خود در میلان دست به یقه شد و او را هل داد و بعد در حالی‌که بهخاطر کارت زردی که پس از خطا روی استیون پینار دریافت کرده بود از عصبانیت به زمین مشت می‌کوفت کلمات رکیکی به زبان آورد.
سرانجام پس از سوت پایان بازی او به سراغ جردن رفت و با سر به دستیار 59 ساله تاتنهام ضربه زد.
این لحظات، فاتح 7 باره جام باشگاه‌های اروپا را حتی بیش از شکست خانگی مقابل تاتنهام شرمنده کرد (آن هم در روزهایی که مالک میلان سیلیو برلوسکنی هم با اتهام فساد اخلاقی دست و پنجه نرم می‌کند).
اما در حالی‌که همه مفسران و کارشناسان فوتبال به سرزنش گاتوزو می‌پردازند، دست‌کم یک نفر هست که از او دفاع می‌کند.
«مارسل دسایی» فرانسوی که در سال 1994 جام اروپایی را با پیراهن روسونری بالا برده بود معتقد است اگر چه گاتوزو در انجام وظایفش به عنوان یک الگوی قهرمانی کوتاهی کرده است ولی یوفا هم نباید چندان به این هافبک دفاعی و کاپیتان آن شب روسونری (در غیاب ماسیمو آمبروسینی مصدوم) سخت بگیرد.
شاید هم دسایی به این خاطر با گاتوزو همذات‌پنداری می‌کند که خود در سال‌های بازی در میلان یک هافبک دفاعی جنگنده بود.
او میگوید: «این فشار و تنشی سطح بالاست و او یک‌ذره زیاده‌روی کرده است ولی یوفا همین است و بازیکنان باید بدانند که اگر دوربین‌ها حرکات اشتباهشان را ببینند، بدجوری توسط یوفا مجارات می‌شوند. ما الگو هستیم و همچنین باید از خود رفتار خوبی به نمایش بگذاریم. من واقعا نمی‌‌توانم تفسیر کنم؛ هرچه بود، هرکس آن صحنه‌ها را دیده میگوید که رفتار خوبی نبوده است.
او روی تهاجمی خودش را می‌پسندد، وی به‌عنوان یک کاپیتان این دفعه زیاده‌روی کرد اما ما هم باید صبور باشیم و امید‌وارم آنها (یوفا) هم او را با جریمه خیلی بزرگ مجازات نکنند».
دسایی، غول تنومند خروس‌ها در جام‌جهانی 98 فرانسه وقتی در مراسم ناهار یکی از حامیان مالی لیگ قهرمانان در ژنو شرکت کرده بود تا یک سخنرانی انجام دهد، اینها را در گفت‌وگو با ESPN گفت و وقتی با این پرسش مواجه شد که آیا گاتوزو و ماتیوفلامینی (که او هم بهخاطر تکل دوپا روی پای «ودران کورلوکا» اخراج شد) لکه ننگی برای چنین باشگاه پرافتخاری محسوب نمی‌شوند، افزود: «به یاد داشته باشید که ما از یک تیم صدر‌نشین صحبت می‌کنیم. آنها انتظار نداشتند تاتنهام را در چنان سطح تکنیکی و تاکتیکی بالایی ببینند و شاید کمی کنترل اعصابشان را بهخاطر همین موضوع از دست داده باشند. امید‌وارم این ماجرا دیگر تکرار نشود و آنها این تجربه را همیشه به یاد داشته باشند».
اما در حالی که تیتر یک شدن گاتوزو به خاطر رفتارش چندان عجیب به نظر نمی‌رسد، نکته تعجب‌برانگیز قسر در رفتن فلامینی بود. او مرتکب حمله‌ای به مراتب شدیدتر از هم‌تیمی‌اش شد ولی خوش‌شانس بود که به خاطر یک خطای وحشتناک با 2 پا که موجب مصدومیت مدافع کروات تاتنهام، کورلوکا شد تنها یک کارت زرد دریافت کرد، فرق بزرگ هافبک فرانسوی اسبق آرسنال با گاو خشمگین میلان (لقب گاتوزو) در این بود که پس از پایان مسابقه به رختکن تاتنهام رفت و بابت تکل خشن خود عذر خواست و دسایی به همین خاطر اعتبار ویژه‌ای برای فلامینی قائل می‌شود: «وقتی به صحنه آهسته نگاه کنید آنقدر برخورد شدید بوده که مستحق کارت قرمز باشد و مهم‌تر از آن مصدوم شدن بازیکن است. چه می‌شود گفت؟ داور آنجا بوده ولی این صحنه را ندیده است که این شرم‌آور است. خیلی خوب است که او برای عذرخواهی رفته است. به هر حال این چیزها در بازی پیش می‌آید. تو سعی می‌کنی توپ را در حالتی بگیری که حالت خیلی خوب نیست ولی معذرت‌خواهی در شرایط طبیعی صورت می‌گیرد و کار خوبی است.
وقتی می‌توانی بروی و عذرخواهی کنی به این معناست که تو متوجه اشتباهت شده‌ای و احتمالا دفعه بعد (موقع تکل رفتن) مواظب خواهی بود. این کمترین کاری است که می‌توانی برای کسی انجام دهی که شاید به خاطر این کار تو شغلش را از دست بدهد و به یاد داشته باشید که فوتبال یک شغل است. هیجان هم بخشی از آن است ولی بالاخره این یک‌جور کار است و اگر مصدوم شوی کارت را از دست می‌دهی».