رسیدیم به آخرین بزنگاه؛ مصافی که پیش از این تصور می‌کردیم تشریفاتی است. ایران و بوسنی دو تیم مسلمان گروه 6 جام جهانی در شرایطی امشب به مصاف هم می‌روند که 3 امتیاز این بازی می‌تواند بلیت ما باشد برای بزرگ‌ترین شگفتی تاریخ فوتبال ایران؛ صعود به مرحله بعد جام‌جهانی. جایی که اسپانیای رویایی و انگلیس بزرگ در سال 2014 از آن محروم ماندند اما شیران ایرانی تنها یک یاعلی فاصله دارند تا تحقق آن. بله، تنها یک گام تا رویا فاصله داریم و میدانیم شیران ما اهل این بیشه پرخطرند و می‌دانند شگفتی دور از دسترس نیست. باری راهی طولانی را طی کرده‌ایم و تا خلق افتخاری ماندگار در تاریخ فوتبال ایران تنها یک قدم باقی مانده است.
سه سال و اندی پیش فوتبال ایران، پا در راهی طولانی گذاشت و اسبش را برای رسیدن به قله‌ای به ظاهر دست‌نیافتنی زین کرد. رکاب این اسب را همان روز به دست مردی سپردیم که می‌گفتند از بهترین‌هاست و بود. حقا که بود. سه سال و اندی پیش، راهی را شروع کردیم که بسیار دشوار بود. آنقدر سخت که بارها از رسیدن به مقصد ناامید شدیم و باز با کورسویی در دوردست امید در ما جان می‌گرفت و از جا برمی‌خاستیم و ادامه دادیم. در میانه راه برخی تاب نیاوردند و راه آمده را برگشتند اما آنها که ماندند، مردانه ماندند و جنگیدند. با سختی‌ها، کمبودها، نداری‌ها و سنگ‌پرانی‌ها مبارزه کردند و راه را به انتها رساندند. حالا اینجاییم. در یک قدمی فتح رویای‌مان. یک قدم آن طرف‌تر اتفاقی چشم‌انتظار ماست که فوتبال پیر ایران سال‌هاست آرزویش را دارد. تیم ملی فوتبال ایران، تیم ملی ما، آمد و آمد و آمد تا به اینجا رسید: صعود از مرحله گروهی جام‌جهانی فوتبال. البته اتفاقی نیست که آرزوی فوتبال ایران در سطح آن متوقف شود اما همین هدف به ظاهر معمولی سال‌ها به بزرگ‌ترین آرزوی‌مان تبدیل شده بود و حالا چیزی نمانده که این آرزو به خاطره‌ای بدل شود. فوتبال در خون مردم ما جاری است. آنقدر در زندگی مردم رخنه کرده که با باخت غرورانگیزش هم به خیابان می‌آیند و پایکوبی می‌کنند. ایران عادت کرده جشن‌هایش را در خرداد بگیرد؛ فتح سنگر آمریکا در خرداد 77، غلبه بر بحرین و صعود به جام جهانی 2006 در خرداد 84 و پیروزی باورنکردنی بر کره جنوبی و صعود به برزیل 2014 در خرداد 92 تنها گوشه‌ای از خردادهای پرخاطره فوتبال ماست اما امسال می‌خواهیم تیر تابستانی‌مان را خاطره‌دار کنیم.
ما می‌توانیم
امروز چهارشنبه 4 تیر1393 روزی است که باز هم مردم ایران می‌توانند عطر شادی را در خیابان‌های شهرشان بپاشند. کافی است این قدم آخر را بلندتر و مطمئن‌تر برداریم. این قدم آخرین گام برای رسیدن به نخستین هدف بزرگمان است و صد البته بعد از آنکه موفقیت را در آغوش گرفتیم، می‌رویم برای خلق حماسه‌ای دیگر و پرواز تا بلندترین قله‌ای که تاکنون پای فوتبال ایران به آن رسیده است. امروز ایران ما برابر بوسنی قرار می‌گیرد. حریف چهارشنبه ما تیمی است که با هزار امید به نخستین جام‌جهانی تاریخش قدم گذاشته بود اما غرور و بی‌تجربگی راه را بر موفقیت‌شان بست. سرمربی بوسنی همین چند روز پیش و قبل از آنکه فستیوال جام جهانی آغاز شود، گفته بود که جنگ صعود به مرحله بعدی جام، پس از آرژانتین بین تیم او و نیجریه است. «سوسیچ» حتی ما را به حساب نیاورد اما چهارشنبه در حالی تیمش را برابر ایران به صف می‌کند که بلیت بازگشت به خانه را برای او و تیمش رزرو کرده‌اند. اینجا دیگر مجال ارائه آمار و ارقام نیست. همین قدر کافی است که ایران تا به حال قافیه را به بوسنی نباخته است. هر چه بوده برد ما بوده و این بار هم چیزی جز این نخواهد بود. اکنون زمان افسوس خوردن هم نیست. اگر آن «دو دقیقه کشنده» نبود، «مسی» نبود و سوت داور هم «خاموش» نبود و «بخت با ما یار» بود... دیگر فایده ندارد و اصلا فکر کردن به آنها لزومی ندارد. ایران ما چهارشنبه برنده از زمین بیرون می‌آید؛ همان طور که تاکنون برنده بوده است، صعود یا حذف، هر نتیجه‌ای که چهارشنبه شب رقم بخورد، یک «ایران» به «افتخارآفرینانش» می‌بالد.اینجا ایستگاه آخر نیست اما می‌تواند پایان انتظاری چندین‌ساله باشد. تیم ملی فوتبال ایران در سومین دیدارش در جام‌جهانی 2014 برزیل باید برابر مردانی از قلب اروپای شرقی، از بازمانده‌های یوگسلاوی صف‌آرایی کند. مردان بوسنیایی که وداع زودهنگامی از جام داشته‌اند، فقط برای حفظ آبرو می‌جنگند و آنقدر انگیزه دارند که اگر غفلت کنیم، آرزوی‌مان را می‌ربایند و گل یأس تقدیم‌مان می‌کنند. ایران تاکنون در دیدارهایش با بوسنی بازنده نبوده، هرچند 2 تیم تاکنون دیداری در این سطح مهم، حیاتی و تاریخی با هم نداشته‌اند. یک 90 دقیقه دیگر هم با تیم ملی ایران همراهیم، 90 دقیقه‌ای که می‌تواند آخرین دقایق حضورمان در برزیل 2014 نباشد. صعود به یک‌هشتم نهایی جام‌جهانی، انتهای آرزوی ایرانیان نیست اما شروعی بر پرواز شاهین فوتبال ایران در آسمان موفقیت و مجالی برای جهش این یوزپلنگ آسیایی برای فتح بلندترین قله‌های دست‌یافتنی است؛ همه منتظریم و امیدوار که چند ساعت دیگر، این آرزو به خاطره‌ای تعریف‌کردنی و شیرین تبدیل شود. بازیکنان تیم ملی را می‌گوییم، این نام‌ها را به خاطر بسپارید، تاریخ از آنها به نیکی یاد خواهد کرد. تیم ملی ایران برای صعود به مرحله بعدی علاوه بر اینکه باید برابر بوسنی به برتری دست یابد، باید منتظر شکست نیجریه برابر آرژانتین هم باشد.
مسی مغضوب شنبه، محبوب چهارشنبه
لیونل مسی بعد از گلزنی مقابل ایرانی‌ها بدترین الفاظ را در فضای مجازی از سوی هواداران احساسی تیم ملی شنید. انگار او با گلزنی برای تیم ملی کشورش خبط بزرگی کرده باشد به یکباره دوباره مغضوب جمع کثیری از دوستداران تیم ملی ایران شد و دوباره بی‌دلیل مورد هجمه قرار گرفت. انگار که او باید به تیم خودشان گل می‌زد تا محبوب بماند و به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن کاری که او در دیدار با تیم ایران انجام داد با الفاظ خارج از ادب و فرهنگ اصیل ایرانی پاسخ داده شد که بی‌شک در هیچ جای دنیا نمونه‌‌اش را سراغ نداریم. با این حال همین لئو مسی مغضوب شنبه‌شب ایرانی‌ها می‌تواند محبوب چهارشنبه‌شب‌مان باشد. حالا همه از برد تیم ملی مقابل بوسنی حرف می‌زنند و اینکه استراتژی کی‌روش برای رسیدن به این مهم تغییر خواهد کرد یا نه. همه از توان بالای ملی‌پوشان می‌گویند و اینکه برد مقابل بوسنی امکان‌پذیر است و می‌شود امشب شاهد صعودی تاریخی به مرحله دوم جام جهانی باشیم. همه با امید از این صعود حرف می‌زنند و بازیکنان تیم ملی نیز با اعتماد به نفس لازم صعود را شدنی و ممکن می‌دانند اما همه خوب میدانیم که برای صعودکردن تمام سرنوشت‌مان دست خودمان نیست و با یک برد یک بر صفر و باخت یک بر صفر نیجریه باید دل به روی خوش سکه قرعه‌کشی ببندیم و خوش‌شانس باشیم. در این شرایط باید انتظار برد پرگل آرژانتین مقابل نیجریه را داشته باشیم و برای رقم خوردن این اتفاق دعا کنیم. در زمین فوتبال اما باید دل به هنرنمایی آرژانتینی‌ها ببندیم و چه کسی بهتر و توانا‌تر از لیونل مسی؟ مطمئنا مسی برای قرار گرفتن در کورس آقای گلی و اثبات توانایی‌های خودش برای این بازی هم انگیزه لازم را خواهد داشت و دوست دارد تعداد گل‌هایش را بیشتر کند. بدین ترتیب امشب ضمن تماشای بازی تیم ملی گوش‌مان به بازی همزمان گروه خواهد بود، هر گل لئو مسی به انیامایی که تا به حال گل نخورده می‌تواند شانس صعود تیم ملی را بیشتر کرده و البته لئو را بار دیگر نزد فوتبالدوستان ایرانی محبوب کند.