گروه بین‌الملل: از زمان بالاگرفتن حملات داعش، دولت و مقامات عراقی چندین بار از آمریکا خواسته‌اند با دخالت هوایی در خاک این کشور بحران تکفیری‌ها را کنترل کند و اخیرا پهپادهای آمریکایی عملیاتی را در موصل آغاز کرده‌اند اما شواهد اخیر در جنگ مشابه آمریکا با تروریسم در افغانستان ثابت می‌کند نیروی هوایی پنتاگون نتوانسته از پس نیروهای نامنظم چریکی و تروریستی مشابه طالبان یا داعش برآید. با آغاز سال 2014 یعنی سال خروج اکثر نیروهای خارجی از خاک افغانستان، مسؤولان سیاسی و نظامی آمریکا بشدت به تکاپو افتاده‌اند با انجام عملیات‌های ویژه علیه شبه‌‌نظامیان در خاک افغانستان و پاکستان بتوانند افکار عمومی دنیا را نسبت به ناکامی 13 ساله خود در منطقه تغییر دهند اما اوضاع طور دیگری پیش رفته است و فجایع غیرنظامی و دسته‌‌گل‌هایی که بویژه جنگنده بمبافکن اتمی ب-1 در جریان بمباران 5 سرباز آمریکایی به جای طالبان به آب داده است یکی از نشانه‌های افول استراتژی برتری هوایی آمریکاست که این ابرقدرت را در جنگ با نیروهای چریکی مثل طالبان، ناتوان ساخته و ناتو را در افغانستان زمینگیر کرده است. جت جنگنده استراتژیک «راک ول ب-1 لنسر» (اژدرفکن) در دهه 1980 در 100 فروند ساخته شد و یک بمبافکن رادارگریز با توان حمل سلاح اتمی است که با پایان یافتن جنگ سرد، 68 فروند آن برای کارکرد غیر‌اتمی مجهز شد، بویژه برای پرتاب بمب‌های خوشه‌ای، بمب‌های هدایت‌شونده جی‌پی‌اس و موشک‌های کروز. حدود 2 هفته پیش 5 تفنگدار اطلاعاتی ارتش آمریکا در عملیات علیه طالبان در ولایت «زابل» افغانستان کشته شدند اما پنتاگون تا امروز حاضر به افشای نام و درجه آنها نشده است. دلیل پنهانکاری دستگاه جنگی آمریکا این است که واقعه‌ای که به از دست رفتن جان 5 سرباز ایالات متحده در افغانستان انجامید در حقیقت نتیجه خودزنی بمبافکن اتمی آمریکایی است، بمب‌‌افکنی اتمی که نه بر اساس کاربرد غیرمتعارفش بلکه در عملیاتی با سازوکار کلاسیک به کار بسته شده است. همان زمان بلافاصله پس از مرگ سربازان ویژه آمریکا در زابل، رئیس پلیس این منطقه «غلام سخی روق لیوانی» به صراحت از ماهیت قتل سربازان آمریکایی و همرزم افغانشان با آتش یک هواپیمای آمریکایی پرده برداشت. واکنش سرهنگ «کریستوفر بلچر»، سخنگوی ارتش آمریکا در کابل که ضمن رد نکردن گزارش پلیس افغانستان از ارائه جزئیات در این باره اجتناب کرد، تایید می‌‌کرد گزارش مرگ 5 سرباز آمریکایی زیر «آتش خودی» (که در اصطلاح نظامی بلو آن بلو یا ماتم اندر ماتم خوانده می‌‌شود) در افغانستان معنی‌‌دارتر از آن است که در رسانه‌ها مطرح شده. بدین ترتیب وضع حمایت هوایی از نیروهای ناتو در افغانستان به یک ماتم اندر ماتم تبدیل شده است چرا که از زمان اشغال افغانستان توسط ناتو و متحدانش در سال 2001 چنین آمار مرگ و میر نظامیان خارجی در این کشور بر اثر خودزنی هوانیروز بی‌‌سابقه بوده است.