پنجشنبه روز سرنوشت‌سازی برای حسین رضازاده و فدراسیون تحت مدیریتش است. تقریبا یک سال از زمانی که حکم سرپرستی او به امضای علی سعیدلو رسید می‌گذرد، یک سال پر از فراز و نشیب. آنقدر حاشیه درست كردند که تحمل آن از تحمل وزنه‌هایی که رضازاده آنها را بالای سرش می‌برد بیشتر است. با این حال او ماند، تحمل کرد و علاوه بر این کاری کرد که ریشه دوپینگ از فدراسیون وزنه‌برداری ایران خشکانده شود. پنجشنبه روز سرنوشت‌سازی برای رضازاده است. آیا حکم سرپرستی او پس از گذشت این یک سال و چندی تبدیل به حکم ریاست می‌شود؟ خود رضازاده که به این قضیه خیلی خوش‌بین است. البته او برای 2 رقیب دیگرش هم شانس قائل می‌شود و می‌گوید که حسین برخواه و مهران آذری دوست و رفیقش هستند: «همه کسانی که فکر می‌کردند می‌توانند به پیشرفت وزنه‌برداری کمک کنند حق ثبت نام در مجمع انتخاباتی را داشتند و من خوشحالم از اینکه می‌بینم غیر از خودم نامزدهای دیگری هم در مجمع روز پنجشنبه حاضر خواهند بود. بدون شک خواست قلبی من و دیگر نامزدها بر این است که وزنه‌برداری همیشه پاک باشد و افتخارآفرین. تلاشی هم که در این مدت از من و همکارانم در فدراسیون و همین‌طور روسای محترم هیات‌های وزنه‌برداری برآمد فقط در راستای تحقق همین اهداف بود».
دارنده مدال طلای 2 المپیک سیدنی و آتن، پاکسازی وزنه‌برداری را شعار و هدف اصلی‌اش در لباس مدیریت می‌داند و می‌گوید: «برای من بیشتر از آنکه رکوردهای وزنه‌برداران مهم باشد پاک بودن آنها اهمیت دارد و خوشحالم از اینکه در این 14 ماهی که از حضور من در راس فدراسیون می‌گذرد هیچ ورزشکاری در بدنه تیم‌های ملی نبود که از مواد نیروزا استفاده کرده باشد. این موضوع وقتی ارزش پیدا می‌کند که بدانیم سالی که سپری شد یکی از پرمشغله‌ترین سال‌های وزنه‌برداری بود و وزنه‌برداران ما در مسابقات متعددی از جمله رقابت‌های قهرمانی جوانان جهان، المپیک نوجوانان سنگاپور، رقابت‌های قهرمانی بزرگسالان جهان و بازی‌های آسیایی گوانگجو شرکت کردند و اتفاقا در همه این رقابت‌ها صاحب گردن آویز طلا شدیم. در هر صورت حتی اگر قرار باشد از اعتبارم هزینه کنم، تا روز آخری که در فدراسیون وزنه‌برداری مسؤولیت داشته باشم، با قدرت و جدیت تمام برای پاکسازی و سلامتی این رشته ایستادگی می‌کنم و از تمام اهالی وزنه‌برداری و مسؤولان ورزش هم می‌خواهم که در این مسیر دشوار، یاریگر من و همکارانم در فدراسیون وزنه‌برداری باشند». رضازاده اما از روزهای سختی هم که در این یکساله بر او گذشته حرف می‌زند. روزهایی که در بدو ورود او به فدراسیون آسمانی تیره و تار داشته است:« زمانی که بنده به عنوان سرپرست فدراسیون انتخاب شدم فضای نسبتا تاریکی بر وزنه‌برداری سایه افکنده بود و من می‌دانستم کار کردن در این شرایط سخت و دشوار است. از طرفی معضل دوپینگ باعث ایجاد جو بی اعتمادی در این رشته ورزشی شده بود. از سوی دیگر عدم موفقیت وزنه‌برداران در عرصه‌های جهانی خود دستاویزی شده بود برای عده‌ای از منتقدان که بگویند درهای این فدراسیون را باید بست اما مگر می‌شد چشم‌ها را روی این همه استعداد ناب بست و وزنه‌برداران مشتاق و علاقه‌مند را از رسیدن به سکوی جهانی و آسیایی محروم کرد؟ به همین خاطر از همان روز 28 آذر سال 88 که با حکم دکتر سعیدلو به عنوان سرپرست فدراسیون وزنه‌برداری قبول مسؤولیت کردم به چیزی جز انجام خدمت صادقانه در راه اعتلای وزنه‌برداری فکر نکردم و مطمئن بودم بازگرداندن اعتبار از دست رفته وزنه‌برداری ایران در عرصه بین‌المللی دور از دسترس نخواهد بود». سرپرست فدراسیون وزنه‌برداری این را می‌گوید و ادامه می‌دهد: «انتقادهای زیادی را در این مدت شنیدم، انتقادهایی که برخی از آنها سازنده بود و برخی دیگر صرفا برای تخریب شخصیت من مطرح شد. در این میان همواره انتقادات دلسوزانه را مورد توجه قرار دادم و در تقابل با انتقادات مغرضانه و توهین‌ها هیچگاه در مقام پاسخگویی برنیامدم، چون می‌دانستم عاقبت کار چیزی جز به حاشیه رفتن وزنه‌برداری نخواهد بود».