مقابل هم قراردادن کاشانی و بوقچی‌ها

آیا به راستی در اواسط روز چهارشنبه هفته قبل، دایی از یک بوقچی آن هم در ساختمان باشگاه پرسپولیس مشت خورده بود؟ شخصی که گفته می‌شود با سرمربی قرمزها درگیر شده است مصاحبه کرده و هرگونه چالش و حتی ضرب و شتمی را تکذیب کرده است اما علی دایی پس از برد مقابل فولاد رودرروی خبرنگاران نشست و بر خلاف انتظار همگان، بدون هیچ کم و کاستی خبر درگیری و حتی مشت خوردنش را تایید کرد. او می‌توانست در این باره هیچ حرفی نزند تا ماجرا خیلی ساده فیصله پیدا کند اما چنین نکرد تا جو جدیدی را برای مدیرعامل باشگاه پدید آورد؛ وضعیتی که کاشانی آن را دوست ندارد اما لاجرم در بطن موضوع قرار گرفته است. دایی در پاسخ به نخستین سوال که آیا شما واقعا از یک بوقچی مشت خورده‌اید؟ گفت: من قبول دارم که این اتفاق افتاد و آن را انکار نمی‌کنم. بعضی‌ها می‌خواستند این مساله را ماستمالی کنند اما این بار اول نیست که در باشگاه از این اتفاقات می‌افتد اما حیف باشگاهی مانند پرسپولیس است که با این عظمت باید شاهد حضور این افراد در خود باشد، افرادی که نمی‌دانم اسم‌شان را چه بگذارم و نمی‌دانم چرا این کارها را می‌کنند. بله، آن فردزمانی که من مشغول حرف زدن با آقای کاشانی بودم و آمادگی درگیری نداشتم یک مشت هم به صورت من حواله کرد. دایی در کنفرانس جمعه شب این بار نه از گالیور حرف زد و نه قصه ماجراهای پینوکیو را تعریف کرد. او اما از حوادثی گفت که به حادثه‌های سریال سندباد شبیه است! شهریار عاقلانه و در آرامش توپ را به زمین حبیب کاشانی انداخت تا از این به بعد همگان منتظر پابه توپ شدن سرپرست باشگاه پرسپولیس باشند. او خود را دوستدار پرسپولیس و کاشانی دانست و از وی خواست اگر 10 درصد این دوست داشتن را دارد وارد ماجرا شود. سرمربی پرسپولیس هم مثل بسیاری از اهالی فوتبال ما نکات مبهم و ناگفته داشته که لازم ندیده آنها را باز کند که از آن جمله می‌توان به اتفاقات اردوی تیم ملی در امارات اشاره کرد که در دوران مربیگری او رخ داد و دایی در برنامه 90 گفت: ترجیح می‌دهم آن را نشکافم. (ماجرای خروج شبانه 2 لژیونر معروف که نزدیک سحر به اردوی تیم بازگشتند.) اینکه حالا او تصمیم گرفته سیاست ماست مالیزاسیون رایج در باشگاه‌های ایرانی را زیرسوال ببرد وآشکارا از مشت خوردنش سخن براند، اتفاق کمی نیست. کسی که روزی در اردوی تیم ملی با رضا شاهرودی درگیر شد و هنوز «کله» مالدینی وطنی را دست کم تایید نمی‌کند و این در حالی است که آن اتفاق علنی شواهد متعددی داشت یا هم اویی که نمی‌گوید روزی در هواپیمای تیم ملی چون در ردیف جلو نشسته بود، با مشت احمدرضا عابدزاده ناچارشد کسوت را رعایت کند و به صندلی‌های پشتی برود، حالا به راحتی از کتک خوردن خود در محیطی با کمترین شاهد می‌گوید و البته زاویه دید مخاطب را به نکات ظریفی اشارت می‌دهد. «در حالی که با کاشانی در حال صحبت بودم.» این جمله کلیدی یادآور رفتارهای فنی او است. مهاجمی که تصور می‌شد پاس دادن را بلد نیست و تنها چارچوب شناس قابلی به حساب می‌آید در کارنامه‌اش پاس به خداداد در برابراسترالیا و مهدوی‌کیا در بازی با آمریکا را دارد. این جمله او و انداختن توپ به زمین حاج حبیب هت‌تریک دایی در پاس‌های طلایی است. دایی از مدارای کاشانی گلایه می‌کند و می‌پرسد: چرا بوقچی‌ها مقابل دفتر کارم، منزلم یا مغازه‌هایم دعوا نمی‌کنند؟ نه این است که باشگاه را محیط امنی برای تخلف خود می‌دانند؟ این مصاحبه دایی را باید حساب شده‌ترین گفت‌وگوی رسانه‌ای او پنداشت که جزء به جزء کلامش را با مفهوم واضح و پیام آشکار بر زبان آورد. حتی آنجایی که از احتمال حضور هواداران خاص خودش می‌گوید که سکوها و راه پله‌ها را پر می‌کنند بازهم مرزبندی‌های بعدی‌اش را نشان می‌دهد.

حالا همه چشم‌ها به کاشانی است، کسی که مقابل دیدگانش، سرمربی تیمش را کتک زده‌اند. او با پاس طلایی دایی چه می‌کند؟