طناز احدی‌مقدم :
شاید فوتبال در هیچ‌جا به اندازه کشور‌های عربی در خاورمیانه و شمال آفریقا اهمیت نداشته باشد؛ ورزشی که یک سرگرمی کامل، فاقد جنسیت و با دسترسی و توجه جهانی است که اغلب قبیله‌های مخالف را به نزاع وامی‌دارد و می‌تواند دیکتاتورهای محلی در سراسر جهان را که از فوتبال برای کسب اعتبار و شهرت مثبت استفاده می‌کنند به انقراض نزدیک کند. هیچ چیز به اندازه فوتبال نمی‌تواند یک جوان اهل خاورمیانه یا آفریقا را غرق شادی و هیجان کند و به همین دلیل است که در دیدار 2 باشگاه بزرگ لیبی بیش از یکصد هزار هوادار راهی ورزشگاه می‌شوند تا عشق و علاقه به فوتبال را نشان دهند؛ تنها محلی که می‌توانی راحت حرف بزنی و اظهارنظری داشته باشی. می‌گویند در این مناطق می‌توانی معترضان را در ورزشگاه‌ها ببینی درست مانند دیداری که در سال 1996 در شهر طرابلس برگزار شد و زمانی که داور یک پنالتی مشکوک به سود تیمی که پسران قذافی از آن حمایت می‌کردند، گرفت شورش آغاز شد و هواداران حاضر شروع به شعار دادن علیه قذافی کردند؛ اعتراضی که کشته‌هایی به همراه آورد و به این دلیل که در یک دیدار فوتبال روی می‌داد مستقیم از تلویزیون پخش و عمق فاجعه و نارضایتی مردم از قذافی مشخص شد. از آن به بعد فوتبال برای مردم لیبی جذابیت سیاسی پیدا کرد و راهی برای حضور یکی از پسران سرهنگ قذافی به فوتبال باز کرد.
الاغ شماره 10
سعد قذافی یکی از طرفداران فوتبال در جهان سیاست به شمار می‌رود؛ هواداری که سعی کرد با پرداخت پول و هزینه‌های هنگفت از جمله آوردن درآمد نفت به فوتبال خود را در این دنیای بزرگ مشهور کند اما هرگز موفق نشد زیرا پشتیبانی و نفوذ سیاسیون در ورزش بویژه ورزش فوتبال تاثیری عکس داشته و بیشتر آنان را متنفر نشان داده تا موفق. سعد قذافی با وجود اینکه سال‌های ابتدای جوانی را پشت سر گذاشته بود یکباره حس علاقه به فوتبال در او شکل تازه‌ای گرفت و با توجه به ثروت خانواده حضور در صحنه فوتبال را برگزید تا از این راه چهره مثبتی به دست بیاورد؛ چهره‌ای که هرگز موفق به کسب آن نشد. حضور و ورود او به فوتبال از ابتدای دهه 90 شروع شد، برای چند صباحی در میان تیم‌های مشهور و پیروز آن دهه ایتالیا سرک کشید و در این میان راهی مدرسه فوتبال یوونتوس و لاتزیو شد تا تحت آموزش قرار بگیرد. به این ترتیب زندگی در ایتالیا برای او آغاز و این زمینه‌ای شد تا او در فوتبال سرزمین چکمه‌ای حضور پیدا کند. پس از مدتی که آموزش دید و در حالی که به سن 27 سالگی می‌رسید و هیچ تجربه مدیریتی نداشت، به عنوان رئیس فدارسیون فوتبال لیبی انتخاب شد و با روابطی که داشت یک مربی خصوصی برای خود گرفت و بدون هیچ سابقه بازی حرفه‌ای فوتبال به تیم الاهلی لیبی پیوست و به عنوان مهاجم در این تیم بازی کرد اما در میان تعجب و با نفوذ و سوءاستفاده از قدرت سریعا نیز به تیم ملی کشورش راه یافت و بازوبند کاپیتانی این تیم را بر بازو بست! تیمی که زیر نظر کارلوس بیلاردو و بن جانسن تمرین داده می‌شد. این زمینه‌ای شد تا او به زندگی فوتبالی خود ادامه دهد و پس از آن برای 2 فصل نیز با پیراهن تیم الاتحاد لیبی به میدان رفت اما کیفیت و تکنیک سعد قذافی به اندازه‌ای پایین بود که نمی‌شود آن را توضیح داد، شاید تنها انتشار یک ویدئوی عجیب و خنده‌دار که نشان می‌داد مدافعان حریف به طرز مضحکی از برابر توپ فرار می‌کنند تا به او اجازه دهند به توپ ضربه‌ای بزند و شوتی به سمت دروازه آنها داشته باشد، بتواند بیانگر ضعف تکنیکی او باشد. البته مخالفان قذافی که فرصتی به دست آورده بودند در دیدارهای تیم قذافی راهی ورزشگاه می‌شدند تا با خیالی راحت یکی از اعضای خانواده قذافی را مسخره کنند. این گروه یک بار در یک حرکت الاغی را با پوشاندن پیراهن شماره 10 راهی میدان کردند که نشانه سعد قذافی بود. با این حال برخی نیز او را ارزشمندترین بازیکن کشور می‌دانستند.
یوونتوسی‌ها به او راه ندادند
در این زمان سعد به فعالیت‌های خود در فوتبال ایتالیا نیز توجه داشت و سعی کرد به باشگاه‌های بزرگ این کشور نزدیک شود و سرمایهگذاریهای بزرگی انجام دهد، به این ترتیب و با نفوذی که در فدراسیون فوتبال ایتالیا داشت مسؤولان فدارسیون را مجاب کرد در سال 2002 فینال رقابت‌های سوپرکوپای کشور که میان یوونتوس و پارما برگزار می‌شد را به لیبی منتقل کند و در استادیوم تریپولی لیبی میزبان این 2 تیم ایتالیایی باشد؛ دیداری که با 2 گل دل‌پیرو در برابر تک‌گل دی‌وایو به سود یوونتوس تمام شد اما این پایان کار سعد نبود بلکه تازه شروعی برای او محسوب می‌شد. او سریعا خواهان حضور در ترکیب یووه شد که با مخالفت شدید سران و مدیران یوونتوس مواجه شد. این مخالفت از سوی یوونتوسی‌ها کاملا موجه و شفاف بود زیرا آنها حاضر به حضور یک مهره سیاسی در ترکیب خود نبودند و با توجه به چهره سیاه خانواده قذافی با پاسخ منفی راه حضورش به این باشگاه بزرگ را بستند، از سوی دیگر او یک فوتبالیست حرفه‌ای محسوب نمی‌شد و تیمی حاضر به خریدش نبود.
پسر دیکتاتور در پروجا
سعد تنها با نفوذ سیاست به این رشته راه یافته بود اما او که می‌خواست عنوان نخستین فوتبالیست لیبی در سری A را از آن خود کند، به گائوچی مدیر باشگاه پروجا پول داد تا در سن 30 سالگی به این تیم بپیوندد، هر چند تنها در یک بازی با پیراهن این باشگاه به میدان رفت که البته آن دیدار نیز برابر یووه بود زیرا می‌خواست انتقام خود را از مدیرانی که به او اجازه حضور در ترکیب و مجموعه یوونتوس را نداده بودند، بگیرد. سیاهی حضور قذافی در فوتبال زمانی بیشتر می‌شود که در دیدار پروجا برابر رجینا زمانی که روی نیمکت دوخته شده بود تحت آزمایش دوپینگ قرار گرفت و پاسخ آزمایش دوپینگ او مثبت اعلام و سعد با محرومیت 3 ماهه مواجه شد تا ثابت شود او قدرت تبدیل شدن به یک فوتبالیست را نداشته و ندارد و تنها با پول و حمایت خانواده راهی این میدان سخت اما محبوب شده است. پس از 2 فصل حضور در پروجا و برگزاری تنها یک بازی این بار در حالی که 32 سال داشت به اودینزه دیگر تیم ایتالیا پیوست. البته این بار نیز به مسؤولان باشگاه برای استخدامش پول پرداخت کرده بود. در ابتدا به نظر می‌رسيد شرایطش نسبت به قبل بهتر شده و نامش در فهرست بازیکنان اودینزه برای حضور در لیگ قهرمانان اروپا قرار گرفت اما در این تیم نیز تنها 10دقیقه بازی کرد؛ دیداری برابر کالیاری در آخرین بازی فصل که مطمئنا نمی‌تواند آمار قابل توجهی محسوب شود. با وجود ناکامی و عدم حضور در ترکیب تیم توسط مربیان او در فصل 2007-2006 با امید اینکه شاید روزی به میدان برود به تیم سمپدوریا پیوست که البته در این تیم حتی همان یک بازی‌ای که با پیراهن پروجا انجام داده بود و آن 10دقیقه بازی با اودینزه را نیز تجربه نکرد تا پرونده حضور سعد در فوتبال ایتالیا با حضور یکصد دقیقه‌ای بسته شود؛ حضوری که هیچ شباهتی به حضور یک فوتبالیست در میادین فوتبال نداشت و ناکامی یک فرد سیاسی را در فوتبال ثابت کرد و نشان داد کسی که برخلاف عرف معمول به جای گرفتن دستمزد برای استخدام در باشگاهی به آن باشگاه پول می‌پردازد تا به عضویت آن تیم درآید، موفق نیست زیرا این تکنیک و علاقه بازیکن است که از او بازیکن می‌سازد نه پول نفتی که او با خود به باشگاه آورده است. سعد با پرداخت پول به باشگاه‌های متعدد تنها به افزایش سرمایه‌های این باشگاه‌ها کمک کرد و برای خود افتخاری کسب نکرد زیرا استعدادی در فوتبال نداشت و تنها برای سوءاستفاده از این ورزش محبوب و مردمی قدم به آن گذاشته بود. او در این مدت هزینه‌های زیادی کرد و یک بار نیز به دلیل عدم پرداخت و تسویه‌حساب هتل محل اقامتش که مدت زیادی در آن اقامت داشت و میزبان دوستان و آشنایان زیادی بود از سوی دادگاهی در ایتالیا به پرداخت مبلغ 392 هزار یورو محکوم شد. البته حضور سعد در ایتالیا تنها به فوتبال خلاصه نمی‌شود، او در شرکت‌های نفتی سرمایهگذاریهای بسیاری کرده و در تجارت نیز حضوری پررنگ داشت.