دیکتاتورها مدت‌هاست به دام فوتبال افتاده‌اند، برای آنها فوتبال فراتر از یک سرگرمی است. در اینجا می‌توان به جامعه عراق در زمان دیکتاتوری صدام ملعون اشاره کرد. خانواده صدام به ورزش علاقه شدیدی داشتند.هر آوریل به مناسبت جشن تولد صدام، بازی‌های «المپیک صدام» برگزار می‌شد اما رئیس‌جمهور عراق بیشتر مسائل مربوط به ورزش را به پسرش عدی واگذار کرد؛ تلفیقی از یک عیاش و شکنجه‌گر که به خاطر حمله‌ای از سوی مخالفانش در 1996 فلج شد. در هیچ کشور دیگری نمی‌توان شخصی مانند عدی پیدا کرد. او رئیس فدراسیون فوتبال عراق و کمیته المپیک این کشور بود و در عین حال زندانی در ساختمان کمیته ملی المپیک داشت که در آن ورزشکارانی که نتایج لازم را نمی‌گرفتند، شکنجه می‌داد. یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال را در دوره او پس از ضربه‌هایی که به کف پایش زدند در محفظه‌ای از فاضلاب قرار دادند تا زخم‌هایش عفونت کند. به‌طور مثال عصام تامرالدیوان، بازیکن سابق تیم ملی والیبال عراق که حالا در آمریکا زندگی می‌کند عنوان کرده بود فهرستی شامل 52 ورزشکار در اختیار دارد که به دست خانواده صدام کشته شده‌اند.
حیوان خونخوار و جام‌جهانی 86
رد پای پسر دیکتاتور سابق عراق در جام جهانی 1986 مکزیک یکی دیگر از نکاتی است که می‌تواند خوی حیوانی این ملعون را آشکار کند. به همین خاطر ماهنامه معتبر «Four Four Two» نقبی به جام‌جهانی مکزیکوسیتی زده و به ما نشان می‌دهد که چگونه عدی با روش‌های غیرانسانی زمام فوتبال عراق را به دست می‌گرفت.
در اینجا نویسنده مطلب اینگونه آغاز می‌کند: تیم ملی فوتبال عراق زمانی پایش به جام‌جهانی مکزیک باز شد که صدای نفس‌های دیکتاتور آن زمان کشورش یعنی صدام پشت گوشش قرار داشت! یا حتی از آن بدتر زمام تیم به دست عدی پسر خونخوار
(Blood Thirsty) دیکتاتور بزرگ افتاده بود. یکی از بازیکنان آنوقت تیم عراق فاش کرده بود که پسر صدام قبل از شروع رقابت‌های جام‌جهانی تمام اعضای تیم را به طرز وحشتناکی به انواع و اقسام شکنجه‌ها تهدید کرد. او به بازیکنان گفته بود اگر نتوانند در جام‌جهانی نتیجه قابل قبولی بگیرند به خط مقدم نبرد علیه ایران فرستاده خواهند شد! حتی زمانی که تیم عراق قرار بود با یک تیم آماتور از باشگاه‌های برزیل قبل از جام‌جهانی بازی دوستانه‌ای انجام دهد، عدی از بازیکنان خواسته بود به هر قیمتی شده پیروز شوند. یکی از بازیکنان آن زمان عراق در این باره می‌گوید: «او از ما خواسته عجیبی داشت! عدی به بازیکنان عراق می‌گفت تفاوت شما با بازیکنان برزیلی در چیست؟ شما کفش‌های آدیداس می‌پوشید و آنها هم همین کفش‌ها را دارند! اما واقعا این قیاس خیلی مسخره بود. ما آن بازی را 3 بر یک شکست خوردیم». اما به نظر می‌رسید جام‌جهانی 86 برای پسر دیکتاتور معدوم اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا علاوه بر تهدیدهایی که گفته شد، او عملا بازیکنان عراق را به مرگ تهدید کرده بود. واقعا فکر می‌کنید فاصله فوتبال عراق با استانداردهای جهان در آن زمان تا چه اندازه‌ای بوده است؟ عراق هر 3 دیدار خود در مرحله گروهی را با شکست پشت سر گذاشت و در مجموع 3 بازی توانست تنها یک گل به ثمر برساند.
منبع: Four Four Two
فوتبال جهانی، مبارزه جهانی، نوشته سایمون کوپر
یحیی، بدل عدی از جنایات پسر دیکتاتور می‌گوید
بوکس یعنی این
عدی حسین پسر صدام از سال 1984 رئیس کمیته بین‌المللی المپیک بود که برای او نیز شخصی را به عنوان بدل انتخاب کرده بودند. مرد بخت‌برگشته‌ای به نام یحیی که مجبور بود به جای عدی در مراسم خوشامدگویی و برخورد با ورزشکاران شرکت کند. از وظایف یحیی، رسیدگی به ورزش عراق و مسائل پیرامون آن و دیگر موارد بود. مقامات رسمی و عالیرتبه عراقی برای حفظ جان عدی و وسیع‌تر کردن دامنه عمل او، همگی با هم تصمیم به جایگزین کردن فردی با خصوصیت وی کردند. یحیی شاهد بسیاری از اعمال و رفتارهای
جنایتکارانه عدی بوده و حتی با وی نیز همکاری کرده است. او فاش کرد که پس از هجوم عراق به کویت در سال 1990، آنها به نفع خودشان از شرایط موجود سوءاستفاده کردند. یحیی براین نکته نیز اشاره داشت که در طول مدت خدمتش از اکتبر1987، شاهد شکنجه شدن حداقل بیش از 10 ورزشکار بوده است، او در دسامبر 1991 از عراق فرار کرد. عدی به‌خاطر بی‌پروایی، بی‌تفاوتی و عدم توجه نسبت به خشونت و بی‌رحمی از شهرت بسیاری برخوردار بود. درسال 1989 هنگامی که تیم بوکس عراق از سری مسابقاتی که در کشورهای حوزه خلیج‌فارس برگزار شده بود
باز می‌گشت، عدی که به خاطر نتیجه یکی از مسابقات بسیار عصبانی و ناراحت بود، یحیی را فرا خواند و ضمن توبیخ وی با فریاد و سرزنش‌های پیاپی، او را از صندلی خود بلند کرد و سپس با مشت به صورت او کوبید و گفت: بوکس یعنی این! آنگاه با باتوم برقی خود بر سر و شکم او ضربات سنگین و شوک داری را وارد آورده و اضافه کرد: بار دیگر باید با این روش با ورزشکارخطاکار برخورد کند. آنگاه همه موهای سر او را تراشید (کاری را که معمولا با ورزشکاران انجام می‌داد) و وی را به زندانی که در طبقه اول مرکز نظارت و فرماندهی کمیته المپیک قرار داشت، انداخت.