فوتبال ایتالیا این روزها دوران خاکستری‌اش را سپری می‌کند، انگار در کالچو همیشه ماه نوامبر است. از همه مهم‌تر کم شدن سهمیه فوتبال ایتالیا در لیگ قهرمانان اروپا در سال 2012 از 4 سهمیه به 3 نگرانی‌های فراوانی را معطوف به فوتبال سرزمین چکمه‌ای می‌کند. از سوی دیگر بازیکنان شاغل در کالچو درست مثل کارگران حزب سوسیالیست بارها خواسته‌اند دست به اعتصاب بزنند و برگزاری بازی‌ها را به تاخیر بیندازند. واقعا فکر می‌کنید چه بلایی بر سر لیگی آمده که روزگاری بهترین ستارههای دهه نود را در خود می‌دید. حتی اگر قرار باشد دلایل ناکامی آتزوری‌ها در جام جهانی آفریقای جنوبی را بررسی کنیم باز هم سر نخ این ماجرا به بیماری کالچو می‌رسد. «تب» کالچو بالا رفته و آنها از لحاظ مالی و دستمزد بازیکنان به تنگنا رسیده‌اند. فوتبال ایتالیا احتیاج به یک انقلاب فرهنگی دارد، حلقه مفقوده‌ای که به وضوح نمایان است.
انقلاب فرهنگی
فوتبال ایتالیا احتیاج به یک انقلاب فرهنگی دارد، بزرگ‌ترین رویدادی که می‌تواند ساختار فوتبال آنها را زیرورو کند. در این میان کالچو بدون شک قربانی بازی‌های سیاسی شد. تاثیرات حزب‌های مختلف در فوتبال ایتالیا و تخصیص دادن بودجه‌ای نامناسب برای پرورش استعدادهای جوان سبب شد تا فوتبال ایتالیا سیری نزولی داشته باشد. یکی از همین تاثیرات شگرف کم شدن سهمیه ایتالیا در لیگ قهرمان اروپا و واگذاری این سهم به فوتبال آلمان است. اگر قرار باشد کمی در این بحث دقیق شویم می‌فهمیم فاصله فوتبال آلمان و ایتالیا چند سالی است آنقدر زیاد شده که حتی در رده‌بندی‌های مختلف ایتالیایی‌ها چیزی حدود 10 پله از ژرمن‌ها عقب‌تر هستند. پس بی‌دلیل نیست که اتحادیه فوتبال ایتالیا سهمیه‌ای را از آنها کم می‌کند و به فوتبال آلمان اضافه. شاید خیلی‌ها بگویند اینترمیلان نماینده فوتبال ایتالیا بود که توانست فاتح لیگ قهرمانان شود ولی واقعا فکر می‌کنید این مساله می‌تواند متر و معیاری مناسب باشد؟ پس تکلیف ورزشگاه‌های غیراستاندارد که از دهه 90 دست نخورده باقی مانده چه می‌شود؟ تکلیف فقدان ستاره‌هایی که دیگر نمی‌خواهند در فوتبال ایتالیا بازی کنند چه؟ آیا تا به حال به این مساله فکر کرده‌اید چرا ستارههای قاره سبز تمایل بیشتری به فوتبال اسپانیا یا انگلیس دارند؟ دستمزدها در کالچو آنقدر پایین است که کمتر ستاره‌ای را می‌توانید پیدا کنید که علاقه‌مند باشد عمر حرفه‌ای‌اش را در سرزمین چکمه‌ای سپری کند.
استعدادهای جوان به هدر می‌روند
یکی از اصلی‌ترین فاکتورهای موفقیت یک تیم ملی داشتن لیگی قوی است فوتبال پایه و آکادمی‌ها همراه ساختار منظم لیگ می‌تواند تیم ملی فوتبال یک کشور را در عرصه‌های جهانی به موفقیت برساند. البته باید به این نکته اشاره کرد که استفاده از جوانان و استعدادهای آکادمی‌ها می‌تواند زیرساخت‌های فوتبال یک کشور را متحول کند. ولی اگر قرار باشد در تیم‌های باشگاهی به بازیکنان جوان بها داده نشود این مساله با مشکل روبه‌رو خواهد شد. به طور مثال در فوتبال ایتالیا بازیکنان زیر 18 سال نمی‌توانند با تیم‌های بزرگسال قرارداد امضا کنند! یکی از همین نمونه‌ها ماکدا بود که به دلیل این قانون خیلی زود استعدادیاب‌های منچستریونایتد او را شکار کردند. در اینجا باید به این نکته اشاره کرد که دیگر استعدادهای جوان نیز در کالچو به این سرنوشت دچار می‌شوند. نزدیک به ۲ دهه از تصویب و اجراى قانون بوسمن مى‌گذرد. قانونى که استفاده بى‌حد و حصر از بازیکنان خارجى در لیگ‌هاى اروپایى را به همراه داشت. پیش از این هر تیم مجاز بود تنها از 3 بازیکن خارجى در ترکیب خود استفاده کند اما اجراى این قانون و ورود سیل‌آساى بازیکنان خارجى به تیم‌هاى اروپایى، جا را براى رشد استعدادهاى بومى این کشورها تنگ کرد. مقایسه 3 قهرمان فوتبال اروپا از میان باشگاه‌هاى ایتالیایى این مساله را به خوبى آشکار مى‌کند. یوونتوس در سال 1996، میلان در سال 2003 و اینتر در سال 2010 قهرمان جام باشگاه‌هاى اروپا موسوم به لیگ قهرمانان شدند. بیشتر ستاره‌ها و بازیکنان تاثیرگذار 2 تیم یوونتوس و میلان بازیکنان ایتالیایى بودند که به تقویت تیم ملى این کشور کمک زیادى کرد اما قهرمانى اینتر در سال 2010 در شرایطى به ثمر رسید که در ترکیب 11نفره این تیم در فینال مسابقات حتى یک بازیکن ایتالیایى وجود نداشت. قهرمان سه‌گانه جام حذفى و سرى Aایتالیا و همچنین لیگ قهرمانان اروپا نتوانست حتى یک بازیکن به تیم ملى بدهد و در فهرست 23نفره ایتالیا براى حضور در جام‌جهانى بازیکنى از اینتر حاضر نبود. بیشتر بازیکنان تیم ملى از تیم‌هاى متوسط فوتبال ایتالیا انتخاب شدند که نتوانستند کارآیى لازم را ارائه دهند. در مقایسه با ایتالیا تیمى همچون اسپانیا حاضر بود که ستون فقرات این تیم در جام‌جهانى را بازیکنان آماده بارسلونا و رئال‌مادرید تشکیل دادند که در نهایت به قهرمانى این تیم در جام‌جهانى منجر شد.