عطش 6 ساله آرسنال برای قهرمانی با از دست دادن جام کارلینگ، دومین جام حذفی معتبر بریتانیا، بیشتر از قبل شد. توپچی‌ها که با شکست دادن بارسلونا در لیگ قهرمانان و دوام آوردن در کورس قهرمانی لیگ برتر به دنبال پایه‌گذاری فصلی رویایی بودند، خیلی زودتر از آنچه که تصور می‌شد رویاها را بر باد رفته دیدند تا ثابت شود حسرت قهرمانی شاگردان آرسن‌ونگر را باید در نوعی عدم خودباوری جمعی جست‌وجو کرد.
«اوبافمی مارتینز» مهاجم فراموش شده نیجریه‌ای در حالی که در بیرمنگام،تیم ته‌جدولی لیگ برتر کاملا از یادها رفته بود، یکشنبه‌شب در فینال جام کارلینگ نام خود را برای همیشه در فوتبال جزیره ماندگار کرد و ردپایی به مراتب پررنگ‌تر از حضور توام با دوپینگ در اینترمیلان یا بدرفتاری‌هایش در نیوکاسل به یادگار گذاشت. این یادگاری گلی است که همیشه در خاطر هواداران جنوب شرقی انگلستان می‌ماند. مارتینز در دقیقه 89 فینال ویمبلی به دنبال تداخل وحشتناک 2 لهستانی‌تبار، «ووژیچ اسژشنی» و «لورن کوژشینلی»، دروازه‌بان و مدافع آرسنال گل دوم و پیروزی‌بخش بیرمنگام را درون دروازه حریف کاشت و این تیر خلاص به امیدهای ونگر برای کسب نخستین جام، هر چند کوچک، پس از 6 سال بود. بدون شک آبی‌های بیرمنگام شایسته پیروزی در فینال بودند، فینالی که در آن آرسنال 2 چهره کلیدی‌اش کاپیتان سسک فابرگاس و بال راست تئو وولکات را همراه نداشت. گلزنی را هم آبی‌ها با گل نیکولا زیگیچ مهاجم بلندبالای صرب در دقیقه 28 آغاز کردند که توپچی‌ها بلافاصله با گل دقیقه 34 فان‌پرسی بازگشتند اما در ادامه سرخ‌های لندنی نتوانستند از مالکیت عمده‌شان بر توپ بهره‌ای ببرند و سرانجام این اشتباه کشنده 2 لهستانی‌شان در انتهای زمین بود که میدلندی (لقب بیرمنگام) را مستقیما به جام اینترتوتوی اروپا فرستاد.
حالا آرسن ونگر باید لشکر شکست‌خورده‌اش را برای 2 بازی حذفی حساس دیگر آماده کند. ابتدا دیدار تکراری با لیتون اورنیت در مرحله پنجم جام اتحادیه و سپس دیدار برگشت با بارسلونا در نوکمپ از مرحله یک‌شانزدهم نهایی لیگ قهرمانان. اگر مرد فرانسوی نتواند طی 2 هفته آینده تیمش را جمع کند و در ضمن در لیگ برتر هم فاصله‌اش با یونایتد بیش از این شود، باید در ابتدای تابستان آینده دوباره به همان داستان تکراری «قهرمان نشدیم، می‌روم، ولی نه! منصرف شدم، می‌مانم» متوسل شود.
آرسنال حتی در ابتدای بازی خوش‌اقبال بود که تصمیم اشتباه آفساید موجب شد پنالتی بیرمنگام در دقیقه دوم به حساب نیاید و خودش 10 نفره نشود. دروازه‌بان لهستانی سرخ‌ها اگر چنین تصمیمی گرفته نمی‌شد به خاطر خطا روی لی‌بویر گوش راست حریف مستحق اخراج بود هرچند که او در آخرین دقیقه بازی سرانجام اشتباه مرگبارش را مرتکب شد، اشتباهی که با مشارکت «کوژشینلی» مدافع فرانسوی لهستانی‌تبار انجام شد و هر دوی آنها از جمع کردن توپ سرگردان در هجده‌قدمشان اجتناب کردند تا توپ جلوی پای اوبافمی مارتینز تعویضی بیفتد و او با خیال راحت آن را به قعر دروازه خالی قل بدهد.
اشک‌هایی برای آینده
آیا اشک‌های جک ویلشر، آینده آرسنال پس از شکست در فینال جام کارلینگ، تصویری از آینده توپچی‌ها به دست می‌دهد؟
فاجعه لهستانی عقب زمین تیم ونگر یک جام دیگر را از چنگ پرطرفدارترین تیم شهر اول انگلستان (لندن) درآورد و برای مردم دومین شهر انگلستان (بیرمنگام) هدیه فرستاد اما این یک درام اجتماعی نیست بلکه بغضی است منحصر به هواداران آرسنال که چرا نمی‌توانند به رغم فوتبال زیبایشان یک جام هر چند ناقابل را جشن بگیرند. جام کارلینگ یا جام لیگ، هر چند تنها با حضور تیم‌های لیگ برتری برگزار می‌شود و بازی‌هایش از سطح بالایی برخوردار است ولی اعتبار چندانی ندارد. همین قدر بس که قهرمان این جام تنها جواز حضور مستقیم در جام اینترتوتو یعنی اولین مرحله مقدماتی لیگ اروپا (جام یوفای سابق) را به دست می‌آورد، سهمیه‌ای که یک تیم با ایستادن در رده‌های ششم تا هشتم لیگ برتر هم از آن برخوردار خواهد شد اما آرسن ونگر همین عنوان را هم به تیمی که 15 پله پایین‌تر از تیم او در جدول ایستاده است می‌بازد.
شاید تنها توجیه مثبت این شکست از نظر آرسن ونگر این باشد که او هیچ قربانی بزرگی نداد، برعکس منچستریونایتد فصل گذشته این عنوان را به قیمت مصدومیت مایکل اوون و وین رونی به دست آورد اما می‌توان فرض کرد که بزرگ‌ترین قربانی این باخت، اعتماد به نفس و روحیه بلندپروازی توپچی‌هاست. ضمن اینکه تیمی در فینال بر آنها پیروز شد که 48 سال بود این جام و هیچ جام معتبر دیگری را در جزیره نبرده بود. آیا آرسنال می‌تواند این تصویر بازنده را تغییر دهد؟