هنوز تا نوروز 20 روز باقی مانده است که می‌بینی حاجی فیروز پشت چراغ قرمز خیابان مطهری دارد دایره می‌زند و وردست خردسالش قری به کمر می‌دهد؛ همان کار که ماهی کوچک قرمز در تُنگ تَنگ کاسب پیرمرد بازارچه امام زاده حسن انجام می‌دهد، تا چشم کدام دخترک احساساتی بگیرد ادا و اطوارش را. عمه لیلا باز سمنوی خوش مزه‌اش را بساط کرده در کنج دنجی از میدان تجریش و ظرفی 2000 تومان می‌فروشد. آن دیگری رفته از صرافی پول نو خریده تا برای نخستین سال عیدی بدهد به خواهرزاده‌‌اش و از اینکه بزرگ شده و پشت لبش سبز شده و دستش به دهانش می‌رسد احساس خوبی دارد. مادر خانه دارد حساب کتاب می‌کند تا بعد از 13 بدر خانواده 5 نفره‌اش پول کم نیاورند و آن‌طور که معلوم است باید قید یکی ـ دو خرید غیر ضروری را بزند. آقای خانه هم دارد دو دو تا چهار تا می‌کند بلکه وسطای عید دلی به دریا بزند و برود شمال با اهل و عیال. صدای بهار شاید جرینگ جرینگ سکه‌های وردست حاجی فیروز باشد. امسال صدای بهار از خود بهار زودتر آمده است و از پنجره آخرین اتاق طبقه 5 «وطن امروز» که بیرون را نگاه می‌کنی، هوا هنوز بارانی است. از چکاچک قطرات باران بر گلوی زمین تشنه می‌شود صدای بهار را شنید و کلاغی که روی آنتن ماهواره ساختمان پشتی نشسته، بال‌هایش همه خیس، دارد خودش را تکان می‌دهد؛ عینهو موش آب‌کشیده! یک ساختمان‌این طرف‌تر پیرزنی چادر به کمر زده تا اسباب اضافی را بگذارد بیرون. چند دست مبل که البته هنوز می‌شود رویش نشست. یخچالی کهنه با مارک ایران ناسیونال که شاید جهیزیه‌اش بوده باشد. همه‌اش نگاه می‌کرد این یخچال را و آخر سر با کمک نوه‌هایش یخچال را برش گرداند به انباری. الان سال‌هاست که دلش نمی‌آید از یادگاری پدر خدابیامرزش بگذرد؛ سال‌هاست. رفت انباری و سیم یخچال را به برق زد و دید که هنوز کار می‌کند؛ مثل اول. موتور یخچال که به صدا درآمد، صدای بهار بود برای پیرزن. چه خاطره‌ها داشت وقتی که یخچال برفک می‌زد و آب کردن آن همه برفک در کف آشپزخانه، بساطی داشت که بیا و ببین... و از همین روزنه می‌بینم گنجشکی را که دارد روی شاخ و برگ درخت وول می‌خورد و هی می‌رود درون لانه‌اش و هی بیرون می‌آید و چیزی را به نوک منقار گرفته و جابه‌جا می‌کند؛ لانه تکانی بر وزن خانه تکانی.این همه یعنی که صدای بهار برای ما زودتر از خود بهار آمده است اما چیست این صدای بهار برای آن جوان اهل طرابلس، جز گلوله معمر قذافی؟! حالاحالاها باید گلوله ساخت آمریکا، سینه دختر و پسر شیعه میدان لؤلؤ را بدرد چو بیرون کردن بت، کار راحتی نیست. بت را هم که بیرون کنی، بتگر هست تا انقلاب توی بت شکن را مصادره کند. باید مراقب بود. آل خلیفه بت هستند ولی بتگری که‌این بت‌ها را سر کار آورد و بر گرده ملل عرب آوار کرده، کیست جز انگلستان؟! اینکه به جای گلوله، گل لاله نشان بهار باشد، پرپر شدن‌ها می‌خواهد؛ خون باید ریخت پای زمین تحریر تا بذر انقلاب میوه آزادی دهد. وردست حاجی فیروز لابد دستش تنگ است که در 9 سالگی به جای درس و مشق دارد برای من و تو شکلک درمی‌آورد اما 9 ساله‌هایی در صحرای لیبی دربه در دنبال بهار می‌گردند. گلوله معمر صدای بهار نیست. تانک مبارک و پول ملک عبدالله و توپ آل خلیفه هم. صدای بهار یعنی گریه کودکی که چادر مادر را چسبیده در بازار تهران که برام تفنگ می‌خری؟!... صلح و امنیت که باشد، چه باک از تفنگی که از شلیک کردن فقط صدایش را دارد؟ صلح و امنیت یعنی عروسک و تفنگ هر 2 اسباب بازی بچه‌های‌ایران زمین است. اسباب بازی فرزندان من و تو – واقعی‌اش- اما مسبب کشتن نوجوانانی است که دوست دارند صدای بهار را درست بشنوند. گلوله صدای بهار نیست. آنان‌که 5 روز 5 روز در ایران عزیز ما دعوت به اغتشاش می‌کنند، عروسکی به نام هیلاری کلینتون برای‌شان تفنگ واقعی می‌خرد. از خمسه خمسه جنگ تحمیلی تا خمسه خمسه جنگ تحلیلی، دشمن صلح و امنیت ما را نشانه رفته است. دشمن از صدای بهار بدش می‌آید؛ از خنده عروسک دارا و سارا و از قیژقیژ تفنگ آب پاش مرتضی. دشمن صلح و امنیت ما را نشانه گرفته است. دشمن کور خوانده است. ما چیزی به اسم چهارشنبه سوری داریم ولی چیزی به اسم چهارشنبه سوزی نداریم. خرید عید صدای بهار ماست. بازار ما شلوغ است و حاجی فیروز گمانم دارد به لج دشمن دایره می‌زند. این بار «هیلاری» باید با «بیل» برقصد!