صادرات غیرنفتی
این روزها همه برای خود یک پا عمار شدهاند. همه دارند سران فتنه را محکوم میکنند. موضعگیریها یکی از یکی بهتر. شیخ دیپلمات 25 بهمن را محکوم میکند. آقای ساکت اول اسفند را، منتجبنیا 5 اسفند را، خباز 10 اسفند را، مجید انصاری 15 اسفند را، باهنر 20 اسفند را، دبیر مجمع، کل اسفند را، اون یکی همه فتنه را. تا اسفند تمام نشده، باید اسپند دود کرد برای این همه عمار. خوب است با توجه به قیام ملل مسلمان و نیاز مبرم کشورهای منطقه به عمار، تعدادی از این عمارها به عنوان صادرات غیرنفتی به این بلاد اعزام شوند!
مهندس میرمعمر قذافی
دیکتاتورهای منطقه که جملگی در صفت وابستگی به آمریکا عین هم میمانند، برای مهار انقلاب ملتها علیه خود دست به کارهایی زدهاند. ملک عبدلی اینطور مصلحت را تشخیص داده که با پمپاژ پول از مجمع نفت صدای معترضان را خفه کند. آن یکی دست به تغییراتی در کابینه زده. یکی دیگر وعده اصلاحات داده و شاخ سبیلهایش را کوتاه کرده. دیگری گفته حاضرم با روسای قبایل وارد شور شده، امتیازاتی به ایشان بدهم. اما معمر قذافی این وسط واکنش جالبی داشته. بدتر از شیخ بیسواد خودمان آخر اعتماد به نفس است. از طرفی ملت را مشتی معتاد خوانده و از همان طرف، تهدید کرده خانه به خانه میآید و میکشد و چه میکند و چه نمیکند و تا آزادی لیبی(آزادی از دست کی؟!) با هر کسی که جلویش بایستد، میجنگد. خل است این معمر، ولی ظاهر و باطن همینی است که نشان میدهد. دیکتاتور سبزپوش لیبی با دیکتاتورهای مخملی خودمان در متوهم بودن مو نمیزند. بگذریم که اصلا نفاق و دورویی این جماعت را ندارد. هنوز یادمان نرفته، اینجا هم بودند کسانی که رای تودههای ملت را برنتافتند و پابرهنهها را مشتی گدا گشنه یا همان لشکر قابلمه به دست خواندند. جالبتر از همه علاقه طرفداران معمر قذافی و هواداران فرقه سبز به رقص و آواز است. همین چند روز پیش قذافی از هواداران خود خواسته بود پایکوبی کنند. هوادارانی که البته «مردان خداجوی» نخواندشان. القصه! دیشب که داشتم روزنامهها را ورق میزدم از 3 خط اول زندگینامه دیکتاتور سبز خوشم آمد: «معمر محمد عبدالسلام ابومنیار القذافی» از قبیله «القذاذفه» در سال 1942 میلادی در روستایی به نام «جهنم» در نزدیکی «شعیب الکرامی» در منطقه «سرت» به دنیا آمد... در روستای جهنم به دنیا آمده باشی، دیر یا زود به درک خواهی رفت.
تحولات خارج از منطقه
موج تحولات منطقه به خارج از منطقه هم رسیده و مردم ايالات متحده هم علیه افزایش حق بیمه کارگران آمریکایی به خیابانهای چند شهر بزرگ آمریکا ریختهاند. این بار دیکتاتورهای منطقه باید با اوباما وارد مذاکره شوند! فعلا شیر تو شیر است؛ تا خر تو خر شدن، راهی نیست! آدم نمیداند تحولات کجا را بررسی کند، با این حجم اخبار.
باز پولیتزر، باز خاتمی
گاهی یکی اول حرف میزند و بعد پول میگیرد اما گاهی یکی اول پول میگیرد، بعد حرف میزند، به این میگویند زر زدن. خاتمی در راستای پولی که از ملک عبدلی گرفت، با استفاده از تاکتیک پولیتزر دوباره زر زد. خاتمی گفت: «اغلب دیکتاتورهای منطقه همواره شعارهای ضدآمریکایی و ضد اسرائیلی سر میدادند و قیام ملتهای عربی علیه حکامی است که با غرب میانه خوبی نداشتهاند»! پولی که ملک عبدلی به خاتمی داد، ارزش این تحلیل را نداشت! خاتمی فوق فوقش باید همچین زری میزد: «قیام ملتهای منطقه بر مبنای اصول دموکراسی است و نه اسلامی». اینکه خاتمی گفته با پولی که از ملک عبدلی گرفته، جور در نمیآید! فکر کنم در خانه جورج سوروس، شیمون پرز هم بوده!... و اما از آنجا که خاتمی منافق است و معمولا یکی به نعل و یکی به میخ میزند، پولیتزرهای بعدی خاتمی در زیر تقدیم میشود. یکی به نعلش را زد، نوبت یکی به میخ است؛
خاتمی(یکی به میخ):
از همان اول با تندروی سران فتنه مخالف بودم. ما با هر اختلاف سلیقهای، اصل ولایتفقیه را قبول داریم.
خاتمی(یکی به نعل):
کسانی که روز 25 بهمن آمده بودند، دغدغههایی بر اساس اصول قانون اساسی داشتند و نباید دلسوزان نظام را آشوبطلب خواند.
خاتمی(یکی به میخ):
قیام ملتهای منطقه ادامه همان انقلاب اسلامی بهمن 57 ملت ایران است و در وابستگی دیکتاتورهای عرب به آمریکا و اسرائیل نمیتوان شک کرد.
خاتمی(یکی به نعل):
کروبی و موسوی عزیز از یاران امام و از اصحاب انقلاب بودند و اطلاق سران فتنه به ایشان ترویج بیبندوباری سیاسی است. آقای هاشمی هم خیلی زیاد با امام عکس داشت و من اینگونه رفتارها را نمیپسندم.
خاتمی(یکی به میخ):
کروبی و موسوی در متوهم بودن هیچ فرقی با دیکتاتور لیبی ندارند. بارها به این ذلیلمردههای جزجگر زده عاقبت کارهایشان را تذکر داده بودم ولی گوش نکردند.
خاتمی(یکی به نعل):
اعتراض حق طبیعی انسانهاست و عدهای به اسم دین میخواهند با آزادی برخورد کنند، کاری که دیکتاتورهای منطقه هم در حال انجام آن هستند، همین است. در برابر دفاع از کرامت انسانها کوتاه نمیآیم.
بارباپاپا هم عوض میشد اما عوضی نمیشد!