چیز غریبی درباره یک مسابقه فوتبال 24 ساعته وجود دارد. این یکی از آن دست ایده‌هایی است که وقتی القا می‌شود بسیار بزرگ جلوه می‌کند. بعد که بلافاصله متوجه می‌شوی در ازایش چه چیزی ممکن است عایدت شود احساس پشیمانی می‌کنی و بعد که دوباره با سماجتی جدی‌تر به آن می‌نگری، در شگفت می‌شوی که حتی می‌شود دفعه بعد آن را بسیار بهتر و جذاب‌تر برگزار کرد. وقتی شنیدم برای جمع‌آوری پول برای قربانیان سیل‌های اخیر در استرالیا قرار است یک مسابقه مارتن فوتبال برگزار شود، بلافاصله توجهم جلب شد. داوطلب شدن برای چنین فشار طاقت‌فرسای فیزیکی و پول پرداختن برای حضور در آن، هردو غریب به نظر می‌آمدند. ولی در ضمن این یک شانس منحصر‌به‌فرد بود تا حدود ذهنی و فیزیکی خود را بشناسم. یک چالش خوب برای گذراندن. این درخواست به وضوح جهانی بود چون من تنها یکی از 85 مرد یا زنی بودم که آنا به این دعوت پاسخ داده بودم. در واقع این تنها موجی عمومی بود که نشان می‌داد این مسابقه چه معانی دیگری می‌توانست داشته باشد.
4 هفته پیش از آغاز مسابقه وقتی که داشتم تصاویر سیل را در تلویزیون تماشا می‌کردم، مایک دونالد به همکارش اندرو تایلی تاکید کرد: «ما باید کاری کنیم.» همان‌جا بود که مجریان بخش ورزشی و آمادگی بدنی شبکه سیدنی یونی اسپورت تصمیم گرفتند یک رویداد ورزشی را برای جمع‌آوری اعانه به راه بیندازند. آنچه در ابتدا یک ماراتن فوتبال 5 به 5 با شرکت این دو و همکارانشان بود به سرعت تبدیل به یک بازی خیریه بزرگ شد که در سراسر رسانه‌ها طنین افکند. تایلی می‌گوید: «در ابتدا فکر می‌کردیم باید یک بازی داخل سالن به راه بیندازیم و 2 هزار دلار (استرالیا) جمع کنیم ولی همین‌طور تصادفی 10هزار دلار را هدفمان قرار دادیم که سریع‌تر از آنچه فکرش را می‌کردیم به این هدف رسیدیم، پس بعد 20هزار دلار را هدف گرفتیم». در واقع 10هزار دلار اول را یک شرکت نفتی استرالیایی که حامی مالی بازی شده بود تهیه کرد و از آن به بعد اهداف به 20 هزار دلار بالاتر پر کشید. سرانجام شنبه گذشته ساعت 4 بعدازظهر بازیکنان ثبت‌نام کرده در خیریه در میدان دانشگاه سیدنی جمع شدند تا یکی از نادرترین رقابت‌های فوتبال را انجام دهند. 2 تیم پیراهن‌های زرد و نارنجی پوشیده بودند ولی در واقع رقیب اصلی هر یک از 2 تیم گرمای تابستانی (نیمکره جنوبی) بود و البته ریتم شبانه‌روزی (ساعت درونی) بدن که مدام در گوش نجوا می‌کرد: «دیگر نه!» جدیت در انجام بازی موجب شد حضور من در مسابقه به رفتن به سوی قبرستان ختم شود. حوالی نیمه شب بود که به زمینی دیگ مانند رسیدم که توسط ساختمان‌های تاریخی دانشگاه احاطه شده بود و بلافاصله فریاد چند نفر از کنار زمین برخاست که «پاهای تازه‌نفس! تا حالا کجا بودید؟ بروید تو!» معلوم بود که هیچ‌کس قصد ندارد حتی محض نمایش هم که شده به ما احترام بگذارد و من فقط با نمایشم درون زمین می‌توانستم احترام دیگران را برانگیزم. با اینکه هیچ دلیل منطقی برای تعجیل وجود نداشت ولی به خاطر دیرکردنم احساس بدی داشتم. درست مثل رسیدن به خط مقدم جبهه بود که نیاز به نیروی تازه‌نفس داشته باشد. یکی از آن بعدازظهرهای گرم استرالیا رمق اولیه را از بازیکنانی که داخل زمین بودند کشیده بود. کرگ فاستر و مارک بوسنیچ ستاره سابق ساکروز (لقب تیم ملی استرالیا) سعی می‌کردند حمایت خودشان را نشان بدهند حتی کافی است کفش استوک‌دار بپوشی تا شور ستاره جهان شدن تو را بگیرد. تایلی بعدا تعریف می‌کرد: «فوز (لقب فاستر) یک ساعت و نیم داخل زمین بود تا اینکه کاملا ته کشید. او واقعا بچه مثبتی است. فکر می‌کنم او داشت به این موضوع فکر می‌کرد که خیلی از بچه‌های دیگر که داشتند بازی می‌کردند هم درست همان شرایط او را دارند، پس فقط به توپ ضربه می‌زد و اجازه می‌داد توپ کار خودش را بکند. وقتی او داخل زمین بود ما بازی تک ضرب‌تری نسبت به سایر زمان‌ها داشتیم و وقتی رفت دوباره شد همان بازی بلند». تقریبا 4 ساعت پس از رسیدنم بود که نیمه اول ماراتن فوتبال به پایان رسید یعنی ساعت 4 صبح. البته 2 تیم فقط زمین‌هایشان را عوض کردند و استراحتی در کار نبود. در آن ساعات نیمه‌شب سرعت بازی به وضوح کند شده بود و بیشتر شبیه بسکتبال بود که بازی مدام روی 2 دروازه است. در عین جذابیت بعضی بازیکنان دچار کوفتگی یا مصدومیت می‌شدند. یکی از آن شب‌های داغ سیدنی بود و من مجبور بودم مثل بازیکنان تنیس شورت و پیراهن و جوراب‌هایم را که خیس عرق بودند عوض کنم. برای لحظه‌ای با آنهایی که باید فردا زیر آفتاب داغ بازی می‌کردند احساس همدردی کردم و در همان حال در سکوت از خودم پرسیدم: «چرا ما داریم این کار را می‌کنیم؟» و بعد به ذهنم اجازه دادم خودش جواب را پیدا کند: «به خاطر جان‌های بیچاره‌ای که زندگی، خانه و عزیزانشان را در سیل از دست داده بودند». این فرصت مناسبی بود تا ما طاقت ذهنی و فیزیکی خودمان را بسنجیم و خود را در شرایطی که حادثه‌دیدگان سیل کوئینزلند در آن قرار گرفته بودند، قرار دهیم. اندرو برادر دانیل تایلی یکی از مبدعان این ماراتن فوتبال در پایان مسابقه 24 ساعته رکورد 20 ساعت بازی را بر جای گذاشت و یک پسر ایرلندی به نام درک دارسی هم تا ساعت 4 بعدازظهر روز یکشنبه که نیمه دوم مسابقه به پایان رسید 47 گل زده بود. اغلب حاضران معتقد بودند بازی کردن در ساعات اولیه صبح دشوارترین کار ممکن بوده است. و نتیجه نهایی؟ در حالی که تابلوی نتایج در اکثر مدت 24 ساعت نتایجی پایاپای مثل 34-34،
80-80 و 98-100 را نشان می‌داد اما در پایان این نارنجی‌ها بودند که 154 بر 143 پیروز شدند.