ورود فیلم‌های سینمایی به شبکه نمایش خانگی فرصت جدیدی را برای متولیان فرهنگ، هنر و سینما فراهم کرده تا بتوانند هرچه بهتر از این طریق فرهنگ‌سازی کنند. اما ظاهرا نبود نظارتی صحیح از سوی متولیان فرهنگی و اجتماعی بر فیلم‌های ارائه شده در شبکه نمایش خانگی این فرصت را تبدیل به یک تهدید کرده است و این نگرانی را برای خانواده‌های ایرانی ایجاد می‌کند که فیلم‌هایی که در آینده از این طریق عرضه می‌شوند به چه سمت و سویی می‌روند و چه هدفی را در پی دارند؟! برای مثال فیلم «دلواپسی» به کارگردانی بهمن گودرزی با بازی ابوالفضل پورعرب، خاطره اسدی، سروش گودرزی، کیانوش گرامی، سام درخشانی و فرهاد قائمیان، در شبکه نمایش خانگی عرضه شده و حکایت از داستان پسری به نام امید دارد که زندانی شده و مجبور است نامزد خود را به پدر خود بسپارد تا مراقب او باشد تا بعد از آزادی با او ازدواج کند. در این میان نگاه عاشقانه پدر به عروس خود ماجرای اصلی فیلم می‌شود! همچنین حکایت از ارتباطات یا حرکات دور از شأن خانواده‌های ایرانی دارد که از سمت رفیق پدر سعید بیان می‌شود! که حقیقتا دلواپسی و نگرانی جدی را برای خانواده‌های ایرانی ایجاد می‌کند. به دور از مشکلات فنی و حرفه‌ای که در این فیلم به وضوح به چشم می‌خورد طرح نگاه‌های جدید به افراد خانواده که دور از عرف و شرع و انسانیت است، می‌تواند بستر یک بحران اجتماعی را در خانواده‌های ایرانی ایجاد کند. به واقع این فیلم یا فیلم‌های دیگری که در این شبکه عرضه می‌شود و تاثیرگذاری آن بر خانواده‌ها و بویژه قشر جوان به مراتب بیشتر از فیلم‌های اکران شده در سینما یا تلویزیون است، از چه فیلتری می‌گذرد و بر اساس چه معیارهایی مجوز می‌گیرند؟ واقعا چه توجیهی برای مجوز دادن به چنین فیلمی می‌توان داشت؟! آیا چنین فیلم‌هایی با مبانی ارزشی و اصول اعتقادی ما یا با معیارهای اجتماعی و سنتی و ایرانی ما همخوانی دارد؟! بی‌شک انتظاري که از مسؤولان و متولیان فرهنگی و اجتماعی می‌رود نظارتی دقیق‌تر و عمیق‌تر به محتوای محصولات شبکه نمایش خانگی است. ای‌کاش وزارت فرهنگ و ارشاداسلامی وظیفه و ماموریت شبکه نمایش خانگی را روشن‌تر می‌کرد تا این شبکه به خوبی بتواند رسالت فرهنگی خود را در برابر هجمه‌های فرهنگی غرب ایفا كند. مطمئنا وظیفه این شبکه صرفا عرضه فیلم در سطح جامعه نیست و باید حساسیت بیشتری نسبت به محصولات عرضه شده از این شبکه داشته باشد.