فصل خشکسالی سبز‌ها

اندی براسل :

آن سکوهای ورزاشتادیون که به زمین بازی نزدیک‌تر هستند، از زمان تغییر چهره ورزشگاه در سال 2008 بهبود پیدا کرده‌اند و یکشنبه هفته پیش وقتی سباستین پرودل، سانتر قوسی آرون هانت را در آخرین دقیقه بازی با لورکوزن به گل تساوی بدل کرد، تو واقعا می‌توانستی تفاوت را نسبت به قبل احساس کنی با گردهم آمدن شادمانه بازیکنان و هواداران، ورزشگاه شکفت. وردربرمن در 87 سال اخیر لحظات بزرگی را در «ورز» تجربه کرده است ولی سهم سال‌های معاصر چندان نبوده است. باثبات‌ترین باشگاه بوندس‌لیگا این فصل دچار بحران داخلی و اروپایی پیش از کریسمس شد که این از سال 2004 بی‌سابقه بود، اما چگونه آنها تا رده پانزدهم بوندس‌لیگا، تنها یک پله بالاتر از منطقه سقوط پایین آمده‌اند؟ سبز و سپید‌های بندر شمالی برمن هنوز که هنوز است توماس شاف، مرد خانه‌شان را روی نیمکت دارند که بعد از سرالکس فرگوسن و آرسن‌ونگر، سومین سرمربی باثبات در کل اروپاست. او از سال 1999 سکان هدایت وردر را در دست دارد، اما چه کسی بهتر از میکائیل سیلوستره، مدافع چپ‌پای فرانسوی می‌تواند درباره دلایل افت تیم توماس شاف اظهارنظر کند؟ کسی که پیش از آمدن به بوندس‌لیگا و کرانه رود «ورز»، با 2 مربی باثبات دیگر اروپا فرگوسن و ونگر در منچستریونایتد و آرسنال کار کرده‌ است. او شاید تنها کسی باشد که بتواند مشکلات مجموعه‌ای را که 12 سال است زیر نظر یک کادر فنی کار می‌کنند توضیح دهد. سیلوستره که از اواخر تابستان گذشته به آلمان آمد در تمام سال‌های فوتبالش عادت داشت برای کسب عناوین بجنگد نه اینکه مثل این فصل فرصت‌ها را به دیگران تعارف کند. مدافع سابق تیم ملی فرانسه اما ترجیح می‌دهد در بیان مشکلات محافظه‌کار باشد: «اگر می‌دانستم مشکل چیست به همه می‌گفتم ولی ما نباید این پایین باشیم. انتظار داشتم دوباره عناوین را در اینجا پیدا کنم چون طی 10 سال این باشگاه روند خوبی را پشت سر گذاشته است و به‌طور مرتب به لیگ قهرمانان صعود کرده است. همه تعجب کرده‌اند، بازیکنان، هواداران و مربی. معمولا انتظار نمی‌رود وردر این‌قدر در جدول پایین برود». دانیل ینسن هم‌تیمی او در خط میانی پس از شکست سنگین وردربرمن مقابل تاتنهام در لیگ قهرمانان گفته بود: «من 6 سال و نیم اینجا بوده‌ام و نخستین‌بار است که تاکتیک‌مان به دفاع از دروازه تغییر کرده است. ما همیشه پای ثابت یک فوتبال هجومی خوب بودیم و همیشه به مراحل بالاتر لیگ قهرمانان صعود می‌کردیم ولی حالا بوندس‌لیگا هم برایمان یک معضل است». مشکل بزرگ امروز سبزها گلزنی است. وردر در 9 مسابقه طی 24 هفته بوندس‌لیگا تا امروز گلی نزده است. هوگو آلمیدای 9 گله هم با پیشنهاد چرب و نرم بشیکتاش در تعطیلات زمستانی باشگاه را ترک کرد و در عوض خرید گرانشان مارکو آرنائوتوویچ از ماه آگوست و شروع فصل تا امروز حتی یک گل هم در بوندس‌لیگا به ثمر نرسانده است، طوری که در حال حاضر کاپیتان تورستن فرینگز در پست دفاع میانی و کلودیو پیزارو هریک با 4 گل بهترین امتیازآوران برمنی‌ها هستند. این ارقام برای تیمی که توماس شاف شالوده آن را بر ذهنیت هجومی قرار داده نابودکننده است. سیلوستره تایید می‌کند که وردر «اعتماد به نفسش را تا حدودی از دست داده است و یک عالمه مصدوم دارد و بی‌ هیچ‌‌وجه قادر نیست یک تیم را در 2 مسابقه متوالی استفاده کند». سیلوستره فقدان ستاره‌های تیم را در وضعیت فعلی دخیل می‌داند، حتی اگر باشگاه در گذشته با از دست دادن ستاره‌هایی مثل یوهان میکود، میروسلاو کلوزه و دیه‌گو دست و پنجه نرم کرده باشد: «پس از انتقال مسعوت اوزیل (به رئال‌مادرید) که بازیکنی مهم در این جمع محسوب می‌شود، تفاوت مهمی به وجود آمده است ولی مصدومیت‌ها بیش از آن ما را آزار داده‌اند. وقتی کار‌ها بد پیش می‌رود، دشوار است که سرت را بالای آب نگه داری». جای خالی اوزیل هرگز پرشدنی نیست. آرون هانت هم به هیچ‌وجه در مرکز زمین جایگزین خوبی برای او به شمار نمی‌رود و خط میانی خلاقیت اندکی دارد. وزلی خرید جدید برزیلی در ماه نوامبر (آبان) با آسیب‌دیدگی جدی کمر مواجه شد و تازه تمرینات سبک را آغاز کرده‌ است.

تیم بوروفسکی که هفته پیش در مقابل لورکوزن به ترکیب بازگشت نیز از سپتامبر (آذر) غایب بود اما از بدشانسی وردر او فقط 35 دقیقه بازی کرد و به دنبال برخورد با هم‌تیمی‌اش دومینیک اشمید تعویض شد. در همان زمان کوتاه بوروفسکی بارقه‌هایی از قبل را داشت اما به هر روی بهترین فرصت نیمه اول تیم را در حالت تک‌به‌تک با رنه آدلر، دروازه‌بان لورکوزن از دست داد. در مقابل لورکوزن «کلودیو پیزارو» مثل بیشتر فصل، مجبور بود خیلی عقب‌تر بیاید تا توپ بگیرد که این تغییر پست مقطعی بازیکن پرویی از مهاجم بازیساز را نباید به حساب ظرافت‌های تاکتیکی گذاشت بلکه از سر ناچاری است. توماس شاف به‌عنوان بازیکن و بعد به مربی در فاصله‌ای به اندازه 5 دهه به وردر خدمت کرده و 12 سال است مرد اول نیمکت باقی مانده که با اطلاعیه اخیر کلاوس آلوفس، مدیر‌کل باشگاه این دوران ادامه پیدا خواهد کرد. سیلوستره هم به این نکته اشاره دارد که آدم‌های پشت باشگاه هرگز تردید‌شان نسبت به توانایی‌های سرمربی را به‌طور عموم مطرح نکرده‌اند: «او به همراه کلاوس آلوفس از زمان آمدنش وردر را یک سطح بالاتر برده است ‌طوری‌که باشگاه اکنون در سطح اروپایی شناخته شده‌‌تر است. کار او در وردر قطعا قدر دانسته می‌شود و حمایت همه را پشت سر خود دارد. او از آن افرادی است که سخت کار می‌کنند و در کار خود بسیار جدی هستند تا از این طریق چیزهای زیادی را به باشگاه ببخشند». حتی در صحنه‌های ناهنجاری که به گل تساوی‌بخش دیر‌هنگام پرودل ختم شد نیز شاف خشمگینانه لب خط ایستاده بود و بازیکنانش را وا می‌داشت تا خودشان را بازیابند. تسلط او بر باشگاه اجازه می‌دهد که منابع بسیار متنوعی در داخل باشگاه را به بازی بگیرد تا در مواقع لزوم توفان به پا کند. در شرایط آسیب‌دیدگی تیم اصلی، او 7 بازیکن را از تیم زیر 23ساله‌های برمن برای حمایت تیم فراخوانده است که از این بین امثال اشمیت، فلیکس کروس و فیلیپ بارگفرد از آزمون سربلند بیرون آمده‌اند تا یک خوش‌بینی منطقی برای عبور از شرایط سخت فعلی در وردربرمن حاکم شود. سیلوستره درباره همبازیان تازه‌واردش می‌گوید: «بازیکنان خوبی اینجا هستند. بویژه فلو (ترنیکز) که 18 ساله است و فلیکس که 19 سال دارد. فیلیپ فصل قبل بازی کرده بود پس تجربه بیشتری دارد. اینها بازیکنانی آتیه‌دار هستند که برای باشگاه نوید‌بخشند. این خوب است چون دست‌کم بیمه‌ای است برای آینده باشگاه ». ترنیکز در نخستین نمایش بوندس‌‌‌لیگایی‌اش مقابل لورکوزن اعتماد‌به‌نفس عجیبی داشت و سانتر فوق‌العاده‌ او بود که به گل نخست منجر شد. مدافع فرانسوی ادامه می‌دهد: «البته که بخشی از شغل من به‌عنوان یک بزرگ‌تر شریک کردن دیگران در تجربه‌هایم است. پس وقتی لازم باشد دیگران را نصیحت می‌کنم».

سیلوستره نه فقط در دفاع انجام وظیفه می‌کند بلکه درست مثل دوران یونایتد که یک بسته انرژی بین دفاع و حمله بود، در پست بال چپ دفاعی در یک‌سوم هجومی وردر هم ظاهر می‌شود. اما آیا افول سبزهای برمن ربطی به این بازیکن دارد. آیا این فرانسوی نمی‌تواند یک میکود جدید در جناح چپ باشد؟ مشکل وردربرمن هرچه باشد، دست‌کم باشگاه و هواداران در یک چیز با هم اشتراک دارند که نمود آن پارچه‌نوشته بزرگی بود که در پایان تساوی هفته پیش در ورزاشتادیون به اهتزاز درآمد: «توماس شاف بمان!».

منبع: Soccernet.com