شادی رستمی : «سیدروح‌الله حجازی»، کارگردان جوان و خوش‌قریحه، علاقه خاصی به تقابل سنت و مدرنیته در میان خانواده‌های ایرانی دارد. این را می‌توان از مضامین تقریبا یکسان فیلم‌های اخیر او، «زندگی خصوصی آقا و خانم میم» و «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» به‌راحتی دریافت. او به روابط پیچیده میان زوجین در سنین و اقشار مختلف جامعه بسیار آشناست و دوست دارد با نگاه تیزبینانه و در عین حال بی‌رحم خود چنین زندگی‌هایی را بر پرده سینما بیاورد. «زندگی مشترک...» فیلمی است خوش‌ساخت و دلچسب با بازی‌های روان و به‌یادماندنی که جزو بهترین‌های کارنامه بازیگرانش خواهد بود. شروع فیلم ساده و بسیار عادی است و رفته رفته شرایط تغییر می‌کند. خانواده‌ای ساده و سنتی متشکل از زن و شوهر و دختر نوجوانشان که زندگی آرامی را در خانه‌ای بزرگ و قدیمی می‌گذرانند. با ورود خواهرزاده زن و شوهرش به آن خانه همه چیز به یکباره تغییر می‌کند. رفتار اعضای خانواده با هم عوض می‌شود و همه چیز رنگ شک و تردید می‌گیرد. این در حالی است که بعدا درمی‌یابیم آنها نیز به سهم خود تاثیر عجیبی بر زوج جوان داشته‌اند. کاراکترها دائم بیننده را با ساده‌ترین مسائل حیرت‌زده می‌کنند. ایده اصلی حجازی در قالبی شیک و خوش‌ساخت قرار گرفته و کشش دراماتیک سبب شده اثر برای بیننده دیدنی و قابل تحمل باشد. فیلمی که تنها 4 تا و نصفی بازیگر دارد که البته 3 تایشان از بهترین‌ها(حمید فرخ‌نژاد، هنگامه قاضیانی و ترانه علیدوستی) هستند و نویسنده مشهور فیلم‌های پرفروش و سریال‌های پربیننده، پیمان قاسمخانی را اینجا در کسوت بازیگر می‌بینیم. بازی خوب و یکدست او، بده‌بستان‌های عالی و حس‌گیری بجا سبب می‌شود که او را در سطح بهترین بازیگران به حساب آوریم. حجازی این بار هم با کمک همکار نویسنده‌اش «علیرضا طالب‌آبادی» فیلمنامه را به رشته تحریر درآورده و از دیالوگ‌های دوپهلو و تمثیلی نظیر قضیه ستون و دیوار بسیار هوشمندانه بهره جسته است. فیلمنامه چندلایه او و ترکیب فوق‌العاده‌اش با بازی‌های زیرپوستی و کنترل‌شده بازیگران بویژه ترانه علیدوستی اثری خوب و کم‌نظیر پدید آورده که مدت‌هاست جایش در سینما خالی است. همچنین میزانسن و قاب‌بندی‌های چشم‌نواز و طراحی خوش‌رنگ صحنه و نور همگی بر زیبایی اثر افزوده‌اند. تیتراژ لطیف و آرامبخش، موسیقی زیبای «کارن همایونفر»، فیلمبرداری حرفهای «هومن بهمنش» که در «زندگی خصوصی...» توانایی‌اش را به طرز چشمگیری به رخ کشیده بود و تدوین «سپیده عبدالوهاب» همگی نقاط قوت اثر هستند اما افسوس که تمام اینها با پایان‌بندی آشفته و سردرگم به باد می‌رود. پا در هوا رها کردن کاراکترها و باز گذاشتن انتهای فیلم با رفتارهایی که از این آدم‌ها بعید بوده، همانند وصله‌ای بر بدنه فیلم خودنمایی می‌کند. «زندگی مشترک...» فیلمی است که حرفهای زیادی برای گفتن دارد و زندگی مشترک آدم‌ها را به‌گونه‌ای تصویر می‌کند که همذات‌پنداری بیننده را بر‌می‌انگیزد. دیدن این فیلم باید به خانواده‌های ایرانی توصیه شود.