در سال‌های اخیر رواج اندیشه سکولاریسم در کشورهای اسلامی به منفذی برای ترویج آثار موهن و هنجارشکنی در جهان اسلام تبدیل شده است به‌گونه‌ای که در نگاه برخی از دگراندیشان جوامع اسلامی عبور از ارزش‌های مذهبی یکی از راه‌های گذار به توسعه و مدرنیسم است. البته همه این اتفاقات حالت خودجوش نداشته است در مواردی داد و ستد‌های سیاسی و فکری میان برخی نخبگان مشرق‌زمین با محافل سکولار غرب به آغاز یک رویارویی میان آنها با ارزش‌های اسلامی منجر شده است که البته این قصه سر دراز دارد، به نحوی که ریشه‌های آن را باید در آغاز سده گذشته یعنی تماس نخستین گروه از تحصیلکردگان شرقی با موج مدرنیسم فرنگ جست‌وجو کرد. به هر حال در سال‌های اخیر همزمان با موج اسلام‌هراسی در غرب در این سوی دنیا نیز سلسله‌ای از جریان‌های مروج اندیشه‌های ضددینی پا گرفت. جالب اینجاست که این حرکت‌ها اغلب در جوامعی رخ داده است که کانون‌های تحرک و زادگاه جنبش‌های اسلامگرایی هستند. به طور مثال در آسیای مرکزی و قفقاز که نسیم تازه‌ای از اقبال به دین وزیدن گرفته است، برخورد با مذهب در 2 صورت دولتی و محفلی آن هنوز ادامه دارد و جمعی از صاحبان تریبون با الهام از رسوبات نگاه ضددینی ایام کمونیسم به تحقیر و استهزای اسلام و مسلمانان سرگرم هستند. شاید یکی از عرصه‌های جولان این نوع واکنش‌های سخیف به اسلامگرایی، باکو باشد؛ شهری که زمانی کمونیست‌ها به دلیل بافت شیعی آن بالاترین سرمایه‌گذاری را برای تسویه فرهنگی در آن انجام داده بودند. در سال‌های اخیر بویژه با م‍ؤانست بیشتر سردمداران رژیم جعلی صهیونیسیتی با «الهام علی‌اف»، رئیس‌جمهور آذربایجان چندین نمونه از جلوه‌های این تعرض به عقاید دینی در برخی از نشریات پان ترکیست و لائیک این کشور نمایان شده است. «رفیق تقی»، نویسنده و «سمیر صداقت اوغلو» سردبیر روزنامه تازه‌تاسیس «صنعت» طی مقاله‌ای با عنوان «ما و اروپا» به تکرار مشتی از مطالب کهنه نویسندگان متعصب مسیحی درباره دین اسلام پرداخته و صفاتی همچون «جنگ‌افروزی» و «خشونت» را به پیشوایان دینی نسبت دادند که البته این حرکت این دو با خروش بی‌سابقه خشم شهروندان مومن آذری در تبریز و آذربایجان روبه‌رو شد و در نهایت نیز دادگاه آنها را مجرم شناخت. اما دومین حلقه از حرکت‌های اهانت‌آلود علیه باورهای اسلامی، در شمال آفریقا بویژه مصر نمایان شد یعنی کشوری که امروز خود کانون تحرک نیروهای اسلامگراست.