مجله رسمی لیگ قهرمانان متعلق به یوفا در آخرین شماره خود درباره ماموریت جدید روبرتو باجو، ستاره سابق فوتبال ایتالیا در نقش رئیس بخش فنی فدراسیون فوتبال این کشور که از تابستان گذشته شروع شده، گزارشی منتشر کرده است.
باجو در گفت‌وگویی اختصاصی با این نشریه گفته که نمی‌خواهد محدودیتی در کار برای خود ایجاد کند و مصمم است روی کار آتی مربیان ایتالیایی که با جوانان سروکار دارند، تاثیر قابل ملاحظه‌ای بگذارد. «باید کار بیش از 53هزار مربی را زیر نظرداشته باشم و خودم به همین دلیل مدرک مربیگری بخش جوانان را گرفته‌ام تا برای انجام این مأموریت آماده باشم و بتوانم بفهمم که برای بهترشدن شرایط چه کار باید کرد اما هیچگاه مربی حرفه‌ای نخواهم شد. این کار با تنش و استرس زیادی همراه است و نمی‌خواهم هارمونی جدید زندگی خانوادگی‌ام را خراب کنم».
برنده توپ طلایی سال 1993 اروپا درباره زندگی این روزهایش می‌گوید: «من در ارتباط نزدیک با باغ‌ها و زمین‌های شخصی‌ام زندگی می‌کنم و در عین حال از عشق و علاقه افراد خانواده و دوستان کودکی‌ام لذت می‌برم. شکار هم می‌روم برای اینکه همان طور که همینگوی می‌گفت شکار به تثبیت رابطه درونی فرد با بقیه دنیا کمک می‌کند. من سال‌های زیادی به دلیل اردوها، تمرین، مسابقات، سفرها و فشارهای دیگر در رفت‌وآمد بوده‌ام. فوتبال را ترک کردم چون به مقطعی رسیده بودم که به دلیل مصدومیت زانوهایم دیگر نمی‌توانستم ادامه دهم. فراموش نکنید که من همه آن سال‌ها درحقیقت با «یک پا و نیم» فوتبال بازی کردم.» اما حتی برای باجو که از فوتبال فرار کرده بود، میل بازگشت دوباره به این عرصه زنده شد: «الان انرژی از دست رفته قبلی را از نظر فیزیکی و روحی بازیافته‌ام و برای یک نبرد دیگر آماده هستم. هیجان زیادی دارم. می‌توانم به جوانان توصیه‌های زیادی بدهم. بویژه در نحوه مقابله با حریف و فشارهایی که در ابتدای فوتبال حرفه‌ای وجود دارد». گذشته روبی باجو در الگوی مناسبی در فوتبال امروزی منعکس شده که در واقع لیونل مسی در قلب ارکستر هماهنگ بارسلوناست. «در ایتالیا همه همان‌طور که هواداران می‌خواهند فوتبال بازی می‌کنند تا فقط برنده شوند. در اسپانیا و آمریکای‌جنوبی در عوض فوتبال یک نمایش است. یک‌بار من در تلویزیون هواداران بوکاجونیورز را دیدم که تیم را به گونه‌ای تشویق می‌کردند که انگار قهرمان لیگ شده بودند. در حالی که تیم آنها 4 بر صفر عقب بود. من عاشق آن هواداران شدم. مسی را در نظر بگیرید. او درست مثل کودکی که در پارک بازی می‌کند، فوتبال بازی می‌کند. فوتبال او به تاکتیک‌ها و هم‌تیمی‌هایش و حریفان وابسته نیست به هیچ‌وجه مغرور هم نمی‌شود برای اینکه به هم تیمی‌هایش پاس‌های فراوانی می‌دهد. شانس بزرگ او این است که مربی‌ای مثل گوآردیولا در اختیار دارد. من پپ را از روزهایی که باهم در برشا بودیم می‌شناسم. هر چیزی که مربوط به بارسلوناست، مرا دیوانه می‌کند».
از نظر باجو هم‌تیمی سابق او در تیمی که آن روزها بازیکنان دیگری همچون تونی، دی بیاجو، مائوری و ماتوزالم را در اختیار داشت، بهترین الگوی مربیگری در دنیاست که با ساکی، کاپلو، لیپی و همه مربیانی که باجو در طول دوران فوتبالش با آنها مشکلات زیادی داشت زمین تا آسمان فرق دارد. «من واقعا نفهمیدم که چرا در طول این سال‌ها تا این اندازه با آنها مشکل داشتم. شاید آنها به خاطر علاقه بیش ازحد مردم به من حسادت می‌کردند. چون حتی هواداران حریف هم مرا دوست داشتند. شاید حضور من باعث می‌شد تا توجه به آنها در آن زمان که مربیان همیشه چهره شاخص تیم‌ها بودند کمتر شود. فوتبال مدرن خودشیفتگی آنهایی که روی نیمکت هستند را مورد تجلیل قرار می‌دهد».
ولی باجو دوست دارد به خود فوتبال بیش از هر چیز دیگری اهمیت دهد: « من از کاری که میشل پلاتینی در نقش رئیس یوفا انجام می‌دهد واقعا خوشم می‌آید. اصل و پایه هر بیزینسی در این ورزش باید فوتبال در زمین باشد و همه تصمیمات باید در چارچوب منافع افرادی که در این فوتبال سهیم هستند، اتخاذ شود. پلاتینی حق داشت که مرا بازیکنی بین شماره 9 و10 می‌دانست. من در خط میانی و خط حمله بازی می‌کردم و گل‌های زیادی زدم و البته پاس‌های گل زیادی هم دادم».
افسوس باجو، همیشه همان ضربه پنالتی است که در فینال جام جهانی 1994فضای بالای دروازه تافارل را گشود. «آن توپ 3 متر بالاتر از تیر عمودی رفت. یک اتفاق باورنکردنی برای بازیکنی مثل من که اصلا هیچ پنالتی خود را تا قبل از آن روز بیرون نزده بودم. برای همین هواداران برزیلی همیشه می‌گفتند که این یک رویداد غیرطبیعی بوده است. برای همین از آیرتون سنا که 2 ماه پیش از آن تاریخ در پیست ایمولای ایتالیا کشته شده بود تشکرکردند که آن توپ را به بالای تیر دروازه برد».
شاید با این توضیح برای خود باجو هم آن اتفاق ناگوار، امروز تلخی کمتری داشته باشد.
منبع: Goal.com