مساله ناگوار این است که عموم کسانی که رفتارهای سخیف یا آرا و اندیشه‌های مهلکشان، شعله‌های جنگ عقیدتی را برافروخته و پنجه انکار یا استهزا به سیمای مطهر اسلام افکنده‌اند، در این حرکت خویش به طور همزمان معیارهای اخلاق، آزادی و مدنیت را یکجا درهم می‌شکنند. و عجیب است که قافله هنجارشکنان، از این مساله بدیهی غفلت دارند که توسل به زبان دشنام یا توهین، بالاترین جلوه خشونت است. انکار عقاید بویژه اگر آن اعتقادات، رنگی از آسمان و الوهیت داشته باشد، بیش از همه نمایانگر بحران درونی شخصیت آنهاست. پرخاش، تعرض و اهانت در هر صورتی نشانه ضعف و استیصال است و آنهایی که در این وادی گام می‌نهند، نمی‌توانند مدعی منطق و عقلانیت باشند.
مساله مهم دیگر این است که «آزادی» و «قانون» تا به امروز 2 قربانی بزرگ حرکات اهانت‌بار بوده‌اند. توهین‌کنندگان با تعرض جسارت‌آمیز به حریم امن عقاید بیش از یک و نیم میلیارد مسلمان پیش از همه، قوانین و قواعد طلایی دموکراسی یعنی اصل احترام به عقاید را شکسته‌اند و مروجان نسخه‌های ضددین، چه آسان از این آموزه پدران دموکراسی گذشتند که هر اعتقادی باید مورد احترام واقع شود تا چه رسد به یک دین الهی. هر فاجعه‌ای که در پی موج‌های دین‌ستیزی و اسلام‌هراسی به‌وجود آمده در پی خویش این پرسش‌های بزرگ را به صورت دموکراسی کوبیده است: «مگر قرار بر این نیست که آزادی دارای حریم و حدود است و خود خطوط قرمزی دارد که در صورت عدم رعایت، لجام‌گسیختگی خواهد بود؟» و «مگر قاعده دموکراسی و رعایت حقوق فردی و آزادی بیان این نیست که تا جایی مجاز است که به حریم دیگری تعرض نکند؟» درد همه کسانی که اکنون از این همه لجام‌گسیختگی در برخورد با عقاید و مذهب فغان برآورده‌اند، این است که غافلانه به ویران کردن بنیان‌هایی سرگرم هستند که ستون‌های اصلی صلح و امنیت جهانی به حساب می‌آیند و معلوم است که آتشی که از زیر سوال بردن میراث دینی یک‌میلیارد و 500 میلیون مسلمان برمی‌خیزد، دامن چه کسانی را خواهد سوزاند. در روزهایی که کاریکاتورهای دانمارکی با زبان هجو و توهین، بار دیگر قلب مقدسات مسلمانان که همانا وجود شریف پیامبر است را نشانه رفت، این هشدارها بارها در گوش‌های خفته غرب نواخته شد که مروجان این آثار، نشسته بر سر شاخ به بریدن ریشه و بن
سرگرم هستند.