یک جشن تولد تمام‌ناشدنی!

این باشکوه‌ترین جشن‌ تولد برای یک پیر‌مرد 60ساله بود که تا 3 ماه پیش کاملا فراموش شده به نظر می‌رسید. اگر در ابتدای فصل از کنی دالگلیش می‌پرسیدید که چه برنامه‌ای برای روز چهارم مارس، سالروز تولدش دارد، حداکثر به یک گردهمایی کوچک از کهنه سربازان لیورپولی در تالار همایش‌های باشگاه یا در یک رستوران معمولی شهر فکر می‌کرد. اما قطعا شاه‌کنی 59 ساله آن روز حتی به فکرش هم خطور نمی‌کرد که روز ششم مارس به بهانه سالگرد تولدش برنامه خاصی داشته باشد و آن هم چه برنامه‌ای! یا بهتر است بگوییم که جشنی فراموش‌نشدنی. قطعا یکشنبه بعد‌از‌ظهر در آنفیلد جای هیچ چیز مطبوعی خالی نبود. همه‌چیز سرجایش بود تا «کوپ‌»‌ها‌ـ لقب هواداران لیورپول‌ـ شور دیرینشان را بازیابند و با اتکا به آن، شاه‌کنی محبوبشان را تا عرش بالا بفرستند. از آوازهای بازگشت تا شیپورهای پیروزی و سرودهای افتخار، همه‌چیز برای تزئین یک پیروزی دور از دسترس و درخشان آماده بود. منچستریونایتد هرگز نماد این شعار هوادارانش نبود که «ما من‌یونایتد هستیم و هرچه بخواهیم انجام می‌دهیم». در آنفیلد، منچستریونایتد میهمان بیچاره و بی‌یار و یاور ناراحتی بود در جشن باشکوه تولد کنی دالگلیش و نکته ظریف در این میان، همان بود که خود پیرمرد اسکاتلندی در پایان مسابقه به آن اشاره کرد: «نمی‌دانم این جشن تولد کی قرار است به پایان برسد. شاید وقتی تمام شود که من 70 ساله شده باشم!» حرف‌های دالگلیش پیش از این مسابقه حیثیتی هم به اندازه کافی اعتبار یک ربع قرنی یونایتد فرگوسن را زیر‌سوال برده بود اما با حرف‌ خالی نمی‌شد این را اثبات کرد پس لازم بود یک کار بزرگ صورت بگیرد که گرفت. لیورپول در حالی رقیب تاریخی‌اش را که بر صدر جدول و در فاصله 21 امتیازی (یعنی بیشترین فاصله 2 تیم در این مقطع از فصل طی یک دهه اخیر) قرار گرفته 3 بر یک شکست داد که نتیجه می‌توانست بسیار یک‌طرفه‌تر از این باشد حتی اگر تکل جیمی کاراگر بر نانی در هجده قدم لیورپول محسوب می‌شد! فرگوسن یک هفته کابوس‌وار را پشت سر گذاشت که کمترین تبعات آن پایان رکورد شکست‌ناپذیری در لیگ برتر و ثبت نخستین شکست‌های متوالی در لیگ برتر پس از 6 سال بود. آنها ابتدا چهارشنبه در استمفوردبریج 2 بر یک باختند و بعد در آنفیلد نتیجه را 3 بر یک واگذار کردند در حالی‌که در هر 2 مسابقه به‌عنوان تیم تهاجمی‌تر بازی را آغاز کرده بودند. این تیم بزرگ آن عمقی را که یک تیم بزرگ نیاز دارد ندارد. زوج ریوفردیناند و نمانیا ویدیچ برای دومین بازی متوالی مرتکب اشتباه زنجیره‌ای وحشتناکی شدند، آن هم درست در حساس‌ترین آزمون‌ها. استاد پیر خط میانی هم شاید هنوز ژنرال قابلی برای وسط زمین باشد ولی او به یکی بادیگارد بهتر از مایکل کریک نیاز دارد، یک دستیار پر انرژی‌تر. مشکل امروز یونایتد، چیزی به‌جز نقض همان قانون قدیمی نیست؛ «هر چقدر که شما تیم تهاجمی‌تر در اختیار داشته باشید به پشتوانه دفاعی بزرگ‌تری نیاز دارید، چه در عمق دفاع و چه در عمق خط میانی». اما بی انصافی است که تنها نیمه‌خالی توان منچستر یونایتد را ببینیم و توجهی به لیوان پر لیورپول نکنیم. نباید فراموش کنیم که درک کویت نخستین بازیکن لیورپول پس از پیتر بروسلی در 1990 بود که توپ مسابقه را به خانه برد، پاداشی که به یک هت‌تریک‌کننده داده می‌شود. سرخ‌های آنفیلد از رویارویی تاریخی دالگلیش – فرگوسن که قدمتی 25 ساله دارد، نیرویی جادویی گرفته بودند، نیرویی که می‌توان حتم داشت در بازی بعدی لیورپول شاهدش نخواهیم بود. این 2 چهره تنها بازماندگان دوران فوتبال واقعا سنتی انگلیس هستند، زمانی که هر تیمی در هر گوشه جزیره به میدان می‌رفت آرایشی به جز همان 2-4-4 انگلیسی نداشت. دالگلیش در حرف‌هایش به این نیروی جادویی نزد همه بازیکنانش و حتی هواداران اشاره دارد: «واقعا شایسته‌اش بودند. هر کسی که لیورپول را حمایت می‌کند روز بزرگی را پشت سر گذاشت. عملکرد بازیکنان، وضعیتشان، اراده‌شان، افتخاری که آنها نسبت به باشگاه فوتبالشان دارند، همه اینها در این نتیجه دخیل بودند. آنها هر کدام به شکلی فوق‌العاده ظاهر شدند. درک 3 گل زد و تیترها را به نام خود کرد ولی لوئیس سوارس هم فوق‌العاده ظاهر شد. بقیه‌شان هم فاصله زیادی از این دو نداشتند». گل‌های اول و سوم کویت، درواقع تنها تکمیل‌کننده حرکت‌های درخشان سوارس بود. وقتی که مهاجم اروگوئه‌اي 3 بازیکن یونایتد را مبهوت کرد تا توپ را به مهاجم هلندی برساند، زمانی که با ضربه آزاد استثنایی‌اش دروازه‌بان هلندی یونایتد را واداشت که با قل دادن توپ جلوی پای مهاجم هلندی لیورپول، هموطنش را یکضرب به تالار افتخارات لیورپول بفرستد. اما شاید جالب‌ترین نکته در این بازی تحمیل شرایط فوتبال سنتی بود از سوی دالگلیش به فرگوسن. وقتی دالگلیش تیمش را با آرایش 2-4-4 تخت که 20 سال پیش در لیورپول پیاده‌ می‌کرد به زمین فرستاد عملا فرگوسن را به واکنشی مشابه و همانقدر سنتی واداشت که در این بین آن‌که تجربه بیشتری از بازی انگلیسی داشت بر کسی پیروز شد که یک دهه‌ای می‌شود مجبور شده در راس فرماندهی من‌یو ذهن خود را درگیرتاکتیک‌های جدیدتری مثل 1-5-4، 3-3-4 یا 1-3-2-4 کند. حتی استیون جرارد نیمه مصدوم در 2-4-4 ارتدوکس دالگلیش از نو متولد شده بود که این به خوبی یک پیروزی کلاسیک برای لیورپول را روایت می‌کرد.