آرش مجیدی را پیش از آنکه در مجموعه تلویزیونی «ارمغان تاریکی» ببینیم، در سریال‌هایی چون «رستگاران»، «زیر هشت»، «و خداوند عشق را آفرید»، «من یک مستاجرم» و... دیده بودیم. اگرچه مجیدی در سال‌های گذشته و در برهه‌های مختلف به ارائه نقش‌های متفاوتی در این سریال‌ها پرداخت اما بازی مطلوب و ملموس او در نقش یک پلیس اداره آگاهی در سریال «رستگاران» به کارگردانی سیروس مقدم بیش از دیگر نقش‌هایش توانست در دل مخاطب جا باز کند. تصویری که مجیدی به یمن فیلمنامه خوب «رستگاران» از خود به نمایش گذاشت، تصویر پلیسی با چالش‌های فراوان و البته یک بطری آب معدنی بود و پرونده‌ای که رمزگشایی آن تا به انتها با فراز و نشیب‌های زیادی همراه بود.
«ارمغان تاریکی» تازه‌ترین کار آرش مجیدی به شمار می‌رود. قصه خوب با عناصر باور‌پذیر و چینش شخصیت‌های جلیل سامان با نقش «مجید» به عنوان شخصیت اصلی سریال تکمیل می‌شود و در دل حوادث و توفان‌های پیاپی، هاشورهای بیشتری می‌خورد. به بهانه پخش این سریال پرمخاطب كه در روزهاي گذشته از شبكه 3 صدا و سيما پخش مي‌شد با آرش مجیدی به گفت‌وگو نشسته‌ایم.
اگر ممکن است درباره شکل‌گیری نقش مجید و نحوه آشنایی‌تان با آقای جلیل سامان توضیح دهید.
آقای سامان برای سریال تازه خود به دنبال بازیگر می‌گشت و قبلا کارهای مرا در دیگر سریال‌هایی که در سال‌های گذشته پخش شده بودند، دیده بود. این بود که از من خواست برای خواندن فیلمنامه به دفترش بروم. من هم قبول کردم و فیلمنامه را خواندم. قصه خوبی داشت و نکته‌ای که موجب شد بیش از پیش برای پذیرفتن نقش در این سریال ترغیب شوم، شخصیت‌های داستان بودند که یکدست نبودند و هیجان بیشتری در سریال به وجود می‌آوردند اما به طور کلی در درجه نخست قصه «ارمغان تاریکی» جذبم کرد و سپس شخصیت‌هایی که در داستان وجود داشتند.
از چه وقت به گروه پیوستید؟
از همان روز اول تا پیش‌تولید حضور داشتم. تقریبا
6 ماه هر روز کار کردیم تا این سریال کاری قابل قبول برای خودمان و مخاطب از آب دربیاید و تصور می‌کنم در این زمینه موفق هم شده‌ایم.
از نظرات و بازخوردهای مردم درباره این سریال هم مطلع بوديد؟
مردم فضای کلی سریال بویژه خط سیر داستانی آن را دوست داشتند و تا آنجایی که می‌دانم آن را با علاقه دنبال می‌کردند اما فکر می‌کنم مهم‌ترین مساله‌ای که سریال را برای مخاطبان لذتبخش کرده فضاسازی سال‌های 60 است طوری که در این سریال شما هیچ عنصر مصنوعی از آن سال‌ها مشاهده نمی‌کنید و آقای سامان کوشیدند فضای دهه 60 آن‌طور که بود به تصویر کشیده شود.
شخصیت مجید به عنوان دانشجویی که در برهه‌ای از زمان به سازمان مجاهدین می‌پیوندد و در برهه‌ای دیگر تصمیم می‌گیرد راه و سلوک خود را از آنها منفک کند، بی‌تردید شخصیتی پرچالش است. به بیان ساده‌تر مجید همواره در طول سریال با کش و قوس‌های ذهنی فراوانی دست و پنجه نرم می‌کند تا راه نهایی خود را پیدا کند. نظر شما در این‌باره چیست؟
من هم معتقدم شخصیت مجید با چالش‌های زیادی توام بوده است. من هم همین مولفه را در این شخصیت دوست داشتم. ببینید، مجید شخصیتی است که طرفدار عشق است و معصومیت خودش را دارد. در بخش‌هایی از فیلم با معصومیت و احساسات او بازی می‌شود و همان‌طور که در طول سریال مشاهده کردید به ناچار تن به یک ازدواج سازمانی می‌سپرد.
پیش‌تر خودتان هم به این مساله اشاره کردید که جذابیت‌های اولیه این سریال به واسطه متن قوی، دیالوگ‌های محکم و از پیش تعیین شده و قصه روان و ناب آن بازمی‌گردد. در این‌باره بیشتر توضیح می‌دهید؟
به نظر من قصه «ارمغان تاریکی» قصه‌ای جذاب و عشق‌محور است؛ قصه‌ای عاشقانه که درگیر فضای سیاسی شده و یکی از جذابیت‌هایش این است که در بستر سیاسی و بحبوحه سال‌های 59 و 60 روایت می‌شود. این قصه به هیچ‌وجه سیاسی نیست و همان‌طور که اشاره کردم تنها در یک بستر سیاسی روایت می‌شود. محور قصه شخصیتی به نام مجید است که به تدریج درگیر یک عشق پاک می‌شود. جلیل سامان در این سریال سال‌های 60 را به تصویر می‌کشد که جناح‌های مختلف سیاسی وجود داشتند. به نظرم نکته‌ای که درباره این سریال وجود دارد این است که فضای این سال‌ها با دیدگاه باورپذیری ترسیم شده و این باورپذیری را به مخاطب هم انتقال داده است.
آنچه می‌توان درباره موفقیت مجموعه «ارمغان تاریکی» نام برد باور‌پذیر بودن نقش شخصیت‌های داستان است. از «بشرزاد» تا «مهری» و «سارا» و حتی خود مجید شخصیت‌ها همگی این مولفه را به خوبی رعایت کرده و به مخاطب انتقال داده‌اند بویژه شخصیت مجید که ما در طول سریال با آن بیشتر مواجه هستیم و این باورپذیری را در میمیک صورت، حرکات و حرف زدنش بیشتر مشاهده می‌کنیم.
هر کارگروهی یک سرپرست می‌طلبد که بتواند به زوایای کار مدیریت کند. به نظرم در این زمینه آقای جلیل سامان به خوبی توانسته‌اند این مدیریت را در بخش بخش سریال بگنجانند طوری که از گریم تا صحنه‌پردازی‌ها این مدیریت مطلوب ایشان به چشم می‌خورد و اگر می‌بینید نقش‌ها باور‌پذیر بوده‌اند به دلیل مدیریت‌های خوب ایشان است بویژه اینکه آقای سامان در فضاسازی سال‌های 59 و 60 عملکردهای موفقیت‌آمیزی داشته‌اند.
خود شما چقدر در القای این باورپذیری به مخاطب نقش داشته‌اید؟
می توانم بگویم تمام سعی‌ام را در این زمینه کرده‌ام.
شما در 2 سریال «رستگاران» و «زیرهشت» با آقای مقدم همکاری داشتید و در هر 2 مجموعه که دارای مضمونی متفاوت از یکدیگر بود به ارائه نقش متنوعی پرداختید. اگر ممکن است در این‌باره هم صحبت کنید.
به هر حال هر بازیگری بر اساس فیلمنامه به ارائه نقش خود می‌پردازد، ضمن اینکه سبک روایت کارگردان هم در به دست آوردن نقش مطلوب در یک سریال یا فیلم تاثیرات زیادی دارد. من به شخصه از شخصیت‌هایی که در این سریال‌ها بازی کردم یک الگوی اولیه می‌چینم و بعد از آن با کارگردان به تعامل می‌رسم.
چقدر سعی می‌کنید برای ایفای یک نقش به ساختارشکنی متفاوتی برسید تا بتوانید نقش را در ذهن مخاطب با المان‌های مخصوصی مثل همان بطری آب در سریال «رستگاران» ماندگار كنید؟
البته این را اضافه کنم که آن بطری آب در «رستگاران» از ابتدا وجود نداشت. ما دنبال نکته‌ای بودیم که بتوانیم به ساختارشکنی درباره شخصیت «سرگرد صادقی» در این سریال بپردازیم. در فیلم‌های خارجی مشاهده می‌شود که پلیس از یک وسیله مخصوصی استفاده می‌کند مثلا کلاه یا فندک یا طرز حرف زدن یا... ما سعی کردیم از یک بطری آب معدنی برای شکستن این ساختار استفاده کنیم.
شخصیت مجید در سریال «ارمغان تاریکی»، شخصیتی خاکستری است. چقدر این مساله را قبول دارید؟
کاملا قبول دارم که این شخصیت خاکستری است. مجید قصه «ارمغان تاریکی»، مجیدی است که اگرچه دارای معصومیت‌های مخصوص به خود است اما اشتباهاتی هم در برهه‌های متفاوت زمان مرتکب شده و در برخی موارد تاوان این اشتباهات را نیز پس می‌دهد.
شما قبل از اینکه در تلویزیون مطرح شوید، با فیلم‌هایی «گاوخونی» و«شوکران» همکاری کردید اما اینها قدم‌هایی بودند که دیگر ادامه نیافتند و شما به کار کردن در فضای تلویزیون و سریال روی آوردید.
من در سینما قدم‌های کوچکی برداشتم؛ مثل «شوکران». بعد از آن فعالیت‌هایم به سمت کار کردن در تلویزیون پیش رفت. اگرچه تصور می‌کنم اصل و ساختار سینما و تلویزیون یکی است اما هریک ظرایف و ویژگی‌های مخصوص به خود را دارد.
درباره برنامه‌های آتی‌تان هم صحبت کنید.
کارهایی است که فعلا در حد صحبت است و نهایی نشده تا بتوانم آن را بیان کنم.
با توجه به اینکه دانش‌آموخته رشته هنرهای نمایشی هستید، اگر کار تئاتر به شما پیشنهاد داده شود، می‌پذیرید؟
ببینید، ایفای نقش در یک کار تئاتر به نظر من وقتگیر‌تر از کاری است که ما در حیطه تلویزیون یا سینما انجام می‌دهیم. در واقع اگر بخواهم زمانی در یک تئاتر ایفای نقش کنم، قطعا باید زمان زیادی را در اختیار داشته باشم تا بتوانم آن نقش را قابل قبول و آن‌طور که خودم دلم می‌خواهد دربیاورم و در زمان فعلی که درگیر مسائل و پیشنهادات تلویزیونی هستم گمان نمی‌کنم چنین وقت آزادی برای ایفای نقش در تئاتر برایم فراهم شود.