پیتر استانتون
: بارسلونا در نوکمپ در دیدار سه‌شنبه مقابل آرسنال از تمام طول و عرض زمین استفاده کرد. آرسنال هرگز به آنها نزدیک هم نشد. بارسلونا تیم انگلیسی را تا سر حد مرگ با پاس‌هایش زجر داد. مانند این بود که تنیسوری تازه‌کار، در دیدار مقدماتی مقابل رافا نادال در گرند‌اسلم بازی کند. این بازیکن مجبور می‌شود بیهوده از گوشه‌ای به گوشه دیگر بدود تا مگر ضربه‌ای به توپ بزند، چرا که استاد تنیس در آن سوی میدان دارد توپ را مدام به این سو و آن سو می‌فرستد. از آرسنالی‌ها، تنها اعتبار جک ویلشر در نبرد نوکمپ آسیبی ندید و حتی شهرت او بیشتر هم شد. این بازیکن 19 ساله رهبر میدان در داخل زمین است. تکلزنی، پاس‌دهی، حرکات و قدرت فرماندهی او در میدان کاملا متضاد با سن کمش است و او سسک فابرگاس را شرمسار کرد. آرسن ونگر اعتمادی سرشار با ستایش به ویلشر دارد و او را به تیم اصلی آورده و البته این هافبک جوان هم کامل و بی‌نقص کار کرده است. او از نظر پاس دادن و مسافت طی‌شده بهترین آمار را در میان بازیکنان آرسنال داشت. در آن شب، او بزرگ‌ترین بازیکن آرسنال به نظر می‌رسید. اما فابرگاس زجر کشید، توپ را از دست داد و در میان بازیکنان پنهان شد؛ در حالی که ویلشر بود که مقابل امواج بارسلونا مقاومت می‌کرد. او نه از بازی در این سطح، و نه از حریف هراسی به دل راه نمی‌داد.
برعکس، فابرگاس که برای این دیدار آماده شده بود، مانند کسی بازی کرد که قهرمانی‌اش مسجل شده است. او 5 پاس موفق رو به جلو در آن شب داد؛ می‌دانید ژاوی چند پاس موفق رو به جلو داد؟ 93تا!
اینکه چرا بارسلونا تا این حد مصمم است که فابرگاس را به خانه بازگرداند عجیب است. او حتی به ترکیب ثابت بارسلونا نزدیک هم نمی‌شود. او نه توازن لازم و نه توانایی کافی برای جانشینی سرخیو بوسکتس، ژاوی یا آندرس اینیستا را ندارد. حرف‌های عاشقانه او با بارسلونا برای خود او و آرسنال خجالت‌آور است. فابرگاس بیش از 2 سال است که کاپیتان تیم ناموفق آرسنال است. ونگر باید بازوبند را از او بگیرد و به ویلشر بدهد، بازیکنی که DNA بارسلونا را ندارد، بلکه DNA آرسنال را دارد.